ಸಾವಿತ್ರಿ ಭಾಗ 4

ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ಯಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಏನಾಗುವುದೋ ಎಂಬ ಆತಂಕ... ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದ ವ್ರತ ಸಾಂಗವಾಗಿ ನೆರವೇರಿದರೂ ಮುಂದೇನು.. ಬಂದವರನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಿ ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆದಿದ್ದು ಆಯಿತು.. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಸುಮಂಗಲಿಯಾಗೆಂದು ಹರಸಿದರೂ ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಮುಗಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಆರಂಭ ಎಂಬುದು ಸಾವಿತ್ರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಬಳಲಿದ್ದ ಸೊಸೆಯನ್ನು ಕರೆದು ದ್ಯುಮತ್ಸೇನ "ಸಾವಿತ್ರೀ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಿ ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆದು ಆಯಿತು ತಾನೇ.. ಇನ್ನಾದರೂ ಪ್ರಸಾಧ ಸ್ವೀಕರಿಸು, ಮೂರು ಹಗಲು -ರಾತ್ರಿ ಏನನ್ನು ಸೇವಿಸದೇ ಈಗಾಗಲೇ ತುಂಬ ಕೃಷಳಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀ ಮಗಳೇ... ಇನ್ನೂ ಏನನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುತಿದ್ದೀ.." ಎಂದರು. ಮಾವನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಸಾವಿತ್ರಿ ''ಆಯಿತು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ" ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದಳು ಈಗ ಅವಳ ಗಮನವೆಲ್ಲಾ ಸತ್ಯವಾನನತ್ತ... ಅವನಿಗೆ ಇದರ ಯಾವ ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಎಂದಿನಂತೆ ತಾನು ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕಾದ ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಳಗಿಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾದ. ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೊಡಲಿ.. ಅದು ಕಾಡಿನಿಂದ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ತರಲು.. ಇನ್ನೊಂದು ಸಣ್ಣ ಬುಟ್ಟಿ ... ಅದು ಫಲ ಪುಷ್ಪ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು.. " ಸಾವಿತ್ರೀ ನಾನು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತೇನೆ.." ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧನಾದವನ ಕುರಿತು.. " ಸ್ವಾಮೀ ಇಂದು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕೆ? " ಎಂದೂ ಕೇಳದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅವಳಿಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆಯೇ ಬಂದಿತ್ತು. ಸಾವಿತ್ರಿಯ ಪಶ್ನೆಗೆ ಸತ್ಯವಾನನ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯೊಂದಿಗಿನ ಉತ್ತರ " ಹೌದು ಒಂದಷ್ಟು ಫಲ -ಪುಷ್ಪಗಳ ಸಂಗ್ರಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡು..ಸ್ವಲ್ಪ ಕಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನೂ ತರಬೇಕು" ಉತ್ತರ ಪೂರ್ಣವಾಗುವ ಮೊದಲೇ "ಸ್ವಾಮೀ ನಾನೂ ಬರುತ್ತೇನೆ" ಬೇಡಿಕೆಗಿಂತ ಆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧಾರವೇ ತುಂಬಿತ್ತು. ಆದರೆ.. ಇಂದು ಅವಳನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಸತ್ಯವಾನನೂ ಯೋಚಿಸಿ.. "ಸಾವಿತ್ರೀ ಕಳೆದ ಮೂರು ದಿನಗಳಿಂದ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು ಬಳಲಿದ್ದಿ.. ಇನ್ನೂ ನೀನು ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಲಿಲ್ಲ... ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಡಿಗೆ ಬರುವುದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ, ಇಂದು ನೀನು ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿಯೇ ಇರು. ನಾನಂತೂ ದಿನವೂ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗುವವ.. ನೀನು ಬರುವವಳೇ ಆದರೆ ನಾಳೆಯೋ ನಾಡಿದ್ದೋ ಬಂದರಾಯಿತು. " ಸತ್ಯವಾನನ ಮಾತು ಆ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸರಿಯೇ ಆಗಿದ್ದರೂ ಸಾವಿತ್ರಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದ್ದ ಸತ್ಯ ಬೇರೆಯದೇ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ "ಇಲ್ಲ ನನಗೇನೂ ಬಳಲಿಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ನಾನು ಇಂದೇ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೇನೆ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸುತ್ತಾಡಿದರೆ ನನಗೂ ಸಮಾಧಾನವಾಗುವುದು " ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. "ಆಯಿತು ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನ ಅತ್ತೆ ಮಾವಂದಿರಿಗೆ ಹೇಳಿ ಬಾ '' ಹೀಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ಉಪವಾಸದಿಂದ ಬಳಲಿದ್ದ ಸಾವಿತ್ರಿಯನ್ನು ತಂದೆಯಾದರೂ ನಿರ್ಭಂಧಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಸತ್ಯವಾನನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸಾವಿತ್ರಿ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದ್ದ ಕಾರಣದಿಂದ ಆ ಯೋಜನೆಯೂ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ, ಸಾವಿತ್ರಿ ಸರಸರನೆ ಒಳಮನೆ ಸೇರಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಅತ್ತೆ ಮಾವಂದಿರನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿಯೇ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಳು. ಮುಂದೆ ಆಗಸದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದುನಿಂತ ಅರಣ್ಯ.. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಸೂರ್ಯರಶ್ಮಿಯನ್ನು ನಿರ್ಭಂಧಿಸುತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲೊಂದು ರೀತಿಯ ಕತ್ತಲೆಯ ಭಾಸವಾದರೆ.. ಸಾವಿತ್ರಿಯನ್ನು ಅವರಿಸಿದ್ದ ಕತ್ತಲೆಯೇ ಬೇರೆ. ಮುಂದೆ ಸಾಗುವ ಸತ್ಯವಾನ... ಅವನ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಾವಿತ್ರಿ.... ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿದ ತರು, ಲತೆಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸತ್ಯವಾನ. ಆದರೆ ಇಂದು ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ಅವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಆನಂದಿಸುವ ಮನಸ್ಸಾದರೂ ಹೇಗೆ ಇದ್ದೀತು ... ಆದರೂ ಅವನ ಮನಸ್ಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿ ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದಷ್ಟು ಫಲ ಪುಷ್ಪಗಳ ಸಂಗ್ರಹವೂ ಆಯಿತು. ಇನ್ನು ಬೇಕಾದ್ದು ಕಟ್ಟಿಗೆ... . ಸಾವಿತ್ರಿ ಬಾರದೇ ಇರಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಘಳಿಗೆ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಸತ್ಯವಾನನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಗೋಚರಿಸಿದ್ದು ಅನತಿ ದೂರದಲಿದ್ದ ಒಂದು ಒಣಗಿದ ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಮರ! ಇತ್ತ ಸಾವಿತ್ರಿಯ ಗಂಟಲೂ ಒಣಗುತ್ತಾ ಇತ್ತು. ಸತ್ಯವಾನ ನೋಡುನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಕೊಡಲಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮರವೇರಿ ಒಣಗಿದ ಒಂದೊಂದೇ ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಕಡಿಯತೊಡಗಿದ. ಹಾಗೆ ಮರದ ಒಣಗಿದ ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಕಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಸತ್ಯವಾನನಿಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ತಲೆಸುತ್ತು ಬಂದಂತೆ ಆಯಿತು... ಎಂದೂ ಇಲ್ಲದ ಆಯಾಸ.. ಬಳಲಿಕೆ.. ಇನ್ನಾಗದು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಮರವನ್ನು ಇಳಿಯುತ್ತಾ ಸಾವಿತ್ರೀ.. ಎಂದು ಕೂಗಿದ.🙏🙏 ಉಳಿದದ್ದು ಮುಂದಿನ ಭಾಗಕ್ಕೆ.🙏🙏

ಸಾವಿತ್ರಿ ಭಾಗ 3

ಅಶ್ವಪತಿ ಮಹಾರಾಜನಿಗೆ ಸಾವಿತ್ರಿಯ ಮದುವೆಯನ್ನು ಸತ್ಯವಾನನೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಲು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ ಆದರೆ... ನಾರದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಹೇಳಿದ ಮಾತಿನಂತೆ ವಿವಾಹದ ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡತೊಡಗಿದ, ರಾಜಪರಿವಾರವನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡು ನೇರವಾಗಿ ಮೇಧ್ಯಾರಣ್ಯದತ್ತ ಹೊರಟ. ಪರಿವಾರ ಸಮೇತ ನೇರವಾಗಿ ಬಂದು ಎಲೆ ಮನೆಯ ಹೊರಭಾಗದ ವೃಕ್ಷದ ಕೆಳಗೆ ಧರ್ಭಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ದ್ಯುಮತ್ಸೇನನ ಬಳಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ಫಲತಾಂಬೂಲದ ಹರಿವಾಣವನ್ನು ಅವನ ಮುಂದಿಟ್ಟು ನಮಸ್ಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಕುರುಡನಾದ ಕಾರಣ ಬಂದ ತಾನು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಬಂದವ ತಾನು ಮಾದ್ರ ದೇಶದ ಅಧಿಪತಿ ಅಶ್ವಪತಿಯೆಂದೂ ದಿಬ್ಬಣದೊಂದಿಗೆ ರಾಜಪರಿವಾರ ಸಮೇತ ಬಂದಿದ್ದಾಗಿಯೂ ನಿನ್ನ ಮಗನಾದ ಸತ್ಯವಾನನಿಗೆ ತನ್ನ ಮಗಳಾದ ಸಾವಿತ್ರಿಯನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಂಡಿರುವೆನೆಂದೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ದ್ಯಮತ್ಸೇನನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆತಂಕಗಳು ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತದೆ. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಗತಿಕನಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ತನ್ನಂತವನ ಮಗನಿಗೆ ರಾಜ ಕುಟುಂಬದ ಸಂಭಂಧವೆ! ಇದು ತನ್ನನ್ನು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಲು ಆಡುತ್ತಿರುವ ಮಾತಿರಬಹುದೇ... ಧಾರ್ಮಿಕನಾದ ಮಾದ್ರೇಶ ಎಂದೂ ಯಾರ ದುಃಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಲಾರ... ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಯೋಚಿಸಿ..." ಅಯ್ಯಾ ಮಹಾರಾಜಾ.. ನೀನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಮಾತು ಸತ್ಯವೆಂದು ನಂಬಲೋ... ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಸಾಲ್ವ ದೇಶದ ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ಇಂತಹ ಸಂಧರ್ಭ ಒದಗಿ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಂಬುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗ ಅದೆಲ್ಲವೂ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡ ದಿನಗಳು ಎಂದೆನಿಸತೊಡಗಿದೆ. ದಟ್ಟದರಿದ್ರನಾದ ನಾನು ಈಗ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹೊಂದುವುದಿರಲಿ.. ಬೇರೆಯವರ ಸಂಪತ್ತು - ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷ ಪಡಲು ಬೇಕಾದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಮಡದಿ ರೋಗಿಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತಾ ನಮ್ಮೀರ್ವರ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕಡು ಬಡವ ಸತ್ಯವಾನನಿಗೆ ನಿನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಕೊಡುವ ನಿರ್ಧಾರವಾದರೂ ಯಾಕೆ ಮಾಡಿದೆ... ಇನ್ನು ನಿನ್ನ ಮಗಳಾದರೂ ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಲ್ಲಳು" ಹೀಗೆ ದ್ಯುಮತ್ಸೇನನಾಡಿದ ಮಾತಿಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಅಶ್ವಪತಿಯೇ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ "ದ್ಯುಮತ್ಸೇನ... ನೀನೋ ನಿನ್ನ ಮಗನಿರುವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೋ ತಿಳಿಯದೇ ನಾನು ಈ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿದೆ ವಿಧಿಲಿಖಿತವನ್ನು ಮೀರಲು ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ನೀನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಕ್ಷತ್ರಿಯನೇ ಅಲ್ಲವೆ... ನಿನ್ನ ನುಗನಾದ ಸತ್ಯವಾನ ರಾಜಕುಮಾರನೇ ಅಲ್ಲವೆ..ಸ್ವತಃ ವಿವಾಹವಾಗಬೇಕಾದ ನನ್ನ ಪುತ್ರಿಯೇ ಸತ್ಯವಾನನನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿಯೇ ನಾವು ದಿಬ್ಬಣ ಸಮೇತರಾಗಿ ಬಂದವರು " ಅಶ್ವಪತಿಯ ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ದ್ಯುಮತ್ಸೇನನಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ-ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ. "ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಯೋಚಿಸಿಯೇ ತೀರ್ಮಾನ ಕೈಗೊಂಡಿರುವಿರಾದರೆ ಈ ವಿವಾಹ ನಡೆಯಲಿ " ಎಂದು ಅನುಮತಿಸುತ್ತಾನೆ. ರಾಜರ್ಷಿ ದ್ಯುಮತ್ಸೇನನ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ. ಅತ್ಯಂತ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಖುಷಿ ಮುನಿಗಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ವಿವಾಹ ಸಂಪನ್ನಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮಾದ್ರಾಧಿಪತಿ ಅಶ್ವಪತಿ ತನ್ನ ಪರಿವಾರದೊಂದಿಗೆ ನಾಲ್ಕಾರು ದಿನ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದು ನಂತರ ದ್ಯುಮತ್ಸೇನನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ವಧೂವರರಿಗೆ ಉಡುಗೊರೆ ಕೊಟ್ಟು ಹರಸಿ ತನ್ನ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾನೆ. ತಂದೆ ತನ್ನ ಪರಿವಾರವನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹಿಂತಿರುಗಿದ ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೇ ಸಾವಿತ್ರಿ ರಾಜಕುಮಾರಿಗೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ತಾನು ಧರಿಸಿದ್ದ ವಸ್ತ್ರಾಭರಣಗಳನ್ನು ತೆಗೆದಿರಿಸಿ ವನದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಮವಾಸಿಗಳು ಧರಿಸುವ ನಾರುಡುಗೆಯನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಗಂಡನಾದ ಸತ್ಯವಾನನನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಅತ್ತೆ ಮಾವಂದಿರ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ. ತಾನು ತೆಗೆದಿರಿಸಿದ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಅತ್ತೆಗೆ ತೊಡಿಸಿ ಅದರಿಂದ ಅವಳು ಸಂತೋಷ ಹೊಂದಿದಾಗ ತಾನೂ ಸಂತೋಷ ಹೊಂದುವಳು. ಸತ್ಯವಾನನೊಂದಿಗೆ ವನವನ್ನು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಸಂತೋಷಪಡುವಳು. ಸಂತೋಷದ ದಿನಗಳು ಕಳೆಯುವುದೇ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ದಿನ ಕಳೆದು ತಿಂಗಳಾಗಿ.. ತಿಂಗಳುಗಳು ಕಳೆದು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸಮೀಪಿಸಿತು. ಸಾವಿತ್ರಿ ನಾರದರು ಅಂದು ಹೇಳಿದ ಮಾತು "ಸಂವತ್ಸರೇಣ ಕ್ಷೀಣಾಯುಃ" ಎಂಬುದನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾರದರು ಹೇಳಿದ ಆ ದಿನವೂ ಹತ್ತಿರ ಬಂದೇಬಿಟ್ಟಿತು. ನಾರದರ ಮಾತಿನಂತೆ ವರ್ಷ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಲು ಇನ್ನು ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳು ಉಳಿದಿದೆ. ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಬೇಕಾಗಿ ಸಾವಿತ್ರಿ ಒಂದು ಕಠಿಣವಾದ ವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. "ತ್ರಿರಾತ್ರ" ವ್ರತ, ಅದು ಸುಲಭದ್ದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ .. ಮೂರು ರಾತ್ರಿ - ಹಗಲುಗಳನ್ನು ಉಪವಾಸದಿಂದ ಕಳೆಯಬೇಕು., ಕೇವಲ ಉಪನಾಸವಿದ್ದರೆ ಸಾಲದು.. ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲೂ .. ಮಲಗಲೂ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ ನಿಂತೇ ಕಳೆಯಬೇಕು. ಇಂತಹ ವ್ರತವನ್ನು ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ತಿಳಿದು ಮಾವ ದ್ಯುಮತ್ಸೇನ ಸಾವಿತ್ರಿಯನ್ನು ಕರೆದು " ಮಗಳೇ ಮೊದಲು ನೀನು ಅರಮನೆಯ ಸುಖೋಪಭೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬೆಳೆದವಳು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಈ ಕಾಡಿನ ಜೀವನ ನಿನಗೆ ಕಷ್ಟಕರವಾದದ್ದು, ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಇಂತಹ ಕಠಿಣವಾದ ವ್ರತದ ಸಂಕಲ್ಪ ಯಾಕಮ್ಮ ಅದು ನಿನಗೆ ತುಂಬಾ ಕಠಿಣ" ಮಾವನ ಮಾತನ್ನ ಕೇಳಿದ ಸಾವಿತ್ರಿ .." ತಾತ... ನಾನೊಂದು ಉದ್ದೇಶವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಈ ವ್ರತವನ್ನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಾವು ಸಾಗುವ ಮಾರ್ಗದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಕಲ್ಪನೆ ನಮಗಿದ್ದರೆ ಯಾವುದೂ ಕಠಿಣವಲ್ಲ. ನೀನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿರುವ ವ್ರತ ಸಾಂಗವಾಗಿ ನೆರವೇರಲಿ ಎಂದು ಹಿರಿಯರಾದ ನೀವು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರೆ ಅಷ್ಟೇಸಾಕು ಎಲ್ಲವೂ ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆ. " ( ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನು ನಾಲ್ಕನೆಯ ದಿನ ಸತ್ಯವಾನನಿಗೆ ಮರಣ ಎಂದು ತಿಳಿದಿರುವುದು... ತಿಳಿಯದೇ ಇದ್ದ ಗಂಡನಿಗೋ, ಅತ್ತೆ ಮಾವಂದಿರಿಗೂ ಹೇಳುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ ) ಸೊಸೆಯ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ದ್ಯುಮತ್ಸೇನ ಇನ್ನೇನನ್ನು ಹೇಳಿದರೂ ಸಾವಿತ್ರಿ ಕೇಳಲಾರಳು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದು " ವ್ರತವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸು ಎನ್ನಲು ನನಗೂ ಮನಸ್ಸು ಬಾರದು ಹಾಗಾಗಿ ನೀನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿರುವ ವ್ರತ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲಿ" ಎಂದು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ ಹರಸಿದ. ತ್ರಿರಾತ್ರ ವ್ರತದ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದ ಸಾವಿತ್ರಿ ಎರಡು ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆದಳು ಅದಾಗಲೇ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಎಂತವರಿಗೂ ಕನಿಕರ ಮೂಡುವ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು ಇನ್ನೊಂದೇ ದಿನ .... ಉಪವಾಸದಿಂದ ಬಳಲಿದ್ದ ಸಾವಿತ್ರಿ ನಾಳೆಯೇ ಸತ್ಯವಾನನಿಗೆ ಮರಣ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನೆದು ಮತ್ತೂ ಬಳಲಿದಳು. ಅಂತೂ ಮೂರನೆಯ ರಾತ್ರಿಯೂ ಕಳೆದು ಸೂರ್ಯ ಉದಯಿಸಿದ, ಸಾವಿತ್ರಿ ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಮಡಿವಸನವನ್ನುಟ್ಟು ದೇವತಾರ್ಚನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದಳು. ಆನಂತರದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಮದ ಸಮೀಪವಾಸಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ದಂಪತಿಗಳನ್ನೂ, ವೃದ್ಧರನ್ನೂ, ಅತ್ತೆ ಮಾವಂದಿರನ್ನೂ ಸತ್ಕರಿಸಿದಳು. ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಾಗ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಹರಸಿದ್ದು " ಧೀರ್ಘ ಸುಮಂಗಲೀ ಭವ " ಎಂಬುದಾಗಿ 🙏🙏 ಮುಂದಿನ ಘಟನೆ ಮುಂದಿನ ಬರಹ 🙏🙏

ಸಾವಿತ್ರೀ ಭಾಗ 2

ಮಿತವಾದ ಪರಿವಾರದೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟ ಅರಸುಕುಮಾರಿ ಸಾವಿತ್ರಿ ಅನೇಕ ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಸಂದರ್ಷನ ಮಾಡಿದಳು, ಹಲವು ಖುಷಿಮುನಿಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಸತ್ಕರಿಸಿದಳು . ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾ ಮೇಧ್ಯಾರಣ್ಯವೆಂಬ ವನ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಪುರದ್ರೂಪಿಯಾದ ಯುವಕ ನೋರ್ವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಂತೆ ಕಾಣುವ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಆಕರ್ಷಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಭಾವಿಸಿದ ಹಾಗೆ ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕುಮಾರನಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಆತನ ತಂದೆಯ ಹೆಸರು ದ್ಯುಮತ್ಸೇನ.. ತಾಯಿ ಶೈಬ್ಯೆ, ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದ್ಯುಮತ್ಸೇನ ಸಾಲ್ವ ದೇಶದ ಅರಸನಾಗಿದ್ದ. ಅರಸನಾಗಿದ್ದಾಗಲೇ ಅಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವನು ಎರಡೂ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ. ಈ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ಶತ್ರು ರಾಜರು (ನಾವು ದುರ್ಬಲರಾದಾಗಲೇ ಮಿತ್ರರು ಯಾರು ಶತ್ರುಗಳು ಯಾರೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ) ರಾಜ್ಯದ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆ ಸಂದಭದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿದ್ದ ಮಗನಿದ್ದ... "ಸತ್ಯವಾನ್" ಎಂದು ಹೆಸರು. ಮಗುವಾಗಿದ್ದಾಗಲೇ ಅಶ್ವಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ... ಮಣ್ಣಿನ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗಾಗಿ ಚಿತ್ರಾಶ್ವ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕುರುಡ ದ್ಯುಮತ್ಸೇನ ಪತ್ನಿಯನ್ನೂ ಮಗನನ್ನೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ವನದತ್ತ ಬಂದ. ಮೇಧ್ಯಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅಲ್ಲಿರುವ ಖುಷಿಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ತಾನೂ ಅವರಂತೆಯೇ ಸತಿ ಸುತರೊಂದಿಗೆ ಬದುಕತೊಡಗಿದ. ಬಾಲನಾಗಿದ್ದ ಸತ್ಕವಾನ ಈಗ ಪ್ರೌಢನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ತಂದೆಗೆ ಕಣ್ಣಿಲ್ಲ ಜೊತೆಗೆ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವೂ ಆವರಿಸಿದೆ.. ತಾಯಿಗೂ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ಜೊತೆಗೆ ಅನಾರೋಗ್ಯ.. ಹಾಗೆ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು... ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೂ ಪ್ರಿಯನಾಗಿ ಸತ್ಯವಾನ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ. ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿತ್ರಿ ಸತ್ಯವಾನನನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ. ಪರಿಚಯವಾದಮೇಲೆ ತನ್ನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗೆಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಸತ್ಯವಾನನ ಬದುಕಿನ ಕರಾಳ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದಮೇಲೆಯೂ ನೀನೇ ನನಗೆ ಪತಿಯಾಗಬೇಕೆಂದು ಒಪ್ಪಿಸಿ ದಿಬ್ಬಣ ಸಮೇತ ಬರುವೆನೆಂದು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾಳೆ. ಇತ್ತ ಮಾದ್ರೇಶನಾದ ಅಶ್ವಪತಿಯನ್ನು ಕಾಣಲು ನಾರದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಬರುತ್ತಾರೆ.. ನಾರದರನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಿ ಮಾತಿಗೆ ತೊಡಗಿದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ ಸಾವಿತ್ರಿ ಬಂದು ತಂದೆಗೂ ನಾರದರಿಗೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾಳೆ. ಸಾವಿತ್ರಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ನಾರದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ದೂರದ ಪ್ರಯಾಣ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದವಳೆಂದು ತಿಳಿದು ಏನೆಂದು ಅಶ್ವಪತಿಗೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದ ಅಶ್ವಪತಿ ಮಗಳು ತಾನೇ ವರಾನ್ವೇಷಣೆಗಾಗಿ ತೆರಳಿದವಳು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದೆ ನಡೆದ ಎಲ್ಲಾ ವಿದ್ಯಮಾನವನ್ನು ಸಾವಿತ್ರಿಯೇ ಹೇಳುತ್ತಾ ಸತ್ಯವಾನನನ್ನು ಮನಸಾ ವರಿಸಿದ್ದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ನಾರದರು "ಅಪರಾಧ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಳು" ಎಂದು ಉದ್ಗರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅಶ್ವಪತಿ ಆತಂಕದಿಂದಲೇ " ಸ್ವಾಮೀ ವರನಲ್ಲಿ ಏನು ಕೊರತೆ ಉಂಟು" ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ನಾರದರು "ಕೊರತೆಯೇನಿಲ್ಲ... ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮನ್ಮಥ - ಜಯಂತರನ್ನೂ ಮೀರಿಸುವವ.. ಇನ್ನು ಯೋಗ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ.. ದಾನ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ರಂತಿದೇವನನ್ನು ಹಿಂದಿಕ್ಕಬಲ್ಲ.. ಕ್ಷಮೆಯಲ್ಲಿ ಭೂದೇವಿಗೆ ಸರಿಸಾಟಿಯಾಗಬಲ್ಲ... ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನೇ ಸತ್ಯವಾನ... ಹೆಸರಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿಯೇ ಇಂದ್ರ ಸಮಾನನಿದ್ದಾನೆ" ನಾರದರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅಶ್ವಪತಿಗೆ ಅಂತವನನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿದ ಸಾವಿತ್ರಿಯ ಅಪರಾಧ ಯಾವುದು ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಮುಂದುವರಿದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ " ಸ್ವಾಮಿ ಸತ್ಯವಾನ ಸರ್ವಗುಣ ಸಂಪನ್ನ ಎಂದು ನೀವೇ ಹೇಳಿದಿರಿ ಆದರೂ ಏನೋ ಒಂದು ದೋಷ ಇದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ... ಅಂತಹ ದೋಷ ಅವನಲ್ಲಿರುವುದಾದರೂ ಏನು ಎಂದು ತಿಳಿಸಿ" ಆಗ ನಾರದರು " ಸರ್ವಗುಣ ಸಂಪನ್ನನಾದ ಸತ್ಯವಾನನಲ್ಲಿ ಇನ್ನುಳಿದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ದೋಷವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ ಬಿಡಬಹುದು ಎಂದು ನೀನು ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಅದು ತಪ್ಪು... ಯಾರಿಂದಲೂ ಹೋಗಲಾಡಿಸಲಾಗದ ಒಂದು ದೋಷ ಏನೆಂದರೆ.. "ಸಂವತ್ಸರೇಣ ಕ್ಷೀಣಾಯುರ್ದೇಹನ್ಯಾಸಂ ಕರಿಷ್ಯತಿ " ಸತ್ಯವಾನನು ಅಲ್ಪಾಯುಷ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ ಇಂದಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಅವನ ಆಯಸ್ಸು ಮುಗಿದು ಮರಣ ಹೊಂದುವನು" ನಾರದರು ಆಡಿದ ಆ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅಶ್ವಪತಿಗೆ ಬಹಳ ದುಃಖವಾಯಿತು. ಬಹಳ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ದೊರಕಿದ ಈ ವರನನ್ನೂ ತೊರೆಯಬೇಕಾಗಿ ಬಂತಲ್ಲಾ... ಅಂತೆಯೇ ಸಾವಿತ್ರಿಯನ್ನು ಕುರಿತು "ಮಗಳೇ... ನಾರದರು ಆಡಿದ ಮಾತನ್ನು ನೀನೂ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವೆ ಸತ್ಯವಾನನಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳೂ ಇದ್ದರೂ ಆಯುಷ್ಯವೇ ಇಲ್ಲವೆಂದಾದ ಮೇಲೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ.. ಹಾಗಾಗಿ ನೀನು ಮತ್ತೆ ವರಾನ್ವೇಶಣೆಗಾಗಿ ತೆರಳು ಮಗಳೇ ಸರ್ವಗುಣಸಂಪನ್ನನಾದ ದೀರ್ಘಾಯುವಾದ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಅರಸು" ತಂದೆಯ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಸಾವಿತ್ರಿ " ಅಪ್ಪಾ.. ಒಡೆದ ದರ್ಪಣವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕೂಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೋ ಹಾಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಆಡಿದ ಮಾತು ಕೂಡ.., ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿ.. ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಪ್ರಚೋದಿತವಾಗಿ ಬಾಯಿಂದ ಮಾತಾಗಿ ಹೊರಬೀಳುವುದು.. ಅಂತಹ ಮಾತನ್ನು ನಾನು ಸತ್ಯವಾನನಿಗೆ ಆಡಿಯಾಗಿದೆ, ಅವನು ಅಲ್ಪಾಯುವಾಗಲೀ ದೀರ್ಘಾಯುವಾಗಲಿ, ಗುಣಾಡ್ಯನೇ ಆಗಿರಲಿ.. ಗುಣಹೀನನೇ ಆಗಿರಲಿ ಅವನನ್ನೇ ವರಿಸುವುದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿಯಾಗಿದೆ ಇನ್ನು ವಿವಾಹದ ಸಿದ್ಧತೆಯೊಂದೇ ಉಳಿದಿರುವುದು.." ಸಾವಿತ್ರಿಯ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಾರದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಅಶ್ವಪತಿಯನ್ನು ಕುರಿತು " ಅರಸಾ ಸ್ಥಿರವಾದ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ನಿನ್ನ ಮಗಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಚಂಚಲಗೊಳಿಸಲು ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ , ಧರ್ಮಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪತಿವ್ರತೆಯಾಗಿ ಬದುಕುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಅವಳದ್ದಾಗಿದೆ ಎಂದಾದರೆ ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವುದೇ ಸೂಕ್ತ " ನಾರದರ ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅಶ್ವಪತಿ .. ಸ್ವಾಮೀ ನಿಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ನಾನೂ ಅತಿಕ್ರಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ ದೈವ ನಿರ್ಣಯಿಸಿದಂತೆ ಆಗಲಿ ಎಂದು ಸಮ್ಮತಿ ಸೂಚಿಸಿದ. ಮಹರ್ಷಿ ನಾರದರು ಸಾವಿತ್ರಿಯ ವಿವಾಹವು ಸಾಂಗವಾಗಿ ನೆರವೇರಲಿ ಎಂದು ಹರಸಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದರು.🙏🙏 ಮುಂದಿನ ಕಥೆ ಮುಂದಿನ ಬರಹದಲ್ಲಿ🙏🙏

ಸಾವಿತ್ರಿ

ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕೇಳಿ ಬರುವುದು "ಸಾವಿತ್ರಿ" ಎಂಬ ಹೆಸರು.. ಅದು ಆರಾಧಿಸುವ ಸಾವಿತ್ರೀ ದೇವಿಯ ಹೆಸರೊಂದೇ ಅಲ್ಲ ಯಾರು ಸಾವಿತ್ರೀ ದೇವಿಯ ಉಪಾಸನೆಯಿಂದ ಜನಿಸಿ ಪತಿವ್ರತಾ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ಆ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಬದುಕಿಸಿ ಕೊಂಡಳೋ ಅವಳೂ ಸಾವಿತ್ರಿಯೇ... ಸಾವಿತ್ರಿಯ ಕಥೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ... ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಎರಡು ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಮೊದಲನೆಯದು ಮಹಾಭಾರತದ ವನಪರ್ವದ ಕೊನೆಯ ಭಾಗ... ಪಾಂಡವರು ವನವಾಸದ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಕಾಂಡೇಯ ಮುನಿಗಳ ಸಂದರ್ಷನ ಮಾಡಿದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮರಾಯನು ಅವರಿಂದ ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರನ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ತನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೊಂದಿದ ಮೇಲೂ ದ್ರೌಪದಿಯ ಮುಖ ನೋಡಿದಾಗ ಮತ್ತೆ ದುಃಖದಿಂದ... ನನಗಂತೂ ಕಷ್ಠ ಬಂತು ಆದರೆ ಯಾವ ತಪ್ಪನ್ನೂ ಮಾಡದ ಈಕೆ ವನದಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುವ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂತಲ್ಲಾ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಮೃಕಂಡು ಪುತ್ರರು ಸಾವಿತ್ರಿಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ದೇವೀ ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ವಿಗಳಾದ ಖುಷಿಗಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣ ಮುನಿಯು ನಾರದರಿಗೆ ಸಾವಿತ್ರಿಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮಾದ್ರ ದೇಶವನ್ನಾಳುತಿದ್ದ ಅರಸ " ಅಶ್ವಪತಿ " ಅವನಿಗೆ ಅನುರೂಪಳಾದ ಹೆಂಡತಿ ಮಾಳವದ ರಾಜಕುಮಾರಿ "ಮಾಲತಿ ". ಪರಮ ಧಾರ್ಮಿಕನಾಗಿ ಪ್ರಜಾ ರಂಜಕನಾಗಿ ರಾಜ್ಯಭಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಶ್ವಪತಿ ಮಹಾರಾಜ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದರೂ ಸಂತಾನ ಭಾಗ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ವಶಿಷ್ಠ ನಿರ್ದೇಶನದಂತೆ ಮಹಾರಾಣಿ ಮಾಲತಿ ಸಾವಿತ್ರೀ ದೇವಿಯ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡಿದರೂ ಫಲ ದೊರೆಯದೇ ದುಃಖತಪ್ತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಹೆಂಡತಿಯ ದುಃಖ ನೋಡಿ ಮರುಗಿದ ಅಶ್ವಪತಿ ಮಹಾರಾಜ ತಾನೇ ಸಾವಿತ್ರಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಲು ಪುಷ್ಕರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ತೆರಳುತ್ತಾನೆ. ( ಈ ಘಟನೆ ದೇವೀ ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ ಇರುವುದಕ್ಕೂ ಮಹಾಭಾರತದ ಉಲ್ಲೇಖದಲ್ಲಿಯಾ ಸ್ವಲ್ಪ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇದೆ.. ಮಹಾಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹದಿನೆಂಟು ವರ್ಷಗಳ ಸಾವಿತ್ರಿ ಆರಾಧನೆಯಿಂದ ದೇವಿ ವರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಳೆಂದೂ .. ದೇವೀ ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ತಪಸ್ಸು ಜೊತೆಗೆ ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ಗಾಯಿತ್ರೀ ಜಪದಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನ ಳಾದ ಸಾವಿತ್ರಿದೇವಿ ವರನೀಡಿದಳೆಂದೂ ಇದೆ... ವರದಲ್ಲಿಯೂ ದೇವೀ ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ ಸಾವಿತ್ರೀ ದೇವಿ ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಪುತ್ರಿಯಾಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಕೆ ಹೊಂದಿದ್ದಾಳೆ ... ನಿನಗೆ ಪುತ್ರನ ಹಂಬಲ ಇದೆ ಹಾಗಾಗಿ ಮೊದಲು ಪುತ್ರಿ ಜನಿಸುತ್ತಾಳೆ ನಂತರ ಪುತ್ರರು ಜನಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ.. ಮಹಾಭಾರತದ ಪ್ರಕಾರ ಅಶ್ವಪತಿಗೆ ಪುತ್ರಾಪೇಕ್ಷೆ ಇದ್ದರೂ ದೇವಿಯೇ ವರ ನೀಡುವುದು ಬ್ರಹ್ಮದೇವರ ನಿರ್ಣಯ ಹಾಗಾಗಿ.."ಉತ್ತರಂ ಚ ನ ಮೇ ಕಿಂಚಿದ್ವ್ಯಾಹರ್ತವ್ಯಂ ಕಥಂಚನ ||" ನಿನ್ನ ಬಯಕೆ ಏನಿದ್ದರೂ ಕೊಟ್ಟ ವರವನ್ನು ಮರುಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡದೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮಗಳೊಬ್ಬಳೇ ಜನಿಸುವುದು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ.) ದೇವಿ ಸಾವಿತ್ರಿಯ ಆರಾಧನೆಯಿಂದ ಮಾಲತಿ ಗರ್ಭವತಿಯಾಗಿ ಒಬ್ಬಳು ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಗಾಯಿತ್ರೀ ಮಂತ್ರದ ಪುನಶ್ಚರಣೆಯಿಂದ ಮಗು ಜನಿಸಿದ ಕಾರಣದಿಂದ ಅಶ್ವಪತಿ - ಮಾಲತಿಯರ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಪಾರವೇ ಇಲ್ಲ .. ಸಾವಿತ್ರಿ ದೇವಿಯ ವರದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವಾದ ಕಾರಣ ಸಾವಿತ್ರಿ ಎಂದೇ ನಾಮಕರಣ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಶುಕ್ಲ ಪಕ್ಷದ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಸಾವಿತ್ರಿ ಬೆಳೆದು ಯೌವನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಾಳೆ. ವಿದ್ಯಾವತಿಯೂ, ತುಂಬಾ ಪ್ರಾಜ್ಞಳೂ ಆಗಿದ್ದ ಸಾವಿತ್ರಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಹಿರಿಯರೂ ಕೂಡ ಗೌರವ ತೋರುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಾವಿತ್ರೀ ದೇವಿಯೇ ಅಶ್ವಪತಿಯ ಮಗಳಾಗಿ ಅವತರಿಸಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಪ್ರಾಯಪ್ರಬುದ್ಧಳಾದ ಸಾವಿತ್ರಿಯ ವಿವಾಹ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಅಶ್ವಪತಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಅರಸುಕುಮಾರರಿಗೆ ಆಮಂತ್ರಣ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮಹಾರಾಜನ ಅಮಂತ್ರಣ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಬಂದ ಅರಸುಕುಮಾರರು ಯಾರೂ ಸಾವಿತ್ರಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಲಿಲ್ಲ . ಯಾಕೆಂದರೆ ಆಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಕ್ಷಣ ಅವರಿಗೆ ಭಕ್ತಿ ಮೂಡುತಿತ್ತೇ ಹೊರತು ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲ.. ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಸರಸ್ವತೀ -ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯರೇ ಒಂದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವರೋ ಎಂದು ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಅವಳನ್ನು ಬಯಸದೆ ಹಾಗೇ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆಯೇ ಕಾಲ ಕಳೆಯತೊಡಗಿತು. ಅಶ್ವಪತಿ ಮಹಾರಾಜ ಸೂಕ್ತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕನ್ಯಾದಾನ ಮಾಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಬೇಯತೊಡಗಿದ. ಒಂದು ಶುಭ ದಿನದಂದು ಸಾವಿತ್ರಿ ಮಿಂದು ಶುಚಿಯಾಗಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರ್ಚಿಸಿ ದೇವಿಪ್ರಸಾದ ರೂಪವಾದ ಪುಷ್ಪವನ್ನು ಮುಡಿದು ತಂದೆಯ ಬಳಿಬಂದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಳು. ತಾನು ಒಂದು ಧೃಡನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದವನಾದ ಅಶ್ವಪತಿ ಮಹಾರಾಜ ಮಗಳನ್ನು ಕರೆದು " ಮಗಳೇ ಸರಿಯಾದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲಾಗದ ನಾನು ಚಿಂತಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೂಕ್ತಿಯಿದೆ.. ಅಪ್ರದಾತಾ ಪಿತಾ ವಾಚ್ಯೋ ವಾಚ್ಯಶ್ಚಾನುಪಯನ್ಫತಿ:| ಮೃತೇ ಭರ್ತರಿ ಪುತ್ರಶ್ಚ ವಾಚ್ಯೋ ಮಾತುರರಕ್ಷಿತಾ|| ಪ್ರೌಡಾವಸ್ಥೆಗೆ ಬಂದ ಮಗಳನ್ನು ಮದುವೆ ಮಾಡದ ತಂದೆ, ಋತುಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪತ್ನಿ ಸಮಾಗಮ ಮಾಡದ ಪತಿ, ವಿಧವೆಯಾದ ತಾಯಿಯನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸದ ಪುತ್ರ ಇವರು ನಿಂದೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿದ ಮಗಳೇ ನೀನೇ ವರಾನ್ವೇಷಣೆಗಾಗಿ ತೆರಳು .... ನಿನಗೆ ಅನುರೂಪನಾದ ವರನನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ತಂದೆಯ ಮಾತನ್ನು ಸಾವಿತ್ರಿಯೂ ಅಂಗೀಕರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ತಂದೆ ತಾಯಿಯರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆದು ಅರಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ, ಅಶ್ವಪತಿಯ ನಿರ್ದೇಶನದಂತೆ ಜ್ಞಾನವೃದ್ಧರಾದ ಮಂತ್ರಿಗಳೂ.. ಮಿತ ಪರಿವಾರವೂ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತದೆ.🙏🙏 ಉಳಿದದ್ದು ಮುಂದಿನ ಬರಹದಲ್ಲಿ🙏🙏

ಗಾಲವ ಕೊನೆಯ ಭಾಗ

ಉಶೀನರನ ಜೊತೆಗಿನ ದಾಂಪತ್ಯವನ್ನೂ ತೊರೆಯಬೇಕಾದ ಕಾಲ ಮಾಧವಿಗೆ ಸನ್ನಿಹಿತವಾಯಿತು. ಪುತ್ರನಾದ ಶಿಬಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಕಾರಣದಿಂದ ಮೊದಲೇ ಆಗಿದ್ದ ಒಪ್ಪಂದದ ಅವಧಿ ಮುಗಿಯಿತು... ಅದರ ಸೂಚನೆಯೋ ಎಂಬಂತೆ ಗಾಲವರು ಬಂದಾಯ್ತು. ಮಗುವಾದ ಶಿಬಿಯನ್ನು ಉಶೀನರನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ', ಮಾಧವಿ ಎಂಬ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿ ಮತ್ತೆ ಕನ್ಯಾವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿ ಗಾಲವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಬೋಜ ದೇಶದಿಂದ ಅವರು ಹೊರಡುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಗರುಡ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. " ಅಯ್ಯಾ ಗಾಲವ... ನಿನ್ನ ಗುರುಗಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕಾದ ಅಶ್ವಗಳ ಸಂಗ್ರಹವಾಯಿತೇ" ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಗಾಲವ ''ಸುಪರ್ಣ.. ಮಹರ್ಷಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕಾದ ಅಶ್ವಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೇ ಮೂರು ಅಂಶದ ಸಂಗ್ರಹವಾಗಿದೆ. ಇನ್ನುಳಿದಿರುವುದು ನಾಲ್ಕನೇ ಒಂದು ಭಾಗ ಮಾತ್ರ .. ಅದನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಗಾಲವನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಗರುಡ ನಸುನಗುತ್ತ.. " ಇನ್ನು ನೀನು ಉಳಿದ ಎರಡು ನೂರು ಅಶ್ವಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಡ ಅವು ನಿನಗೆ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ " ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡ ಗಾಲವ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳಲು ಗರುಡ ಒಂದು ಕಿವಿ ಕಪ್ಪಾದ ಆ ಕುದುರೆಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. (ಇಲ್ಲಿ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುವ ಗರುಡ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯ ತಿಳಿದರೂ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ) ಗಾಲವನ ಸಂದೇಹ ನಿವಾರಿಸಲು ಗರುಡ ಹಿಂದಿನ ಒಂದು ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. " ಈ ಹಿಂದೆ ಕನ್ಯಾಕುಬ್ಜ ದೇಶವನ್ನು ಗಾಧಿ ಮಹಾರಾಜ ಆಳುತ್ತಿದ್ದ ಅವನಿಗೆ "ಸತ್ಯವತೀ" ಎಂಬ ಸುಂದರಳಾದ ಪುತ್ರಿಯಿದ್ಧಳು, ಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದ ಅವಳನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಲು ತಪಸ್ವಿಯಾದ ಋಚೀಕ ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಋಚೀಕನ ಬಯಕೆಗೆ ಸಮ್ಮತಿಸಿದ ಗಾಧಿ ಒಂದು ಕಿವಿ ಕಪ್ಪಾದ ಶ್ವೇತ ವರ್ಣದ ದೇಹವನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕನ್ಯಾಶುಲ್ಕವಾಗಿ ಕೊಡಲು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇದಕ್ಕೊಪ್ಪಿದ ಋಚೀಕ ಭೂಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅಂತಹ ಕುದುರೆಗಳು ಇಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದು ವರುಣಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿರುವ ಅಶ್ವತೀರ್ಥದಲ್ಲಿದ್ದ, ಗಾಧಿ ಹೇಳಿದ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ತಂದೊಪ್ಪಿಸಿ ಸತ್ಯವತಿಯನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಕೆಲವು ಕಾಲದ ನಂತರ ಗಾಧಿ ಮಹಾರಾಜ " ಪುಂಡರೀಕ" ಎನ್ನುವ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಮಾಡಿ ಆ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ದಕ್ಷಿಣಾರೂಪವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆ ಗಾಧಿ ಮಹಾರಾಜನಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಪಡೆದ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಕುದುರೆಗಳಲ್ಲಿ ಆರುನೂರು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಈ ಹಿಂದೆ ನಿನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಮೂವರು ಅರಸರೂ ತಲಾ ಎರಡುನೂರರಂತೆ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಉಳಿದ ನಾಲ್ಕುನೂರು ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ "ವಿತಸ್ತಾ" ಎಂಬ ನದಿಯ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಅವು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಸ್ತುತ ಭೂಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಇರುವುದೇ ಆರುನೂರು!" ಗರುಡನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಗಾಲವನಿಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಆತಂಕವಾದರೂ ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಾರಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಆರುನೂರು ಕುದುರೆಗಳನ್ನೂ ಜೊತೆಗೆ ಮಾಧವಿಯನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡು ಗುರುಗಳಾದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರ ಸಮ್ಮುಖಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ವಿವರಿಸಿ ಕೈಮುಗಿದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ... ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರೂ ಎರಡುನೂರು ಕುದುರೆಗಳ ಬದಲಾಗಿ ಮಾಧವಿಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಸಂತಾನ ಪಡೆಯುವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವು ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ - ಮಾಧವಿಯರ ಸಂಯೋಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಂಡು ಸಂತಾನವಾಗುತ್ತದೆ. ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವಿಗೆ "ಅಷ್ಟಕ" ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿಸಿ ಗಾಲವನನ್ನು ಕರೆದು " ನೀನು ಕೊಡಬೇಕಾದ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆ ಸಂದಿತು. ಈ ಮಾಧವಿಯನ್ನು ನೀನು ಯಯಾತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಬಹುದು " ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮೊದಲೇ ನಿರ್ಣಯಿಸಿದಂತೆ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ತೆರಳುತ್ತಾರೆ. ಗಾಲವನಿಗೆ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಸಂತೃಪ್ತಿ ... ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಳಾದ ಮಾಧವಿಯನ್ನು ಕರೆದು.." ಮಾಧವೀ ನೀನು ಹಲವರು ನರಕದಲ್ಲಿ ಬೀಳುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿದ್ದೀ.. ನಿನ್ನಿಂದ ಯಯಾತಿ ಮಹಾರಾಜನ ಪುಣ್ಯ ಹೆಚ್ಚಿತು.. ನನ್ನ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆ ಸಂದಿತು. ಹರ್ಯಶ್ವ,ದಿವೋದಾಸ, ಉಶೀನರ ಮತ್ತು ಗುರು ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರಿಗೆ ಸತ್ಸಂತಾನ ಒದಗಿತು. ಇನ್ನು ನಿನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ತಂದೆಗೇ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ, ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮರಳಿ ಯಯಾತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ತೆರಳುತ್ತಾನೆ. ಇತ್ತ ಯಯಾತಿ ಮಹಾರಾಜ ಮಾಧವಿಗೆ ಸ್ವಯಂವರ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಪ್ರಯಾಗ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾನೆ.. ಆದರೆ ಸ್ವಯಂವರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಯಾವ ಅರಸರನ್ನೂ ಮಾಧವಿ ವರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ತಾನು ಇಲ್ಲಿರುವ ವನವನ್ನೇ ಗಂಡನನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ವನಾಭಿಮಾನಿ ದೇವತೆಯನ್ನೇ ವರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾಳೆ. ಮುಂದೊಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ಯಯಾತಿ ತನ್ನ ಪುಣ್ಯಕ್ಷಯದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಪತನ ಹೊಂದುತ್ತಿದ್ದಾಗ ... ಮಾಧವಿ ಮತ್ತು ಅವಳ ಪುತ್ರರ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.🙏 ಹೊಸ ಕಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಮುಂದಿನ ಬರಹ🙏🙏

ಗಾಲವ 6ನೇ ಭಾಗ

ಹರ್ಯಶ್ವನೊಂದಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮಹಾರಾಣಿಯಾಗಿ ಬದುಕಿದ ಮಾಧವಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗು ವಸುಮನಸನನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಟ್ಟು ಗಾಲವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಮಾಧವಿಯೊಂದಿಗೆ ಅಯೋಧ್ಯೆಯಿಂದ ಹೊರಟ ಗಾಲವ ಮುಂದೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಆಳುತಿದ್ದ ದಿವೋದಾಸನ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಮಾಧವಿಯನ್ನು ಕುರಿತು" ಭದ್ರೆ ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಮಹಾರಾಣಿಯಾಗಿ ಸುಖದಿಂದ ಇದ್ದವಳು ಅವೆಲ್ಲವನ್ನು ತೊರೆದು ಬರಬೇಕಾಯಿತು ಎಂದು ದುಃಖಿಸಬೇಡ ಈಗ ನಾವು ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರವಾದ ಕಾಶಿಗೆ ಹೋಗೋಣ ಅಲ್ಲಿ ಭೀಮಸೇನನ ಪುತ್ರನಾದ (ಈತ ಪಾಂಡವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಾದ ಭೀಮಸೇನ ಅಲ್ಲಾ.. ಈ ಕಥೆ ನಡೆದದ್ದು ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ)ದಿವೋದಾಸ ಅರಸನಾಗಿ ಆಳ್ವಿಕೆಯನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ " . ಗಾಲವನ ಮಾತಿಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಡದೇ ಮಾಧವಿ ಸಹಮತ ಸೂಚಿಸಿದಳು. ಮುಂದೆ ನೇರವಾಗಿ ಕಾಶಿಯ ಕಡೆ ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕಾಶಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅರಸನಾದ ದಿವೋದಾಸ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ ಸತ್ಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ದಿವೋದಾಸನಿಗೆ ಗಾಲವ - ಮಾಧವಿ - ಹರ್ಯಶ್ವನ ಕಥೆ ಅದಾಗಲೇ ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ! ಅವನೂ ತನ್ನಬಳಿ ಗಾಲವನಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳುಳ್ಳ ಎರಡುನೂರು ಕುದುರೆಗಳು ಮಾತ್ರ ತನ್ನಲ್ಲಿರುವವೆಂದೂ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಮಾಧವಿಯಿಂದ ತಾನೊಂದು ಸಂತಾನ ಪಡೆಯುವೆನೆಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅಯೋದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮಹಾಭಾರತ ರಚಿಸಿದ ವೇದವ್ಯಾಸರು ಹರ್ಯಶ್ವ-ಮಾಧವಿ.. ಮುಂದೆ ಉಶೀನರ-ಮಾಧವಿ.... ನಂತರದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ - ಮಾಧವಿ ಇವರೆಲ್ಲರ ದಾಂಪತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ದಿವೋದಾಸ - ಮಾಧವಿಯರು ಕಳೆದ ಕಾಲವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಿದ್ದಾರೆ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಆದರ್ಶ ದಾಂಪತ್ಯ ಎಂದು ಯಾರಬಗ್ಗೆ ಲೋಕ ಕಂಡುಕೊಂಡಿತ್ತೋ .. ಅಗ್ನಿದೇವ - ಸ್ವಾಹಾದೇವಿ, ಇಂದ್ರ-ಶಚೀ', ವಿಷ್ಣು - ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಈಶ್ವರ - ಪಾರ್ವತಿ, ಬ್ರಹ್ಮ - ಸರಸ್ವತೀ, ಬೃಹಸ್ಪತಿ-ತಾರೆ, ಕಶ್ಯಪ - ಅದಿತಿ, ಹೀಗೆ ಹಲವು ದಾಂಪತ್ಯವನ್ನು ಹೆಸರಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ಸರಿಸಮನಾದ ದಾಂಪತ್ಯ ಜೀವನವನ್ನು ದಿವೋದಾಸ - ಮಾಧವಿಯರು ನೆಡೆಸಿದರು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಆ ಪ್ರೇಮಮಯ ದಾಂಪತ್ಯದಿಂದ ಒಂದು ಗಂಡು ಮಗು ಜನಿಸುತ್ತದೆ. ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವಿಗೆ "ಪ್ರತರ್ದನ " ಎಂದು ಹೆಸರನ್ನಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಗಾಗಲೇ ಗಾಲವ ಬಂದು ಕಾಲ...ನಿಭಂದನೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ದಿವೋದಾಸನೂ ಕೊಟ್ಟ ಮಾತಿನಂತೆ ಮಾಧವಿಯನ್ನು ಗಾಲವನೊಡನೆ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ... ಈ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಗಾಲವ ಅಶ್ವಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ... ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವನಿಗೆ ಎಂಟುನೂರು ಸಂಗ್ರಹವಾದಮೇಲೆ ಒಮ್ಮೆಯೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ಗುರುಗಳಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸುವುದೇ ಸುಲಭ ಹಾಗಾಗಿ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಟ್ಟು ಮಾಧವಿಯೊಡನೆ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮಾಧವಿಯೂ ಪುನಃ ಕನ್ಯಾವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿ ಗಾಲವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಸಾಗುತ್ತಾ.. ಮುಂದೆ ಅವರು ಭೋಜ ದೇಶವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಉಶೀನರನೆಂಬ ಅರಸ ಆಳ್ವಿಕೆಯನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ. ರಾಜನ ಸಂದರ್ಶನ ಮಾಡಿದ ಗಾಲವ, ಮಾಧವಿಯ ಕನ್ಯಾಶುಲ್ಕವಾಗಿ ತನಗೆ ಅವಷ್ಯವಿರುವ ನಾಲ್ಕುನೂರು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅರಸ ಉಶೀನರ ಆಡುವ ಮಾತು ಯಾವಕಾಲಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯವಾಗಬೇಕಾದ್ದು "ಸ್ವಾಮೀ ನನ್ನ ಬಳಿಯೂ ಕೇವಲ ಎರಡುನೂರು ಅಶ್ವಗಳು ಮಾತ್ರ ಇದೆ... ಅವುಗಳನ್ನು ಶುಲ್ಕವಾಗಿ ನೀಡಿ ಈ ಕನ್ಯಾರತ್ನದಿಂದ ಕುಲದೀಪಕನಾದ ಒಂದು ಸಂತಾನ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ... ಇವಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ದಾಂಪತ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇವಳಿಂದ ಹಲವು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊಂದಬೇಕು ಎನಿಸುತ್ತದೆ.. ಹಾಗೆ ಅಶ್ವದ ಬದಲು ಕನ್ಯಾಶುಲ್ಕವಾಗಿ ಕೊಡಲು ನನ್ನ ಬಳಿ ಹೇರಳವಾದ ಸಂಪತ್ತೂ ಇದೆ. ಆದರೆ... ಆ ಸಂಪತ್ತು ನನ್ನ ಭೋಗಲಾಲಸೆಗಾಗಿ ವಿನಿಯೋಗಿಸತಕ್ಕದ್ದಲ್ಲ ಅದು ಪ್ರಜಾಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ವಿನಿಯೋಗಿಸಬೇಕಿದ್ದು.. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಎರಡುನೂರು ಕುದುರೆಗಳ ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ಸಂತಾನವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ" ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಮಾಧವಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆದು ಒಂದು ಪುತ್ರ ಸಂತಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವಿಗೆ "ಶಿಬಿ" ಎಂದು ನಾಮಕರಣವಾಗುತ್ತದೆ..🙏 (ಉಶೀನರ ಮತ್ತು ಶಿಬಿಯ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಮುಂದೊಂದು ಬಾರಿ ಬರೆಯಬೇಕು ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ) ಗಾಲವ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯ ಕೊನೆಯ ಕಂತು ಮುಂದಿನ ಭಾಗ 🙏🙏

ಗಾಲವ 5ನೇ ಭಾಗ

ಯಯಾತಿಯಿಂದ ಬೀಳ್ಕೊಂಡು ಗರುಡ ಗಾಲವರು ಮಾಧವಿಯನ್ನೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನಪುರದಿಂದ ಹೊರಬಂದರು.. ಸುಪರ್ಣನು ಗಾಲವನನ್ನು ಕುರಿತು.. "ಮಿತ್ರಾ.. ನೀನು ಯಯಾತಿಪುತ್ರಿಯಾದ ಈ ಮಾಧವಿಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದ ಅಶ್ವಗಳನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಂಡು ನಿನ್ನ ಗುರುಗಳಿಗೆ ಕೊಡು ನಾನಿನ್ನು ತೆರಳುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಗಾಲವನಿಂದ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ಗಾಲವನು ಗರುಡ ತೆರಳಿದ ಮೇಲೆ ತಾನು ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಸಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದಾಗ ಸೂರ್ಯ ವಂಶದ ಅರಸನಾದ ಹರ್ಯಶ್ವ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆ ಅಯೋಧ್ಯೆಯ ಅರಸನಾದ ಹರ್ಯಶ್ವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದೇ ಸೂಕ್ತ ಎಂದು ಮಾಧವಿಯೊಂದಿಗೆ ಅಯೋಧ್ಯೆಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಸೂರ್ಯವಂಶದ ಅರಸನಾದ ಹರ್ಯಶ್ವ ಗಾಲವ ಮಾಧವಿಯರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿ ಸತ್ಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಗಾಲವ ತಾನು ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯ ಸಂಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದ ವಿಚಾರವನ್ನು ಹೇಳಿ, ಮೊದಲು ಯಯಾತಿಯಲ್ಲಿ ಹೋದ ವಿಷಯವನ್ನೂ.. ಯಯಾತಿ ಮಾಧವಿಯನ್ನು ಕಳುಹಿಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಹರ್ಯಶ್ವನಿಗೆ ಮಾಧವಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಕ್ಷಣ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಸೆ ಮೂಡಿತು ಒಬ್ಬ ವಂಶೋದ್ಧಾರಕನಾದ ಪುತ್ರನನ್ನು ಇವಳಿಂದಲೇ ಪಡೆದರೆ ತನಗೂ ತನ್ನ ವಂಶಕ್ಕೂ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಒದಗುತ್ತದೆ ಎಂದೇ ಭಾವಿಸಿದ. ಮಾಧವಿಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಏನನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡಬಹುದು ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ. ಆಗ ಗಾಲವ ". ಅರಸಾ ಈಕೆ ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಇರುವ ಕನ್ಯೆ ನೀನು ಈಕೆಯನ್ನು ನೋಡುವ ನೋಟದಲ್ಲಿಯೇ ಇವಳನ್ನು ಬಯಸಿದ್ದಿ ಎಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆ. ನೀನು ನನಗೆ ಕನ್ಯಾಶುಲ್ಕವನ್ನು ನೀಡಿ ಇವಳನ್ನು ಸತಿಯನ್ನಾಗಿ ಹೊಂದಬಹುದು " ಎಂದು ಹೇಳಿ ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ಏಕಕರ್ಣ ಕಪ್ಪಾಗಿರುವ ಬಿಳಿ ದೇಹದ ಎಂಟುನೂರು ಅಶ್ವಗಳು ಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಹರ್ಯಶ್ವನಿಗೆ ಒಮ್ಮೆಲೇ ನಿರಾಸೆಯಾಗುತ್ತದೆ. "ಗಾಲವರೇ ನನ್ನ ಆಸೆಯೂ ನಿರಾಸೆಯಾಯ್ತು ... ನಿಮ್ಮ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೂ ಹುಸಿಯಾಯ್ತ ನನ್ನ ಅಶ್ವಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಸಂಖ್ಯ ಅಶ್ವಗಳಿರುವುದು ನಿಜ ಆದರೆ... ನೀವು ಹೇಳಿದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಕೇವಲ ಎರಡುನೂರು ಕುದುರೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಇವೆ, ಇಷ್ಟಾದರೂ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೇಡಿಕೆಯಿದೆ.. ಅಪೂರ್ವ ಸೌಂದರ್ಯವತಿಯಾದ ಈಕೆಯಿಂದ ನಾನೊಂದು ಸಂತಾನ ಹೊಂದಬೇಕು ಎಂದು ಬಯಸಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಿರ್ಭಂಧಿಸಲಾರೆ" ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಗಾಲವನಿಗೂ ಏನು ಉತ್ತರಿಸಬೇಕೆಂಬುದೇ ತೋಚಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡದೇ ಅನ್ಯ ಮಾರ್ಗವಿರಲಿಲ್ಲ.. ಆಗ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದ ಮಾಧವಿಯೇ ಒಂದು ಸೂಚನೆ ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ " ಅಯ್ಯಾ ಮಹರ್ಷಿ ನಿಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಕುದುರೆಗಳು ಒಂದೆಡೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಿಗುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲೂ ಬಹುದು ಹಾಗಾಗಿ.. ಈ ಅರಸನಲ್ಲಿರುವ ಎರಡುನೂರು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಿ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಅವನ ಬಯಕೆಯಂತೆ ಒಂದು ಸಂತಾನವಾಗುವವರೆಗೆ ನಾನಿಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಆತಂಕ ಪಡಬೇಕಾದ್ದಿಲ್ಲ... ನನಗೊಬ್ಬರು ತಪಸ್ವಿಗಳು ಒಂದೊಂದು ಮಗುವನ್ನ ಹೆತ್ತ ಮೇಲೆಯೂ ಮತ್ತೆ ನಾನು ಕನ್ಯೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುವೆನೆಂದು ವರ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ''(ಮಾಧವಿಗೆ ಈ ವರವನ್ನು ಯಾರು ಯಾವಾಗ ಕೊಟ್ಟರು ಎಂಬ ವಿಷಯ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.. ಮಹಾಭಾರತದಲ್ಲೂ ಉಲ್ಲೇಖ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ) ಮಾಧವಿಯಾಡಿದ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಗಾಲವನಿಗೆ ಅದು ಸರಿಯನ್ನಿಸಿತು. ಅವಳು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಹರ್ಯಶ್ವನಿಗೆ ನಿಬಂಧನೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸಿ ಮಾಧವಿಯನ್ನು ಅವನಿಗೊಪ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಹರ್ಯಶ್ವ - ಮಾಧವಿಯರ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾಂಗತ್ಯದ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿ ಪುತ್ರ ಸಂತಾನವಾಗುತ್ತದೆ. ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವಿಗೆ "ವಸುಮನಸ" ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ತರುವಾಯ ಗಾಲವ ಬಂದು ಮೊದಲೇ ಆಗಿದ್ದ ನಿಬಂಧನೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ರಾಜನೂ ಅದನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸುತ್ತಾನೆ.. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಸುಖದ ಸುಪ್ಪತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಲಿದಾಡಿದ್ದ ಮಾಧವಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ತನ್ನ ವರವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಕನ್ಯೆಯಾಗಿ ಗಾಲವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಲು ಸಿದ್ಧಳಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ.🙏🙏 ಇನ್ನೂ ಇದೆ ಮುಂದಿನ ಬರಹದಲ್ಲಿ🙏

ಗಾಲವ ನಾಲ್ಕನೇ ಭಾಗ

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಗಾಲವ ವ್ಯಥೆ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಗರುಡನೇ ಧೈರ್ಯದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಾನೆ. ''ಅಯ್ಯಾ ಗಾಲವ ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಪಡೆಯುವ ಮೊದಲು ಧನವನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸುವರ್ಣ ಧನವಿಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವನ್ನು ಹೊಂದಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ..ನೀನು ಮೊದಲಿಗೆ ಶ್ಯಾಮ ಕರ್ಣದ ಎಂಟು ನೂರು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬೇಕಾದ ಧನ ಸಂಗ್ರಹ ಮಾಡುವ ದಾರಿಯನ್ನು ಅರಸು, ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಯಾರು ಧಾರ್ಮಿಕನೆಂದು ಹೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವನೋ.. ಯಜ್ಞ ಯಾಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಪ್ರಜಾರಂಜಕನಾಗಿ ಬದುಕಿರುವನೋ.. ಯಾರು ದಾನಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ದೇವತೆಗಳ ಸಂಪ್ರೀತಿಗೂ ಪಾತ್ರವಾಗಿರುವನೋ ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ದಾನದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಧನವನ್ನು ಪಡೆದು ಮುಂದೆ ಸಾಗಬೇಕು. ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಸದ್ಯದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರವಂಶೀಯನಾದ ಯಯಾತಿ ಮಹಾರಾಜ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾ ನಗರವನ್ನು ರಾಜಧಾನಿಯನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಭೂಮಂಡಲವನ್ನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.. ನೂರಾರು ಯಾಗಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಮುಖೇನ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ . ಸಂಪ್ರೀತಿ ಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ, ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಪೀಡಿಸದೇ ಸಂಗ್ರಹವಾಗುವ ಕರಗಳಿಂದ.. ಸಾಮಂತರು ತಂದೊಪ್ಪಿಸುವ ಕಪ್ಪ ಕಾಣಿಕೆಗಳಿಂದ ಶ್ರೀಮಂತನೂ ಇದ್ದಾನೆ. ನಾವು ನೇರವಾಗಿ ಅವನ ಬಳಿಗೇ ಹೋಗೋಣ ನನಗೂ ಅವನು ಪ್ರಿಯ ಮಿತ್ರನೇ ಇದ್ದಾನೆ. ನಿನ್ನ ಪರವಾಗಿ ನಾನೂ ಕೆಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ" ಗರುಡನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಗಾಲವ ಸಮಾಧಾನದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು "ಹಾಗೇ ಆಗಲಿ" ಎಂದು ಯಯಾತಿಯ ಪಟ್ಟಣವಾದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನಪುರಕ್ಕೆ ತೆರಳಲು ಅನುಮತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಇಬ್ಬರೂ ನೇರವಾಗಿ ಯಯಾತಿ ಮಹಾರಾಜನ ಬಳಿ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಇವರ ಆಗಮನದಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಯಯಾತಿ ಸುಪರ್ಣನಿಗೂ ಗಾಲವನಿಗೂ ಆಸನವಿರಿಸಿ ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ತಾವು ಬಂದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಗರುಡನೇ ಮೊದಲಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. "ಯಯಾತಿ ಮಹಾರಾಜ ಒಂದು ಗುರುತರವಾದ ವಿಷಯವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿರುವ ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಹೆಸರು ಗಾಲವ ಎಂಬುದಾಗಿ ಸುಮಾರು ಹತ್ತುಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಮುನಿಗಳ ಶಿಷ್ಯನಾಗಿ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಸಕಲ ವಿದ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪಾರಂಗತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಗುರುಮಠದಿಂದ ಹೊರಡುವ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಗುರುಗಳು ಬಯಸದೇ ಇದ್ದರೂ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದು ಶಿಷ್ಯನ ಕರ್ತವ್ಯ ಎಂದು ಅರಿತ ಈತ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಗುರುಗಳನ್ನು ಕೇಳಲಾಗಿ ಒಂದು ಕಿವಿ ಕಪ್ಪಾದ ಬಿಳಿಯ ದೇಹವನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಎಂಟುನೂರು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯಾಗಿ ಬಯಸಿದರು, ಅವನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ನಾನೂ ಬಂದೆ... ಪ್ರಸ್ತುತ ನೀನು ಭೂಮಂಡಲವನ್ನು ಆಳುತಿದ್ದೀ..ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಇವನನ್ನು ನಾನೇ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಗಾಲವನಿಗೆ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಲು ನೀನು ಸಹಕಾರಿಯಾದರೆ ಮುಂದೆ ಈತ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ಅನುಕೂಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ಅವನು ಆಚರಿಸುವ ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲದ ಒಂದು ಭಾಗ ನಿನಗೂ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ." ಗರುಡನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಯಯಾತಿಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಹೆಮ್ಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಅರಸರಿದ್ದರೂ ಇವರು ನನ್ನನ್ನೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರಲ್ಲಾ.. ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸಿದ ಯಯಾತಿ ಗರುಡನನ್ನು ಕುರಿತು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ..." ಗರುಡದೇವ ನೀವು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದದ್ದು ನನಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದೆ ಆದರೆ... ನೀನು ಕೇಳಿದಂತೆ ಮೊದಲು ನನ್ನ ಬಳಿಯಿದ್ದಷ್ಟು ಸಂಪತ್ತು ಈಗ ಇಲ್ಲ ನನ್ನಲಿದ್ದ ಸಂಪತ್ತೆಲ್ಲಾ ಈಗ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದೆ... ಆದರೂ ನಿಮಗೆ ಇಲ್ಲಾ ಎನ್ನಲು ಮನಸ್ಸಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ನನಗೊಬ್ಬಳು ಮಗಳಿದ್ದಾಳೆ "ಮಾಧವಿ" ಎಂದು ಹೆಸರು ಅಪ್ರತಿಮ ಸುಂದರಿಯಾದ ಅವಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯರು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳೂ ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಸರ್ವ ಸಂಪತ್ತನ್ನೂ ವ್ಯಯಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದಾರೆ ಅಂತಹ ರೂಪವತಿಯೂ ಗುಣವತಿಯೂ ಆದ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನೇ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಅವಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡೇ ನಿಮಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ" ಯಯಾತಿಯ ಮಾತನ್ನು ಒಪ್ಪಿದ ಗಾಲವ ಮಾಧವಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಗರುಡ- ಗಾಲವರು ಮಾಧವಿಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನ ಪುರದಿಂದ ಹೊರಬೀಳುತ್ತಾರೆ.🙏🙏 ಉಳಿದಿದ್ದು ಮುಂದಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ🙏🙏

ಗಾಲವ... ಮುಂದಿನ ಭಾಗ

ಗರುಡ.. ಗಾಲವರು ವೃಷಭ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಇಳಿದಾಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಶ್ರಮವನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಯಾರೋ ಖುಷಿಗಳು ಎಲೆಮನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡು ಅತ್ತಲೇ ಸಾಗಿದರು... ಅಲ್ಲಿ ಶಾಂಡಿಲಿ ಎಂಬ ತಪಸ್ಪಿನಿಯೊಬ್ಬಳು ವಾಸಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನು ನೋಡಿದಾಕ್ಷಣ ತುಂಬಾ ಆದರದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡಿದಳು. ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ದ್ವಿಜರೆಂದೇ ಪರಿಗಣಿಸಿ ಉತ್ತಮವಾದ ಭೋಜನವನ್ನು ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸಿ ಬಡಿಸಿದಳು. (ಈ ಶಾಂಡಿಲಿ ಮತ್ತು ಸೀತಾನ್ವೇಷಣೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜಾಂಬವಾದಿಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಸ್ವಯಂಪ್ರಭೆ ಒಬ್ಬಳೇ ಎಂಬ ಉಲ್ಲೇಖ ಇದೆ) ಗರುಡ ಗಾಲವರಿಬ್ಬರೂ ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬಾ ಊಟ ಮಾಡಿದ ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೇ ಗಾಡವಾದ ನಿದ್ರೆ ಅವರನ್ನು ಆವರಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವರು ಕೆಲಕಾಲ ಮಲಗಿದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ಮೇಲೆ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು ನೋಡಿದಾಗ ಗರುಡನ ರೆಕ್ಕೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಉದುರಿ ಹೋಗಿದ್ದವು ಕೊಕ್ಕು ಮತ್ತು ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಮಾಂಸದ ಮುದ್ದೆಯ ಹಾಗೆ ಅವನು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವತಃ ರೆಕ್ಕೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಗರುಡನಿಗಿಂತ ಗಾಲವನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ದುಃಖವಾಯಿತು .... ತನ್ನ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಲು ಒದಗಿಬಂದ ಒಂದು ಸಹಾಯವೂ ನಿಷ್ಟ್ರಯೋಜಕವಾಗಿ ಹೋಯಿತಲ್ಲಾ ಮುಂದೇನು ಮಾಡಲಿ ಎಂದು ದುಃಖಿಸತೊಡಗಿದ. ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ದುಃಖಿತನಾಗಿದ್ದ ಗರುಡನನ್ನು ಕುರಿತು "ಅಯ್ಯಾ ಈ ಪವಿತ್ರನಾದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಂತಹ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ಹಾನಿಯಾಯಿತು ಎಂದಾದರೆ ಬಹುಶಃ ಸ್ವತಃ ನೀನೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಕೆಡುಕನ್ನು ಯೋಚಿಸಿರಬೇಕು... ಹಾಗೇನಾದರೂ ಇದ್ದದ್ದೇ ಆದರೆ ಶಾಂಡಿಲಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ಯಾಚಿಸು" ಎಂದು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಗ ಗರುಡ " ಹೌದು ನಾನು ಈಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಸರ್ವಗುಣ ಸಂಪನ್ನಳಾದ ಈಕೆ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಲ್ಲಿಯೋ ಕೈಲಾಸದಲ್ಲಿಯೋ ಅಥವಾ ವೈಕುಂಠ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೋ ಇರಬೇಕಾದವಳು ಎಂದು ಯೋಜಿಸಿದ್ದೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೊರತಾಗಿ ಇನ್ಯಾವುದೇ ದುರಾಲೋಚನೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ... ಏನೇ ಇರಲಿ ಅವಳ ಬಳಿಗೇ ಹೋಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಶಾಂಡಿಲಿಯ ಸಮ್ಮುಖಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ತನಗಾದ ದುಃಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿವೇದಿಸಿಕೊಂಡ. ಆಕೆ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ "ಗರುಡ ನೀನು ಯೋಚಿಸಿದ ವಿಷಯ ಕೆಟ್ಟದಲ್ಲದೇ ಹೋದರೂ ನನ್ನ ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದ ಹಾಗಾದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿ ಉಂಟಾಯಿತು. ಆದರೆ ಈಗ ಉದುರಿಹೋದ ನಿನ್ನ ಗರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲಿ " ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೇ ಗರುಡನ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಚಿಗುರಿಕೊಂಡವು. ಸಂತೋಷ ಹೊಂದಿದ ಗರುಡ.. ಗಾಲವರು ತಪಸ್ವಿನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ ಬೀಳ್ಕೊಂಡು ಮುಂದಿನ ಪ್ರಯಾಣ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರು ಹಾಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದರೂ ಗಾಲವನಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳುಳ್ಳ ಕುದುರೆಗಳು ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ..ಹೀಗೆ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನು ನೋಡಿದರು, ಗರುಡನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿರುವ ಗಾಲವನನ್ನು ಕುರಿತು "ಗಾಲವ.. ನೀನಾಗಿಯೇ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀ.. ಆ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಸಲ್ಲಿಸಿದರೆ ಆದೀತು ... ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಸಮಯ ಇದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ... ನಾನಿಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಮಯ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತೇನೆ ನೀನು ಕೊಡುವುದೇ ಆದರೆ ನಾನಿಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಕೊಡಬೇಕು" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಎಚ್ಚರಿಸಿದರು. ಗುರುಗಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಗಾಲವನಿಗೆ ಆತಂಕವಾಯಿತು. ಬಹಳವಾಗಿ ದುಖಿಸತೊಡಗಿದ...🙏 ಮುಂದುವರಿಯುವುದು🙏🙏

ಗಾಲವ.. ಮುಂದಿನ ಭಾಗ

ಗಾಲವ ಮುಂದುವರಿದು... ಗುರುಗಳಾದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಗಾಲವನಿಗೆ ನಿಂತ ನೆಲವೇ ಬಿರಿದ ಅನುಭವವಾಯಿತು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಒಂದು ಕುದುರೆಯನ್ನು ತಂದುಕೊಡಲು ಕಷ್ಟವಿದ್ದ ಕಡು ಬಡವನಾದ ಗಾಲವನಿಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟ ಲಕ್ಷಣ ಹೊಂದಿದ ದುರ್ಲಭವಾದ ಎಂಟುನೂರು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ತರುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಮಾತೇ ಸರಿ. ಗಾಲವ ತನ್ನ ಬಡತನವನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಹಳಿದುಕೊಂಡ... ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬಡವನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಕೂಡದು... ಶ್ರೀಮಂತನಾದರೆ ಬಯಸಿದ್ದನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು..ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಬೇಸರ ಮೂಡಿತು. ಗುರುಗಳು ಬೇಡವೆಂದರೂ ನಾನೇ ಹಠಮಾರಿಯಂತೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿ ಗುರುಗಳ ಆಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾದೆ... ನಾನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಗುರುಗಳನ್ನು ಕೇಳಬಾರದಿತ್ತು.... ಏನೇನೋ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಗುರುಗಳಿಗೆ ವಂದಿಸಿ ಆಶ್ರಮದಿಂದ ಹೊರಬಂದ. ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದು ..ಅಶ್ವಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಂಪಾದಿಸುವುದು.. ಯಾವ ದಾರಿಯೂ ಅವನಿಗೆ ಗೋಚರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಅವನು ಅನ್ನಾಹಾರವನ್ನು ತೊರೆದ.. ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ . ಆಹಾರ ಸೇವಿಸದೇ ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಮೂಳೆ ಚರ್ಮಗಳು ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಬೇರೆ ದಾರಿಯೇ ಇಲ್ಲ ಹೀಗೆ ಊಟ ಮಾಡದೇ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಸೂಕ್ತ ಎಂಬ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದ. ಹಾಗೆ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಒಂದು ಯೋಚನೆ ಬಂತು. ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ಆ ಮೂಲಕ ಒಂದು ದಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡರೆ ಹೇಗೆ.... ಅದೇ ಸರಿ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದ . ಯಾವ ದೇವತೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ದೇವತೆಗಳೂ ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟಾರ್ಥ ಸಿಧ್ಧಿಗಾಗಿ ಯಾರನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವರೋ ಆ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವೇ ತನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನೂ ಈಡೇರಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ತೊಡಗಿದ. ವಿಷ್ಣು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ತೊಡಗಿದಾಕ್ಷಣ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿನ ವಾಹನವಾದ ಗರುಡ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ. '' ನನ್ನ ಮಿತ್ರನಾದ ನೀನು ಆಪತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವಾಗ ನಿನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ಬಡವನಾಗಿರುವೆ ಎಂಬ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು.. ಶ್ರೀ ಹರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಿರುಗುವ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಸಂಪತ್ತಿದೆ. ನಿನಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿ ಹೇಳು" ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. (ಇಲ್ಲಿ ಗರುಡನು ಗಾಲವ ನನ್ನು ನೀನು ನನ್ನ ಮಿತ್ರನೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅಂತಹ ಮೈತ್ರಿ ಯಾವಾಗ ಏರ್ಪಟ್ಟಿತು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿದ್ದವರು ತಿಳಿಸಿ) "ಗಾಲವ ನಿನಗಾಗಿ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಭೂಮಂಡಲವನ್ನು ಸಂಚರಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಿದ್ದೇನೆ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವು ನಿನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲೆಂದೇ ನನ್ನನ್ನು ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ ನಾನು ನಿನಗೆ ಈ ಭೂಮಿಯ ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಮಹತ್ವವನ್ನೂ ಮತ್ತು ಆ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡುವ ಜೀವರಾಶಿಗಳ ಸೃಷ್ಠಿ,ಅವುಗಳ ಗುಣಸ್ವಭಾವ ಅವರ ಹಿರಿಮೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಪಶ್ಚಿಮ, ಉತ್ತರ, ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಸಮಾಡುವ ದೇವತೆಗಳು ರಾಕ್ಷಸಲು, ಗಂಧರ್ವ, ಯಕ್ಷ, ಕಿನ್ನರ, ನಾಗ, ಮುಂತಾದ ವಿಭಾಗಗಳನ್ನೂ, ಅವರುಗಳ ಸೃಷ್ಠಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಗಾಲವನು ಗರುಡ ಮೊದಲು ಹೇಳಿದ.. ದೇವತೆಗಳ, ಸಜ್ಜನರ ಆವಾಸವಾಗಿರುವ ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನ ಕಡೆಗೇ ಸಾಗೋಣ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆಯಿತು ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನನ್ನನ್ನೇರಿ ಕುಳಿತುಕೋ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಗಾಲವನನ್ನು ಬೆನ್ನೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಗರುಡ ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. ಗರುಡ ಹಾರುತ್ತಿರುವ ವೇಗಕ್ಕೆ ಅವನ ದೇಹ ಬಿಸಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ವತಃ ಅಗ್ನಿಯನ್ನೇ ಧರಿಸಿ ಅವನು ಹಾರುತ್ತಿರುವನೋ ಎಂದು ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಗಾಲವನಿಗೆ ಭಯವಾಗತೊಡಗುತ್ತದೆ ಗರುಡನನ್ನು ಕುರಿತು "ಅಯ್ಯಾ ನಿನ್ನ ವೇಗವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ನಿನ್ನನ್ನೇರಿದ ನನಗೆ ಬದುಕುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸವೇ ಉಳಿದಿಲ್ಲ .. ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಬಿಸಿಯಾದ ನಿನ್ನ ದೇಹದಿಂದ ನಾನು ಭಸ್ಮವಾಗಿ ಬಿಡುವೆನೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಸಾವು ಸಂಭವಿಸಿದರೂ ನಿನಗೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೋರ್ವನನ್ನು ಕೊಂದ ಕಳಂಕ ತಟ್ಟುತ್ತದೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಾನು ಗುರುಗಳಾದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರಿಗೆ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯಾಗಿ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕಾದ ಎಂಟುನೂರು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಖೇದವೂ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ವೇಗವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ಸುಡುತ್ತಿರುವ ನಿನ್ನ ದೇಹದ ಬಿಸಿಯನ್ನು ತಗ್ಗಿಸುವೆಯಾ" ಎಂದು ವಿನಂತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಗಾಲವನಿಗೆ ಏನು ಬೇಕಾಗಿದೆಯೆಂದು ತಿಳಿಯದ ಗರುಡ ಹೇಳಿದ, "ಗಾಲವ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಮೊದಲೇ ಹೇಳುವುದಲ್ಲವೆ.. ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಅವು ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಆರಂಭಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲವೆ ... ಅದೋ ನೋಡು ಸಮುದ್ರದ ಸಮೀಪ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುವ ದೊಡ್ದ ಪರ್ವತವನ್ನು ನೋಡು ಅದರ ಹೆಸರು ''ವೃಷಭ ಪರ್ವತ'' ಎಂಬುದಾಗಿ ನಾವು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಏನಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಕುದುರೆಗಳಿಗಾಗಿ ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಸೂಕ್ತ ಎಂದು ಯೋಚಿಸೋಣ ಆಗದೆ?" ಗರುಡನ ಮಾತಿಗೆ ಗಾಲವನೂ ಒಪ್ಪುತ್ತಾನೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಅವರು ವೃಷಭ ಪರ್ವತದ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಇಳಿಯುತ್ತಾರೆ. 🙏🙏 ಮುಂದಿನ ಕಥೆ ನಂತರದಲ್ಲಿ🙏🙏.

ಗಾಲವ

ಗಾಲವ..ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆ... ವಿಶಿಷ್ಟ ವಾದ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುವ ಮುಖೇನ ಗುರುಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ತೋರಿಸಿ ಕೊಟ್ಟ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಹೊರಟವನಿಗೆ ಉತ್ತಂಕನ' ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಜನಮೇಜಯನ ಸರ್ಪಯಾಗದ ಕಥೆಯವರೆಗೆ ಬರೆಯಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದವರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ "ಗಾಲವ " ಈ ಹೆಸರು ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಚರ್ಚೆಗೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟದ್ದು ಎನ್ನಬಹುದೇನೋ... ರಾಮಾಯಣ..ಮಹಾಭಾರತಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕಡೆ "ಗಾಲವ" ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಶಿಷ್ಯನೆಂದೂ... ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಪುತ್ರನೆಂದೂ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ತ್ರಿಶಂಕುವಿನ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಈತ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಪುತ್ರನೆಂದೇ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಮಹಾಭಾರತದ "ಸಭಾಪರ್ವ " ದಲ್ಲಿ ಇವನನ್ನು ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಶಿಷ್ಯನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಬರೆಯಹೊರಟಿರುವುದು ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಶಿಷ್ಯನಾದ ಗಾಲವನ ಬಗ್ಗೆ. ವಶಿಷ್ಟ ವಿರೋಧವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಕೌಶಿಕ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ತೊರೆದು ತಪಸ್ಸಿಗೆ ತೆರಳಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನಾಗುವಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಒಂದು ಘಟನೆ... ಯಮಧರ್ಮನು ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ವಶಿಷ್ಟರ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನಿಗೆ ಒಮ್ಮೆಯೇ ಆತಂಕವಾಗುತ್ತದೆ...ತನ್ನ ವಿರೋಧಿಯಾದ ವಶಿಷ್ಟ... ಅದೂ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮದ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ.... ಆದರೂ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕರೆದು ಉಪಚರಿಸುತ್ತಾನೆ, ಬಂದ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ವಶಿಷ್ಟರು "ಅಯ್ಯಾ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರೇ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲಿದ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭೋಜನಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆಯಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ... ಕ್ಷಣಕಾಲ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದರೆ ಕೈಯಾರೆ ಚರುವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ ಬಡಿಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿ ಅಡುಗೆಯ ಸಿದ್ಧತೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಅಡುಗೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಅದನ್ನು ಬಡಿಸಲು ಆಶ್ರಮದ ಹೊರಬಂದು ನೋಡಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ವಶಿಷ್ಟರಿಲ್ಲ. ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಚರುವನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ವಶಿಷ್ಟರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ವಶಿಷ್ಟರು ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ತಂದ ಅಡುಗೆಯನ್ನು ಉಣ್ಣಲು ಹೇಳಿದರೆ.. ತಾನು ಈಗಾಗಲೇ ಸಮೀಪದ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದ್ದಾಗಿಯೂ ನೀವು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಚರುವನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಉಣ್ಣುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಚರುವನ್ನು ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕಾದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ದಿನಗಳು ಕಳೆಯತೊಡಗುತ್ತದೆ. ವಶಿಷ್ಟರು ಬರಲಿಲ್ಲ... ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರ ನಿಂತಲ್ಲಿಂದ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ ಕದಲಿಸಲಿಲ್ಲ.. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರ ಬಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗಾಲವನೆಂಬ ಶಿಷ್ಯ ಅವರ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ದಿನ ಕಳೆದು ತಿಂಗಳುಗಳು ಕಳೆದು ವರ್ಷಗಳೂ ಕಳೆಯತೊಡಗುತ್ತವೆ. ನಿಂತಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಅವರ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಗಾಲವ.. ಹೀಗೆ ಸುಧೀರ್ಘ ಒಂದು ನೂರು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದುಬಿಡುತ್ತವೆ. ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಯಮಧರ್ಮ ಮತ್ತೆ ವಶಿಷ್ಟರ ರೂಪದಿಂದಲೇ ಬರುತ್ತಾನೆ.. ವಶಿಷ್ಟರನ್ನು ನೋಡಿದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ಸಿದ್ಧ ಮಾಡಿ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಚರುವನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ನೂರು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಿದ್ದರೂ ಮಾಡಿದ ಪಾಕ ತನ್ನ ಬಿಸಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೇ ಈಗ ತಾನೇ ಒಲೆಯಿಂದ ಇಳಿಸಿದ ಪಕ್ವಾನ್ನದ ಹಾಗೆಯೇ. ಇರುತ್ತದೆ. ಸಂತೋಷದಿಂದ ಊಟ ಮಾಡಿದ ವಶಿಷ್ಟ ರೂಪದ ಯಮಧರ್ಮ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರನ್ನು ಹರಸಿ ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಇತ್ತ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ಸುದೀರ್ಘ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಿಂತಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ತಮ್ಮನ್ನು ಸೇವೆ ಮಾಡಿದ ಗಾಲವನ ಗುರುಭಕ್ತಿಗೆ ಸೋತು ಎಲ್ಲಾ ವಿದ್ಯೆಗಳನ್ನು ಉಪದೇಶ ಮಾಡಿ ಹರಸುತ್ತಾರೆ. ಗಾಲವನೂ ಸಂತೋಷ ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ತನ್ನನ್ನು ಸರ್ವ ವಿದ್ಯಾಪಾರಂಗತನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಗುರುಗಳಿಗೆ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ತಿರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಗುರುಗಳಲ್ಲಿ.. "ಸ್ವಾಮೀ ನಿಮ್ಮಿಂದ ನಾನು ಉದ್ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ಸಕಲ ವಿದ್ಯೆಗಳೂ ಇಂದು ನನಗೆ ದೊರೆತವು ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾದ ಕರುಣಾಮಯಿಯಾದ ತಮಗೆ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ಕೊಡಲಿ " ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು "ಮಗೂ ಗಾಲವ... ಸುದೀರ್ಘ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನನ್ನ ಸೇನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಿ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆ ಬೇಡ.. ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆ ಸಂದಿತು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ನಿನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸು" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಗಾಲವನಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಗುರುಗಳಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಕೊಡಬೇಕು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.. ಗುರುಗಳು ಏನನ್ನಾದರೂ ಕೇಳಿದರೆ ಬಡವನಾದ ತನ್ನ ಬಳಿ ಕೊಡಲು ಇದೆಯೇ ಎಂದೂ ಯೋಚಿಸಿದೇ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇವನ ಮಾತಿನಿಂದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೊಪವೇ ಬರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ "ಏಕತ: ಶ್ಯಾಮ ಕರ್ಣಾನಾಂ ಹಯಾನಾಂ ಚನ್ದ್ರವರ್ಚಸಾಮ್ | ಅಷ್ಟೌ ಶತಾನಿ ಮೇ ದೇಹಿ ಗಚ್ಛ ಗಾಲವ ಮಾಚಿರಮ್ II " ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಕಿವಿ ಕಪ್ಪಾಗಿರುವ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಎಂಟುನೂರು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಡು ಎಂದು ಕೇಳಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.🙏🙏... ಅಶ್ವಶೋಧನೆಗೆ ಹೊರಡುವ ಗಾಲವನ ಬಗ್ಗೆ. ಮುಂದಿನ ಬರಹ🙏🙏

ತ್ರಿಶಂಕು ೨

ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಮನ ಮಾಡಿದ್ದ ತ್ರಿಶಂಕು ಶ್ರೀದೇವಿಯ ದರ್ಶನ ಕಾರುಣ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದು ಮುಂದೆ ಒದಗಿ ಬರುವ ಶುಭದಿನಗಳ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಇತ್ತ ನಾರದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಪರಿತ್ಯಕ್ತನಾದ ಸತ್ಯವ್ರತ (ತ್ರಿಶಂಕು) ದೇವಿಯನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕರಿಸಿಕೊಂಡ ಘಟನೆಯನ್ನು ತ್ರಿಬಂಧನನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನಡೆದ ಘಟನಾವಳಿಗಳನ್ನು ನಾರದರ ಮುಖೇನ ಕೇಳಿದ ಅರಸ ತ್ರಿಬಂಧನನಿಗೆ ದುಃಖವಾಗುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಮಗ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ತಾನು ದೊಡ್ದ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆನೆಂದು ಮರುಗಿದ ಅರಸ ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ಕರೆದು ನಿರ್ಗತಿಕನಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿರುವ ಮಗ ತ್ರಿಶಂಕುವನ್ನು ಅರಸಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬರಲು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ರಾಜನ ಆಣತಿಯಂತೆ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಬಂದು ನೆಲೆ ಇಲ್ಲದೆ ಅಂಡಲೆಯುತ್ತಿದ್ದ ತ್ರಿಶಂಕುವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಅರಸನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿ ರಾಜೋಚಿತವಾದ ಗೌರವ ಸಂಮಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾಡಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾರೆ. ತಂದೆ ತ್ರಿಬಂದನ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಘಟನೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮರೆತು ಸಂತೋಷದಿಂದಲೇ ಮಗನನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅತ್ಯಂತ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಮಗನಿಗೆ ಸಾಮಾಜ್ಯದ ಪಟ್ಟ ಕಟ್ಟಿ ಇನ್ನು ಉಳಿದ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ವಾನಪ್ರಸ್ಥದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯಲು ತೆರಳುತ್ತಾನೆ.(ಹರಿವಂಶದ ಪ್ರಕಾರ ಬರಗಾಲ ಪೀಡಿತವಾದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಳೆಯನ್ನು ತರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ತ್ರಿಶಂಕುವಿಗೆ ಪಟ್ಟಾಭಿಷೇಕವನ್ನು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ.. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ ಕಾರಣದಿಂದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರೇ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ) ತ್ರಿಶಂಕು ಕೂಡ ತನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಗತಿಸಿದ ಸಂಕಷ್ಟದ ಸಂಧರ್ಭಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಜನಾನುರಾಗಿಯಾಗಿ, ಪರಮ ಧಾರ್ಮಿಕನೆನಿಸಿಕೊಂಡು ಬಹುಕಾಲ ರಾಜ್ಯಭಾರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಕೈಕಯ ವಂಶಸ್ಥಳಾದ "ಸತ್ಯರಥಾ " ಎಂಬಾಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಾಂಸಾರಿಕ ಜೀವನವೂ ಸುಖದಿಂದಲೇ ಕೂಡಿರುತ್ತ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವಿಗೆ "ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ'' ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿ ಬೆಳೆಸುತ್ತಾನೆ. ರಾಜ್ಯದ... ಪ್ರಜೆಗಳ ಬಳಿತಿಗಾಗಿ ನೂರು ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. (ರೂಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಯಜ್ಞ ಮಾಡುವುದೆಲ್ಲವೂ ಸ್ವರ್ಗ ಕಾಮನೆಯಿಂದಲೇ ಎಂದು ಹೇಳುವದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ ಆದರೆ ವಾಲ್ಮೀಕಿ ರಾಮಾಯಣದ ಬಾಲಕಾಂಡದಲ್ಲಿ ಅವನು ನೂರು ಯಾಗಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಸ್ಪರ್ಗಾಪೇಕ್ಷೆಗಿಂತಲೂ ಮೊದಲು) ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರಜೆಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದಲೂ ಇರುತ್ತಾ... ಅರಸನ ಭಂಡಾರವೂ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತದೆ. ಇಂತಹಾ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಶಂಕುವಿನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಶರೀರವಾಗಿಯೇ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರಿ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕೆಂಬ ಅಪೇಕ್ಷೆ ಹುಟ್ಟಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೆ ತ್ರಿಶಂಕು - ವಶಿಷ್ಟರ ಮದ್ಯೆ ಏರ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಅಂತರ ಈಗ ಇರಲಿಲ್ಲ, ವಶಿಷ್ಟರೂ ಕುಲಪುರೋಹಿತರಾಗಿ ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಅರಸನಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಸಲಹೆ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ತಮ್ಮದಾದ ಹೊಣೆಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಲೋಕ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಅರಸ ಒಂದಾದ ಮೇಲೆ ಒಂದರಂತೆ ನೂರು ಯಾಗಗಳ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದರೂ ಎಲ್ಲವನ್ನು ತಮ್ಮ ಪೌರೋಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಈಗ ಸಶರೀರ ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿ ಮತ್ತೊಂದು ಯಜ್ಞ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿಸಲು ವಶಿಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಗುರು ವಶಿಷ್ಟರು ಅದು "ಅಶಕ್ಯ " ಎಂದು ನಿರಾಕರಿಸಿ ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಕುಲಗುರುಗಳೇ ನಿರಾಕರಿಸಿದರೂ ತ್ರಿಶಂಕುವಿನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿದ್ದ ಸ್ವರ್ಗವಾಂಛೆ ನಾಶವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಮ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡು ತಪಸ್ಸು.. ಯಜ್ಞಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ವಶಿಷ್ಟ ಪುತ್ರರಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ತನ್ನ ಮನದಿಂಗಿತ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ವಶಿಷ್ಟರು ಯಜ್ಞ ಮಾಡಿಸಲು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಇವನ ಧ್ವನಿ ಗಡುಸಾಯಿತು. ಇದನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದ ವಶಿಷ್ಟ ಪುತ್ರರು ತಂದೆ ನಿರಾಕರಿಸಿದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರವೇಶ ಇಲ್ಲವೆಂದೂ ವಶಿಷ್ಟರು "ಅಶಕ್ಯ "ಎಂದಾಡಿದರೆ ಅಂತಹ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಸಾಧುವಲ್ಲವೆಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ತ್ರಿಶಂಕುವಿಗೆ ಸಹನೆ ಮೀರುತ್ತದೆ. ವಶಿಷ್ಟರ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಅಸಹನೆ ವಶಿಷ್ಟ ಪುತ್ರರ ಸಮ್ಮಖದಲ್ಲಿ ಹೊರಬೀಳುತ್ತದೆ. "ನಿಮ್ಮ ತಂದೆಯವರೂ ಆಗದು ಎಂದರು.. ನೀವೂ ನಿರಾಕರಿಸಿದಿರಿ ಆದರೆ ನನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಬಿಡಲಾರೆ.. ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬೇರೆಯಾರಾದರೂ ಪ್ರಾಜ್ಞರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಅರಸುತ್ತೇನೆ ಇದು ನಿಶ್ಚಯ" ಎಂದು ಆಡುತ್ತಾನೆ. ಈ ಮಾತು ಶಕ್ತಿ, ಮಹೋದಯಾದಿ ವಶಿಷ್ಟ ಪುತ್ರರಿಗೂ ಕೋಪ ತರಿಸುತ್ತದೆ. ಕೋಪವೆಂಬುದು ಶಾಪವಾಕ್ಕವಾಗಿ ಹೊರಬೀಳುತ್ತದೆ. "ಕುಲಗುರುಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದೆ.. ಗುರುಪುತ್ರರಾದ ನಮ್ಮನ್ನೂ ವಿರೋಧಿಸಿ ಮತ್ತೋರ್ವನನ್ನು ಅರಸುವ ಮಾತಾಡಿದೆ ಎಂತಾದರೆ ನೀನು ಚಾಂಡಾಲನಾಗು" ಎಂದು ಶಪಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಶಾಪವಾಕ್ಕವನ್ನು ಕೇಳಿ ತ್ರಿಶಂಕುವಿಗೆ ಬಹಳ ದುಃಖವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಸೆ ನಿರಾಸೆಯಾಯಿತು. ಮರಳಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದ ಸೀಮಿತವಾದ ಪರಿವಾರಕ್ಕೆ ಮಗನಾದ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನಿಗೆ ಸಿಂಹಾಸನವೇರಿ ರಾಜ್ಯಾಡಳಿತ ನಡೆಸುವ ಸಂದೇಶ ಕೊಟ್ಟು ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಲೇ ವಶಿಷ್ಟ ಪುತ್ರರ ಶಾಪದ ಪರಿಣಾಮ ತಿಳಿಯತೊಡಗುತ್ತದೆ. ತ್ರಿಶಂಕುವಿನ ಶುಭ್ರವಾದ ದೇಹ ಬಣ್ಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕಪ್ಪಾಗತೊಡಗುತ್ತದೆ, ದೇಹವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದ ಬಂಗಾರದ ಆಭರಣಗಳು ತಮ್ಮ ಹೊಳಪನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕಬ್ಬಿಣದ ಆಭರಣಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿದ್ದ ಕಿರೀಟವೂ ಕಬ್ಬಿಣದ್ದಾಗುತ್ತದೆ. ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ಕ್ಷತ್ರಿಯರಾಜೋಚಿತವಾದ ಕಳೆ ಮಾಯವಾಗಿ ಚಾಂಡಾಲ ಕುರುಹುಗಳು ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ತ್ರಿಶಂಕು ದುಃಖದಿಂದ ಕುಸಿದು ಕೂರುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೆ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಮೇಲೆದ್ದು, ತಿರುಗತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ತಿರುಗುತ್ತಾ ತಿರುಗುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ತಲುಪಿದ, ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ಇವನ ಪರಿಚಯ ಕೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಬರಗಾಲದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದವ ಇವನೇ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಕೂಡಲೇ ತ್ರಿಶಂಕುವಿನ ಆಶಯ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಡದ ವಶಿಷ್ಟ ಮತ್ತು ವಾಶಿಷ್ಟರ ಬಗ್ಗೆ ಕೋಪದಿಂದಲೇ ನಿಂದಿಸಿ ತಾನು ಅವನಿಗೆ ಸಶರೀರಿಯಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನೇರುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುವುದಾಗಿ ಮಾತು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. "ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಬಂದು ಸೇರಿದೆ ಎಂದಾದರೆ ಸ್ವರ್ಗ ಸಿಕ್ಕಿತು ಎಂದೇ ತಿಳಿ" ಎಂದು ಆಡುತ್ತಾರೆ. ತ್ರಿಶಂಕುವಿಗೆ ಧೈರ್ಯದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಕೂಡಲೇ ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ತಾವು ತ್ರಿಶಂಕುವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಗಕ್ಕೆ ಏರಿಸಲು ಮಾಡಬೇಕಾಗುವ ಯಜ್ಞದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಂಭಾರಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಶಿಷ್ಯರನ್ನು ಕರೆದು ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಯಲ್ಲಿರುವ ಖುಷಿ ಮುನಿಗಳನ್ನು ಆಮಂತ್ರಿಸುವಂತೆಯೂ, ಆಮಂತ್ರಣ ಪಡೆದವರು ಈ ಯಜ್ಞದ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದರೂ ಆಡಿದರೆ ಯಾವ ಮುಚ್ಚುಮರೆಯಿಲ್ಲದೆ ತನಗೆ ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕೆಂದೂ ಹೇಳಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದಂತೆಯೇ ಶಿಷ್ಯರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಚರಿಸಿ ಋಷಿ ಮುನಿಗಳನ್ನು ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಆಮಂತ್ರಿಸಿ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಬರಲು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಹೋಗದೇ ಉಳಿದರೆ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಕೋಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಎಂದುಕೊಂಡು ಯಾಗ ನಡೆಯುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸೇರತೊಡಗಿದರು. ಆಮಂತ್ರಣ ಕೊಟ್ಟು ಬಂದ ಶಿಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ವಿರೋಧವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದರೇ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ವಶಿಷ್ಟ ಪುತ್ರರು ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. "ಕ್ಷತ್ರಿಯೋ ಯಾಜಕೋ ಯಸ್ಯ ಚಣ್ಡಾಲಸ್ಯ ವಿಶೇಷತ: | ಕಥಂ ಸದಸಿ ಭೋಕ್ತಾರೋ ಹವಿಸ್ತಸ್ಯ ಸುರರ್ಷಯ ll" ಯಾಗ ಮಾಡುವವ ಚಾಂಡಾಲ.. ಮಾಡಿಸುವವ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಇಂತಹ ಯಜ್ಞದ ಹವಿಸ್ಸನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ.... ಋಷಿಮುನಿಗಳು ಯಜ್ಞ ಶೇಷವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ.... ಇದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಫಲ ಎಂದೂ ದೊರಕದು ಎಂದು ಶಕ್ತಿ ಮಹೋದಯಾದಿಗಳು ಆಡಿಕೊಂಡರು.... ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ಕೋಪೋದ್ರೇಕದಿಂದ " ದುರಾತ್ಮರಾದ ವಶಿಷ್ಟ ಶಿಷ್ಯರು ನಾನು ಮಾಡುವ ಈ ಯಾಗದ ಬಗ್ಗೆ ಇಂತಹ ಕೀಳು ಮಾತಗಳನ್ನಾಡಿದರು ಎಂದಾದರೆ ಅವರಿಗೆ ಇನ್ನು ಬದುಕುವ ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲ ಅವರು ಈ ಕ್ಷಣವೇ ಕಾಲಪಾಶದಿಂದ ಸೆಳೆಯಲ್ಪಡಲಿ.. ಮುಂದೆ ಅವರು ಹುಟ್ಟುವ ಏಳುನೂರು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ತಪ್ರಾಣಿಯ ಮಾಂಸವನ್ನೂ ನಾಯಿಗಳ ಮಾಂಸವನ್ನೂ ತಿನ್ನುವ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಲಿ ಅವರು ಲೋಕದಲ್ಲಿ "ಮುಷ್ಟಿಕ"ರೆಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯಲ್ಪಡಲಿ " ಹೀಗೆ ಘೋರವಾದ ಶಾಪವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ತ್ರಿಶಂಕುವಿಗೆ ಯಾಗವನ್ನು ಮಾಡಿಸಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಾರೆ. ಬಹಳ ದಿನಗಳು ನಡೆದ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕರೆದರೂ ದೇವತೆಗಳು ಹವಿರ್ಭಾಗ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕೃದ್ಧರಾದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ತಮ್ಮ ತಪ:ಶ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ತ್ರಿಶಂಕುವನ್ನು ಕುರಿತು " ರಾಜನ್ ಸಶರೀರೋ ದಿವಂ ವ್ರಜ " ಎಂದು ಹೇಳಿ ತಮ್ಮ ತಪಃಶ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ವಿನಿಯೋಗಿಸ ತೊಡಗಿದರು. ಹಾಗೆಯೇ ತ್ರಿಶಂಕು ಸಶರೀರನಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಏರತೊಡಗಿದ.. ಏರುತ್ತಾ ಸ್ವರ್ಗ ತಲುಪಿದಾಗ ಇಂದ್ರ ವಿರೋಧಿಸಿದ.." ನಿನ್ನಂತಹ ಚಾಂಡಾಲನಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳವಿಲ್ಲ ಬಂದ ಕಡೆಗೇ ತೆರಳು " ಎಂದು ಹೇಳಿ ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಹೊರತಳ್ಳಿದ. ತ್ರಿಶಂಕು ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿ ತ್ರಾಹಿ.. ತ್ರಾಹೀ.. ಎಂದು ಕೂಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬೀಳತೊಡಗಿದ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು "ನಿಲ್ಲು.. ನಿಲ್ಲು" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಕರಗಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿದರು, ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ತ್ರಿಶಂಕು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತ. ಅವನು ನಿಂತಲ್ಲಿಯೇ ಕಲ್ಪಾಂತರದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮದೇವರು ಹೊಸ ಸೃಷ್ಠಿಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದಂತೆ ಹೊಸ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿದರು.. ಸಪ್ತರ್ಷಿ ಮಂಡಲವನ್ನೂ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನೂ ಸೃಷ್ಠಿಸಿದರು. ಉತ್ತರದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಧೃವಮಂಡಲವಿದ್ದರೆ ದಕ್ಷಿಣದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ತ್ರಿಶಂಕು ಸ್ವರ್ಗ ನಿರ್ಮಾಣವಾಯಿತು. ಸೃಷ್ಠಿಸಿದ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಇಂದ್ರನನ್ನೂ ಸೃಷ್ಠಿಸಲು ಮುಂದಾದರು ಮತ್ತು ಈಗಿರುವ ಇಂದ್ರನೇ ಬೇಡ ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದರು. ಆಗ ಋಷಿಗಳೂ ದೇವತೆಗಳೂ ಬಂದು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಸೃಷ್ಠಿ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರ ಮನವೊಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ನೀವು ಸೃಷ್ಠಿಸಿದ ಸಕಲವೂ ತ್ರಿಶಂಕುವಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲಿ ಅವನಿಗೆ ಪ್ರತಿಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ವರ್ಗಸುಖ ದೊರೆಯಲಿ ಆದರೆ ಆ ಸ್ವರ್ಗ ವೈಶ್ವಾನರಪಥವೆಂಬ ಈ ಜ್ಯೋತಿಶ್ಚಕ್ರದ ಹೊರಗಿರಲಿ ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.. ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡು ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ಅಸ್ತು ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಸ್ವರ್ಗ "ತ್ರಿಶಂಕುಸ್ವರ್ಗ" ಎಂದೇ ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. 🙏🙏 ಹೊಸ ಕಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಮುಂದಿನ ಬರಹ🙏🙏

ತ್ರಿಶಂಕು

ಸೂರ್ಯವಂಶದಲ್ಲಿ ತ್ರ್ಯಯ್ಯಾರುಣ ("ತ್ರಿಬಂಧನ" "ಅರುಣ " ಎಂದೂ ಇದೆ)ಎಂಬ ಅರಸನಿದ್ದ, ಪರಾಕ್ರಮಿಯೂ ಪರಮ ಧಾರ್ಮಿಕನೂ ಆಗಿದ್ದ ಅವನಿಗೆ ಸತ್ಯವ್ರತನೆಂಬ ಮಗನಿದ್ದ. "ಸತ್ಯವ್ರತ " ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಆತ "ತ್ರಿಶಂಕು " ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಂಡು ಅದೇ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಖ್ಯಾತನಾದ (ವಿಖ್ಯಾತ ").ಪ್ರಾಜ್ಞನಾದ ಗುರುವೊಬ್ಬನನ್ನು ಉಪೇಕ್ಷಿಸಿ ಅವಮಾನಿಸಿದರೆ ಶಿಶ್ಯನಿಗಾಗಬಹುದಾದ ನಷ್ಟ ಏನು ಎಷ್ಟು ಎಂಬುದನ್ನು ಪುರಾಣದ ಕೆಲವು ಕಥೆಗಳು ಸಾರುತ್ತವೆ. ದೇವಗುರುಗಳಾದ ಬೃಹಸ್ಪತಿಗಳು ಇಂದ್ರಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಗೌರವ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೊರಟು ಹೋದ ಮೇಲೆ ಇಂದ್ರನಿಗಾದ ಪರಾಭವ ದೊಡ್ಡದು.. ಬೇರೆ ಗುರುಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡು.. ಇಂದ್ರ ಪದವಿಯನ್ನೇ ತೊರೆಯಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಒದಗಿ ಬಂತು. ಇನ್ನು ಕುಲಗುರುಗಳಾದ ವಶಿಷ್ಠರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮತ್ತೊಂದು ಪೌರೋಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ತ್ರಿಶಂಕುವಿನ ಕಥೆಯೇ ವಿಚಿತ್ರವಾದದ್ದು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಕುಲದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಮತ್ತು ರಕ್ತಗತವಾದ ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ... ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಇಮ್ಮಡಿಗೊಳಿಸುವ ತಾರುಣ್ಯದಿಂದ ಸತ್ಯವ್ರತ ಪ್ರಮತ್ತನಾಗಿದ್ದ. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಅಗ್ರಹಾರದಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ವರನನ್ನು ವರಿಸಬೇಕಾದ ವಧುವನ್ನು ಸತ್ಯವ್ರತ ಬಯಸಿರುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ವಿವಾಹ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ವರನಿಗೆ ಮಾಲೆಯಿಕ್ಕಿದ ವಧುವನ್ನು ಎಳೆದು ತರುತ್ತಾನೆ. ಕುಪಿತರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅರಸನಾದ ಸತ್ಯವ್ರತನ ತಂದೆಗೆ ದೂರಿಡುತ್ತಾರೆ.. ತ್ರಯ್ಯಾರುಣ ಮಗನ ಕಾರ್ಯದಿಂದ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ದುಷ್ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿದ ಸತ್ಯವ್ರತನನ್ನು ರಾಜ್ಯದಿಂದಲೇ ಹೊರ ಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ನಾನೆಲ್ಲಿ ಬದುಕಲಿ ಎಂದು ಮಗ ಕೇಳಿದಾಗ ಕೋಪದಿಂದಲೇ "ಚಂಡಾಲರ ಜೊತೆ ಹೋಗು" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಸತ್ಯವ್ರತನಿಗೆ ಚಾಂಡಾಲರ ಸಂಗವೇ ಏರ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಅವರೊಂದಿಗೇ ಬದುಕತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ಇತ್ತ ತ್ರಯ್ಯಾರುಣ ಮಗನನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿದಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಗನನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ಆಶಯದಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಿಡ್ತುತ್ತಾನೆ. ಕುಲಪುರೋಹಿತರಾದ ವಶಿಷ್ಟರ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಾಡಳಿತ ನಡೆದರೂ ಅರಾಜಕವಾದ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಅನಾವೃಷ್ಟಿ ಭಾಧಿಸುತ್ತದೆ. ನಿರಂತರವಾದ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಬರಗಾಲದಿಂದ ಪ್ರಜಾಜನರು ಬಳಲಿಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಇದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ (ಕೌಶಿಕ) ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇದೇ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕೌಶಿಕೀ ತೀರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಐದು ಜನ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರ ಪತ್ನಿ ವಾಸವಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ. ಭೀಕರವಾದ ಬರಗಾಲದಿಂದ ಅವಳ ಬದುಕೂ ದುಸ್ತರವಾಗುತ್ತದೆ. ಬೇರೆ ದಾರಿ ಕಾಣದೇ ಐವರು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಮದ್ಯದ ಮಗನನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿಬಿಡಲು ಯೋಚಿಸಿ ದರ್ಭೆಯ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಮಾಡಿ ಮಗನ ಕತ್ತಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಬೀದಿ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಇದನ್ನು ಸತ್ಯವ್ರತ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ತನಗೆ ಒಂದು ಹೊತ್ತಿನ ಆಹಾರಕ್ಕೂ ದಾರಿ ಇಲ್ಲದ ಅನಿವಾರ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಆಕೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಋಷಿ ಪತ್ನಿಯ ಆ ಧ್ಯೆನ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ಸತ್ಯವ್ರತ ಆಕೆಗೂ.. ಅವಳ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ದಿನವೂ ಆಹಾರ ಒದಗಿಸುವ ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡಿ ಮಾರಾಟಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿದ ಮಗುವಿನ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ದರ್ಭೆಯ ದಾರವನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮಾರಾಟಕ್ಕಾಗಿ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ದರ್ಭೆಯ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ ಕಾರಣ ಆ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಪುತ್ರ ''ಗಾಲವ '' ಎಂದು ಹೆಸರಾದ ಎಂದು ದೇವೀ ಭಾಗವತದಲ್ಲಿದೆ. ಆದರೆ "ಗಾಲವ '' ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಶಿಷ್ಯನ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಕಡೆ ಉಲ್ಲೇಖ ಇದೆ. ಗಾಲವನೆಂಬ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಶಿಷ್ಯನ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಹೀಗೆ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರ ಪತ್ನಿಗೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಆಹಾರ ಒದಗಿಸುವ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತ ಸತ್ಯವ್ರತ ದಿನವೂ ಬೇಟೆಯಾಡಿ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗುವಷ್ಟು ಆಹಾರವನ್ನು ಅವರ ಆಶ್ರಮದ ಹೊರಬಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಮರದ ಕೊಂಬೆಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಇದನ್ನು ಅವರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬೇಯಿಸಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೇ ದಿನವೂ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸತ್ಯವ್ರತ ರಾಜ್ಯಭ್ರಷ್ಟನಾದಾಗಿನಿಂದಲೂ ತಮ್ಮ ಕುಲಪುರೋಹಿತರಾದ ವಶಿಷ್ಟರ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಸರ.. ದ್ವೇಷ.. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿತ್ತು. ತಂದೆಯವರು ಶಿಕ್ಷೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿದರೂ ಇನ್ನೂ ಸಪ್ತಪದಿ ಪೂರೈಸದ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಂಟಪದಿಂದ ತಂದದ್ದು ಶಾಸ್ತ್ರ ವಿರೋಧವಲ್ಲ ಎಂದು ವಶಿಷ್ಟರು ಹೇಳಿ ತನಗೆ ಒದಗಿದ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಅವರು ತಡೆಯಬಹುದಿತ್ತು.. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡದೇ ತನ್ನನ್ನು ವಂಚಿಸಿದರು ಎಂದೇ ಭಾವಿಸಿದ್ದ. ಹೀಗೆಯೇ ಒಂದು ದಿನ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಡೆಲ್ಲಾ ಸುತ್ತಿದರೂ ಒಂದು ಪ್ರಾಣಿಯೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಇವನಿಗೂ ಸುತ್ತಿ.. ಸುತ್ತಿ ಹಸಿವು ಬಾಯಾರಿಕೆಗಳು ಬಾಧಿಸತೊಡಗಿತು. ಹಾಗೆ ತಿರುಗುತ್ತಾ ವಶಿಷ್ಟರ ಆಶ್ರಮದ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಮದ ಗೋವು ಮೇಯುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸಿತು. ಒಂದು ಕಡೆ ಬಾಧಿಸುತ್ತಿರುವ ಹಸಿವು ಜೊತೆಗೆ ವಶಿಷ್ಟರ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲೇ ಇದ್ದ ಬೇಸರ... ಹಾಗಾಗಿ ಆ ಗೋವನ್ನೇ ಕೊಂದ.. ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುವಷ್ಟು ಆ ಮಾಂಸವನ್ನೇ ತಿಂದ ಉಳಿದಿದ್ದನ್ನು ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಂದು ಇಟ್ಟುಹೋದ.. ಇತ್ತ ರಾತ್ರಿಯಾದರೂ ಗೋವು ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬರದಿದ್ದಾಗ ವಶಿಷ್ಠರಿಗೆ ನಡೆದ ವಿದ್ಯಮಾನ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಕೋಪಗೊಂಡ ವಶಿಷ್ಠರು ಸತ್ಯವ್ರತನನ್ನು ಕುರಿತು " ಅಂದು ಬೇರೊಬ್ಬ ವರನಿಗೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಧುವನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದ್ದು ಒಂದು ಪಾಪ.. ಈಗ ಗೋವನ್ನು ವಧಿಸಿದ್ದು ಒಂದು ಪಾಪ.. ಹಾಗೆಯೇ ವಧಿಸಿದ ಗೋವಿನ ಮಾಂಸವನ್ನು ಸಂಸ್ಕರಿಸದೇ ತಿಂದದ್ದು ಒಂದು ಪಾಪ.. ಹೀಗೆ ಮೂರು ಪಾಪಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ ನೀನು "ತ್ರಿಶಂಕು " ಎಂದು ಶಪಿಸಿದರು. ಮೊದಲೇ ರಾಜ್ಯಭ್ರಷ್ಟನಾದವ ಜೊತೆಗೆ ವಶಿಷ್ಟರ ಶಾಪ.. ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕುಸಿದುಹೋದ ಸತ್ಯವ್ರತ.. ಊರೂರು ತಿರುಗಿ ಶಾಪದ ಪರಿಮಾರ್ಜನೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಯಾವುದಾದರೂ ಯಾಗವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಡಿ ಎಂದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಅಂಗಾಲಾಚಿದ ಆದರೆ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಗುರುಶಾಪಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಏನನ್ನು ಮಾಡಲೂ ಮುಂದಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕಡೆಗೆ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಸಿಗದೇ ಬದುಕೇ ಬೇಡ ಎಂದೆನ್ನಿಸಿ ಕಾಡಿಗೆ ತೆರಳಿದ. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವನು ಯಾರಿಂದಲೋ ದೇವಿಯ ಉಪಾಸನೆ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿತಿದ್ದ.. ಕಾಡಿಗೆ ಬಂದವನೇ ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ಚಿತೆಯನ್ನು ತಾನೇ ನಿರ್ಮಿಸಿದ.. ದೇವಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ ಇನ್ನೇನು ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಚಿತೆಗೆ ಹಾರಬೇಕೆನ್ನುವಾಗ ದೇವಿ ಪತ್ಯಕ್ಷಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಆತ್ಮಾಹುತಿಗೆ ಮುಂದಾದ ತ್ರಿಶಂಕುವನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಾ "ಮಗೂ ನೀನು ಸಾಯಬೇಕಾದವನಲ್ಲ.. ನಿನ್ನ ತಂದೆಯು ನಿನಗೆ ರಾಜ್ಯದ ಪಟ್ಟವನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಾನೆ ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿಯೇ ಅವನ ಮಂತ್ರಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಸುತ್ತಾ ಬರುವವರಿದ್ದಾರೆ.. ನಿನ್ನನ್ನು ರಾಜ್ಯಾಧಿಕಾರಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಅವನು ವಾನಪ್ರಸ್ತಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸು..." ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅದೃಷ್ಯಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ದೇವೀ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಯೋಚನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ತ್ರಿಶಂಕುವಿಗೆ ಇರುವ ನಿರೀಕ್ಷೆ ರಾಜ್ಯದಿಂದ ತಂದೆ ಕಳುಹಿಸುವ ಆಮಂತ್ರಣ...🙏🙏 ಉಳಿದಿದ್ದು ಮುಂದಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ....

ಅಮೃತಾಪಹರಣ 2ನೇ ಭಾಗ

ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗ... ತನ್ನೆರಡು ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಗಜಕಚ್ಛಪರನ್ನೂ ಕೊಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ವಾಲಖಿಲ್ಯರಿದ್ದ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಆಲದ ಕೊಂಬೆಯನ್ನೂ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹಾರಿದ ಗರುಡನಿಗೆ ಅವರನ್ನು ಇಳಿಸಲು ಸರಿಯಾದ ಸ್ಥಳವೇ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ... ಒಂದುಕಡೆ ತಪೋಭಂಗವಾಯಿತು ಎಂದು ಖುಷಿಗಳು ಶಾಪ ಕೊಟ್ಟಾರು ಎಂಬ ಭಯ... ಹಾರುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ತಂದೆಯವರಾದ ಕಶ್ಯಪರು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತಿದ್ದ ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಬಂದ, ಇವನು ಬರುತಿದ್ದಂತೆಯೇ ನಡೆದ ಅಚಾತುರ್ಯ ಕಶ್ಯಪರ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂತು.. ಮಗನನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ "ಮಗೂ ಆತುರ ಪಡಬೇಡ ನೀನು ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತಿರುವ ಕೊಂಬೆಯಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸನ್ನಾಚರಿಸುತ್ತಿರುವವರು ಸಾಮಾನ್ಯರೆಂದು ಭಾವಿಸದಿರು ಕೇವಲ ಸೂರ್ಯಕಿರಣಗಳನ್ನೇ ಆಹಾರವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಘೋರವಾದ ತಪೋನಿರತರು ವಾಲಖಿಲ್ಯರು ಹಾಗಾಗಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ವರ್ತಿಸು" ಎಂದು ಹೇಳಿ .. ವಾಲಖಿಲ್ಯರನ್ನು ಕುರಿತು ''ಇವನು ನನ್ನ ಮಗ ವೈನತೇಯ ತಾಯಿಯ ದಾಸ್ಯವನ್ನು ಬಿಡಿಸಲೂ.. ಲೋಕಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಕಾರ್ಯನಿರತನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಅವನ ಕಾರ್ಯದಿಂದ ನಿಮಗೆ ತೊಂದರೆಯಾದರೆ ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡಿ " ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕಶ್ಯಪರ ಮಾತನ್ನು ಮನ್ನಿಸಿದ ವಾಲಖಿಲ್ಯರು ಆ ಬೃಹದಾಕಾರದ ಕೊಂಬೆಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ಹಿಮಾಲಯದತ್ತ ತೆರಳುತ್ತಾರೆ. ಗರುಡ ಆ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡೇ ತೊದಲು ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಎಸೆಯಲು ಸೂಕ್ತ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಕಶ್ಯಪರು ನೂರು ಯೋಜನ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ನಿರ್ಜನವಾದ ಪರ್ವತವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮಾತಿನಂತೆಯೇ ಅತ್ತ ತೆರಳಿದ ಗರುಡ ಆ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಎಸೆದು.. ಅದೇ ಪರ್ವತಾಗ್ರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ತಾನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಗಜಕಚ್ಛಪರನ್ನು ತಿಂದು ಮುಗಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬಿದ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ಅಮೃತವನ್ನು ತರಲು ದೇವಲೋಕದತ್ತ ಪ್ರಯಾಣ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇತ್ತ ದೇವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಉತ್ಪಾತಗಳು ಉಂಟಾಗತೊಡಗುತ್ತದೆ. ದುಷ್ಟರಾದ ಅಸುರಾರೋ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದರೋ ಎಂದು ದೇವತೆಗಳು ಭಯಭೀತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ದೇವೇಂದ್ರ ಸುರಗುರುಗಳಾದ ಬೃಹಸ್ಪತಿಗಳ ಬಳಿಗೆ ತೆರಳಿ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಉತ್ಪಾತಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆಚಾರ್ಯ ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಗರುಡ ಅಮೃತವನ್ನು ಅಪಹರಿಸಲು ಬರುತ್ತಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೂಡಲೇ ಅಮೃತಬಾಂಡದ ರಕ್ಷಣೆಗಿರುವ ಬಲವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸುರರೆಲ್ಲರೂ ಆಕ್ರಮಣವನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಸರ್ವಸನ್ನದ್ಧರಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ದೇವಲೋಕವನ್ನು ಪ್ರತೀಶಿಸಿದ ಗರುಡನಿಗೆ ಪ್ರಬಲ ಪ್ರತಿರೋಧವೇ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಆಕ್ರಮಿಸಲು ಮುಂದಾದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ಒದೆಯುತ್ತಾ ಕೊಕ್ಕಿನಿಂದ ಘಾಸಿಗೊಳಿಸುತ್ತಾ.. ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಂದ ಬಡಿಯುತ್ತಾ ಓಡಿಸ ತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ಸುರರು.. ಸುರ ಪಕ್ಷಪಾತಿಗಳಾಗಿ ಬಂದ ಬಲವೂ ಗರುಡನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಸಮ್ಮಖದಲ್ಲಿ ಪಲಾಯನ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಿ ಅಮೃತಬಾಂಡವಿರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾನೆ.. ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಅಮೃತವಿರುವ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ತಲುಪಲಾಗದಂತೆ ವರ್ತುಲಾಕಾರದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿ ಧಗಧಗಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದು ದುಃಸಾಧ್ಯವೆಂದು ಅರಿತ ಗರುಡ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬಂದು ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಎಂಟುಸಾವಿರದ ಒಂದುನೂರು ಮುಖಗಳನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಹಲವು ನದಿಗಳ ಜಲವನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬಂದು ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಆ ಆಗ್ನಿಯಮೇಲೆ ಉಗುಳಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಕೂಡಲೇ ಬಡಬಾನಲದಂತೆ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಗ್ನಿ ಶಾಂತವಾಗುತ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ಸಾಗಬೇಕೆನ್ನುವಾಗ ಹರಿತಾದ ಅರೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಒಂದು ಉಕ್ಕಿನ ಯಂತ್ರ ಸುತ್ತಲೂ ವೇಗವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಾ ಇರುತ್ತದೆ. ಕ್ಷಣಕಾಲ ಯೋಚಿಸಿದ ಗರುಡ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ಅಣುರೂಪದಿಂದ ಆ ಅರೆಗಳ ಮದ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ನುಸುಳಿಕೊಂಡು ದಾಟಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ,ಮತ್ತೆ ಮುಂದೆ ನೋಡಿದರೆ ಘೋರವಾದ ವಿಷವುಳ್ಳ ಎರಡು ಸರ್ಪಗಳು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡುತ್ತಾ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಕೇವಲ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡಿದರೂ ಸಾಕು ಅವುಗಳ ವಿಷ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಜೀವಿಗಳು ಸತ್ತು ಹೋಗಬೇಕು.. ಅಷ್ಟು ಕ್ರೂರವಾದ ಆ ಸರ್ಪಗಳ ಕಣ್ಣೇ ಕಾಣಿಸದಂತೆ ತನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಯಿಂದ ದೂಳನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಂದ ಬಡಿದು.. ಕೊಕ್ಕಿನಿಂದ ಸೀಳಿ ಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದೆ ಎತ್ತರದ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಂಗಾರದ ಕುಂಭದಲ್ಲಿ ಅಮೃತವನ್ನು ಇರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಗರುಡ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹಿಂತಿರುಗಿ.. ತಿರುಗುತ್ತಿರುವ ಉಕ್ಕಿನ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಒದೆದು ಒಡೆದುಹಾಕಿ ಮೇಲೆ ಹಾರಿ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ದೇವತೆಗಳು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ತಮ್ಮ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಗರುಡನತ್ತ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದರೂ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನವೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ, ಅಮೃತಬಾಂಡವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಗಗನಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ತನಗೆ ಅಮೃತ ದೊರೆತರೂ ಅದನ್ನು ತಾನು ಸೇವಿಸದೇ ಪರರಿಗಾಗಿ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿರುವ ಗರುಡನ ಗುಣವನ್ನು ಕಂಡು ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಮಹಾವಿಷ್ಣು ಗರುಡನಿಗೆ ಇದಿರಾಗುತ್ತಾನೆ. ''ನಿನ್ನ ಈ ಪರಾಕ್ರಮ ತ್ಯಾಗಬಾವವನ್ನು ಕಂಡು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ ನಿನಗೇನು ವರ ಬೇಕು ಕೇಳು" ಎಂದಾಗ "ನಿನ್ನ ಧ್ವಜದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸ್ಥಾನ ಕೊಡು " ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆಗಲಿ ಎಂದು ವಿಷ್ಣು ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಪರಾಕ್ರಮಿಯಾದ ಗರುಡ "ನನ್ನಿಂದ ನಿನಗೇನು ಸಹಾಯವಾಗಬೇಕೆಂದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. "ನೀನು ನನಗೆ ವಾಹನವಾಗಿ ಬೇಕು" ಎಂದು ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದಾಗ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಒಪ್ಪುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಮಹಾವಿಷ್ಣು "ಗರುಡಧ್ವಜ" ನೂ "ಗರುಡವಾಹನ " ನೂ ಆಗಿದ್ದು. ಪರಮಾತ್ಮನಿಂದ ಅನುಗ್ರಹಿತನಾದ ಗರುಡ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತೆ ದೇವೇಂದ್ರ ವಜ್ರಧಾರಿಯಾಗಿ ಎದುರಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದ ದೇವೇಂದ್ರನಿಂದ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ವಜ್ರಾಯುಧದ ಪ್ರಯೋಗವಾಗುತ್ತದೆ. ವಜ್ರಾಯುಧ ಗರುಡನನ್ನು ಘಾತಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದರೂ ಗರುಡ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಕುರಿತು "ಅಯ್ಯಾ ದೇವೇಂದ್ರ.. ನೀನು ಯಾವ ಆಯುಧವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದರೂ ಅವು ನನ್ನನ್ನು ಏನೂ ಮಾಡಲಾರವು ಆದರೆ... ಈ ವಜ್ರಾಯುಧದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಏನು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದೇನೆ. ನಿರಂತರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದ ತಪಸ್ವಿಯ ತ್ಯಾಗ ಇದರಲ್ಲಿದೆ ಹಾಗಾಗಿ ಇದು ನನ್ನನ್ನು ಫಾತಿಸಲಾಗದೇ ವ್ಯರ್ಥವಾಯಿತು ಎಂದಾಗಕೂಡದು ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇದೋ ನೋಡು ನನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಗರಿಯನ್ನು ಕೆಡವಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ಗರಿಯನ್ನು ಬೀಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ರೆಕ್ಕೆಯಿಂದ ಸುವರ್ಣಮಯ ತೇಜದಿಂದ ಗರಿಯೊಂದು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಕಂಡು "ಸುಪರ್ಣ..ಸುಪರ್ಣ '' ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಗರುಡನಿಗೆ "ಸುಪರ್ಣ " ಎಂಬ ಹೆಸರೂ ಬಂತು. ಗರುಡನ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ಕಂಡು ಸೋಲೊಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಇಂದ್ರ ಸ್ನೇಹಹಸ್ತವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಒಪ್ಪಿದ ಗರುಡನಲ್ಲಿ "ನಿನಗೆ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲದ ಈ ಅಮೃತವನ್ನು ಯಾಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದೀ..ಮರಳಿ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡು" ಎಂದಾಗ.. "ಇದರಿಂದ ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ದಾಸ್ಯ ವಿಮೋಚನೆಯಾಗಬೇಕು ಹಾಗಾಗಿ ಇದನ್ನು ಒಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ..ಆದರೆ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಸರ್ಪಗಳಿಗೆ ಕುಡಿಯಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ..ನಾನು ಅವುಗಳ ಮುಂದೆ ಇದನ್ನು ಇಟ್ಟ ಕೂಡಲೇ ನೀನು ಇದನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬಹುದು" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿ ವರವೇನು ಬೇಕು ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಸರ್ಪಗಳು ತನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಮೋಸವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು '' ದುಷ್ಟರಾದ ಆ ಸರ್ಪಗಳೇ ತನಗೆ ಆಹಾರವಾಗಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇಂದ್ರನು ವರರೂಪವಾಗಿ ಅದನ್ನು , "ಅಸ್ತು" ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆ ಇಂದ್ರನನ್ನೂ ಹಿಂಬಾಲಿಸಲು ಹೇಳಿ ಅಮೃತದೊಂದಿಗೆ ತಾಯಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಹೊರಟ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಶ ಸಾಧಿಸಿ ಬಂದ ಮಗನನ್ನು ನೋಡಿ ವಿನತೆಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ. ವರರೂಪವಾಗಿ "ನಿನಗೆ ಮುಪ್ಪು.. ಮರಣ ಭಾಧಿಸದೇ ಇರಲಿ" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಕದ್ರು ಸುತರಾದ ಸರ್ಪಗಳ ಬಳಿ ಅಮೃತಕಲಶದೊಂದಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ. " ನೀವು ಬಯಸಿದ ಅಮೃತವನ್ನು ತಂದಿದ್ದೇನೆ ಈ ಕ್ಷಣವೇ ನನ್ನ ತಾಯಿ ದಾಸಿಯಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನೀವು ಘೋಷಿಸಬೇಕು '' ಎಂದಾಗ ಅಮೃತವನ್ನು ಕಂಡ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ "ವಿನತೆ ಇನ್ನು ದಾಸಿಯಲ್ಲ" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ತಂದ ಅಮೃತಕಲಶವನ್ನು ಪವಿತ್ರವಾದ ದರ್ಭೆ ಬೆಳೆದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು... . " ಇದನ್ನು ಸ್ನಾನಾದಿಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿ ಶುಚಿರ್ಭೂತರಾಗಿ ಸೇವಿಸಿ '' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಸರ್ಪಗಳು ಆತುರಾತುರವಾಗಿ ನದಿಯತ್ತ ಧಾವಿಸುತ್ತವೆ. ಇದೇ ಸಂದರ್ಭ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ದೇವೇಂದ್ರ ಅಮೃತಕಲಶವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ದೇವಲೋಕದತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇತ್ತ ಸ್ನಾನ ಸಂಧ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ ಸರ್ಪಗಳು ಅಮೃತವಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿ ಬರುತ್ತವೆ. ಇರಿಸಿದ ಅಮೃತಕಲಶವಿಲ್ಲ... ಆದರೂ ಆಮೃತ ಕಲಶವನ್ನಿಟ್ಟ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿದ್ದ ದರ್ಭೆಹುಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಅಮೃತ ಬಿದ್ದಿರಬಹುದೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಆ ಧರ್ಭೆ ಹುಲ್ಲುಗಳನ್ನೇ ನೆಕ್ಕತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಹರಿತವಾದ ಗರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ ದರ್ಭೆಯನ್ನು ನೆಕ್ಕಿದ ಕಾರಣದಿಂದ ಸರ್ಪಗಳ ನಾಲಿಗೆ ಸೀಳಿ ಇಭ್ಭಾಗವಾಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಎಲ್ಲ ಸರ್ಪ ಸಂತತಿಯ ನಾಲಿಗೆಯೂ ಸೀಳಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಪವಿತ್ರವಾದ ಅಮೃತವನ್ನು ಇಟ್ಟಕಾರಣ... ಅಮೃತಸ್ಪರ್ಷವಾದ ದರ್ಭೆ ಪವಿತ್ರವಾಯಿತು.🙏🙏 ಹೊಸದೊಂದು ಕಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಮುಂದಿನ ಬರಹ🙏

ಅಮೃತಾಪಹರಣ

ಸವತಿ ಮತ್ತು ಅವಳ ಮಕ್ಕಳ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ವಿನತೆಗೆ ದುಃಖವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾರಿಂದಲೂ ಈಡೇರಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನೇ ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಎಂತವರಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ಅಮೃತವನ್ನು ತರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ವ್ಯರ್ಥ ಎಂದು ಮಗನಾದ ಗರುಡನಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಠವಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನಾದರೂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಗರುಡ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ತುಂಬುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೂ ತಾನು ಅಮೃತವನ್ನು ತರುವ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗುವುದಾಗಿಯೂ ಆ ಮೊದಲು ತನ್ನ ಹಸಿವನ್ನು ನೀಗಿಸಲು ಆಹಾರವನ್ನು ತೋರಿಸುವಂತೆಯೂ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ವಿನತೆ ಸಮುದ್ರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ದ್ವೀಪವೊಂದರಲ್ಲಿ ದುಷ್ಟರಾದ ನಿಷಾದರ ಇರುವನ್ನು ಹೇಳಿ ಅವರನ್ನು ತಿಂದು ತನ್ನ ಹಸಿವನ್ನು ನೀಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ, ಜೊತೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಕೂಡದೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೇ ಗರುಡನ ಪ್ರಶ್ನೆ " ಅಮ್ಮಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಬಗೆ ಹೇಗೆ?" ಉತ್ತರಿಸಲು ಹಲವಿದ್ದರೂ ವಿನತೆ ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. "ಯಾರನ್ನು ನುಂಗುವಾಗ ನಿನ್ನ ಗಂಟಲು ಬಿಸಿಯಾಗುತ್ತದೋ ಮುಳ್ಳು ಚುಚ್ಚಿದ ಅನುಭವವಾಗುವುದೋ ಅವರನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆಂದು ತಿಳಿ" ಗರುಡನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು, ಆಗಲಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ ತಾಯಿಗೆ ವಂದಿಸಿ ಆಶಿರ್ವಾದ ಪಡೆದು ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ. ನೇರವಾಗಿ ಶರಧಿಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ದುರುಳ ನಿಷಾಧರ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅವರನ್ನು ನುಂಗತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ನುಂಗುತ್ತಾ ನುಂಗುತ್ತಾ ಒಬ್ಬನನ್ನು ನುಂಗುವಾಗ ತಾಯಿ ಹೇಳಿದ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಚುಚ್ಚಿದ ಅನುಭವ.. ಕೂಡಲೇ ಅವನನ್ನು ಉಗುಳುತ್ತಾನೆ. ತಪ್ಪಾಯಿತು ಕ್ಷಮಿಸಿ... ಈ ನಿಷಾಧರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ತಾವು ಯಾರೆಂದು ಕೇಳಲು "ನಾನೊಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಾ ಈ ನಿಷಾಧರ ಊರಿಗೆ ಬಂದೆ ಒಬ್ಬಳು ನಿಷಾಧ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನೇ ವಿವಾಹವಾದೆ..ಅವಳಿಂದ ಮಕ್ಕಳೂ ಜನಿಸಿದರು, ಮಡದಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲಾರದೇ ಅವರೊಂದಿಗೇ ವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಂದ ಬೀಳ್ಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಹಾರುತ್ತಾನೆ, ಅಷ್ಟು ಬೇಡರನ್ನು ತಿಂದಮೇಲೂ ಗರುಡನ ಹಸಿವು ಇಂಗಲಿಲ್ಲ.. ಆವಾಗ ಇನ್ನು ಆಹಾರವನ್ನು ತಂದೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ನೇರವಾಗಿ ಕಶ್ಯಪರನ್ನು ಅರಸಿ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ತಂದೆಯನ್ನು ಕಂಡು ವಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮಗನನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡ ಕಶ್ಯಪರು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ ಮೈದಡುವುತ್ತಾರೆ. ತಂದೆಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಕೊಟ್ಟ ಆಹಾರ ದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾರಸ್ಯವಿಲ್ಲ... ಹಾಗಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ಭಾಧಿಸುತ್ತಿರುವ ಹಸಿವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಕಶ್ಯಪರು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸರೋವರವನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸಮಾಡುವ ಒಂದು ಆಮೆ ಮತ್ತು ಆ ಆಮೆಯ ಮೇಲಿನ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಕಾದಾಡಲು ಬರುವ ಒಂದು ಗಜವನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಗರುಡ ಆ ಗಜಕಚ್ಛಪರ ದ್ವೇಷದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಏನೆಂದು ಕೇಳಲು ಅವರ ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ಕಥೆಯನ್ನು ಕಶ್ಯಪರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ವಿಭಾವಸು ಮತ್ತು ಸುಪ್ರತೀಕರೆಂಬ ಇಬ್ಬರು ಋಷಿ ಕುಮಾರರಿದ್ದರು. ಸಹೋದರರಾದ ಅವರಲ್ಲಿ ಕಿರಿಯನಾದ ಸುಪ್ರತೀಕ ತಂದೆಯ ಮರಣಾನಂತರ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ವಿಭಾಗಿಸಿ ತನ್ನ ಪಾಲನ್ನು ಕೊಡಲು ಅಣ್ಣನಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅಣ್ಣ ವಿಭಾವಸು ತಂದೆಯಿಂದ ಬಂದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ವಿಭಾಗಿಸಲು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದರಿಂದಾಗುವ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳು ಮತ್ತು ಅವಿಭಕ್ತರಾಗಿದ್ದರೆ ಆಗುವ ಅನುಕೂಲಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅಣ್ಣನ ಹಿತನುಡಿಗಳನ್ನು ಕೇಳುವ ಮನಸ್ಸು ಸುಪ್ರತೀಕನಿಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದಾಗ ವಿಭಾವಸುವಿಗೆ ಕೋಪ ಬರುತ್ತದೆ. ಕೋಪದಿಂದ "ನೀನು ಆನೆಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟು " ಎಂದು ಶಾಪ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಅಣ್ಣ ಶಪಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಸುಪ್ರತೀಕ ನಿಗೂ ಸಿಟ್ಟು ಬಂತು... "ನೀನು ಆಮೆಯಾಗಿ ಜನಿಸು " ಎಂದು ಪ್ರತಿಶಾಪ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಅವರೇ ಗಜಕಚ್ಛಪರಾಗಿ ಜನಿಸಿ ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಪೂರ್ವದ್ವೇಷವನ್ನು ಮರೆಯದೇ ಹೋರಾಡುತಿದ್ದಾರೆ..ಆ ಗಜವು ಆರು ಯೋಜನ ಎತ್ತರವೂ ಹನ್ನೆರಡು ಯೋಜನ ಉದ್ದವೂ ಇದೆ.. ಹಾಗೆಯೇ ಆಮೆಯು ಮೂರು ಯೋಜನ ಎತ್ತರವೂ ಹತ್ತು ಯೋಜನಗಳ ಸುತ್ತಳತೆಯನ್ನೂ ಹೊಂದಿದೆ ಅವರೆಡನ್ನು ತಿಂದರೆ ನಿನ್ನ ಹಸಿವು ನಿವಾರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕಶ್ಯಪರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಅಮೃತವನ್ನು ತರಲು ಹೊರಟ ನಿನ್ನ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಯಶಸ್ಸು ಒದಗಲಿ.. ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗಿನ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ವಿಜಯವಾಗಲಿ ಎಂದು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಂದೆಯ ನಿರ್ದೇಶನದಂತೆ ಸರೋವರದ ಬಳಿಗೆ ಬಂದ ಗುರುಡನಿಗೆ ತಮ್ಮ ಉಗ್ರ ಹೋರಾಟದಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾದ ಸರೋವರದ ಜಲವನ್ನೇ ಕಲುಕುತ್ತಿರುವ ಗಜ ಕಚ್ಛಪರು ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ತನ್ನ ಒಂದು ಕಾಲಿನ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಉಗುರಿನಿಂದ ಗಜನನ್ನೂ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಲಿನಿಂದ ಕಚ್ಛಪನನ್ನೂ ಕುಕ್ಕಿ ಮೇಲೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಹಾರುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆ ಅವರನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಗಗನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೊರಟ ಗರುಡನಿಗೆ ಒಂದು ಕಡೆ ಕುಳಿತು ಅವರನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಯೋಗ್ಯ ಸ್ಥಳ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ..ಹಾರುತ್ತಾ ಸಾಗುವಾಗ ಸಾವಿರ ಯೋಜನ ವಿಸ್ತೀರ್ಣವುಳ್ಳ ಒಂದು ಆಲದ ಮರ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಗರುಡನನ್ನು ಆ ಮರವೇ "ಅಯ್ಯಾ ಇದೋ ನನ್ನ ಕೊಂಬೆಗಳು ನೂರು ಯೋಜನ ವಿಸ್ತೀರ್ಣವುಳ್ಳದ್ದಾಗಿವೆ ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನೀನು ತಂದ ಆಹಾರವನ್ನು ತಿನ್ನಬಹುದು " ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಗರುಡನಿಗೂ ಅದು ಸರಿಯನಿಸಿ ಆ ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಾಗ ಬೃಹದಾಕಾರ ಹೊಂದಿದ ಆ ಕೊಂಬೆಯೇ ಮುರಿಯುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೇನು ಅಲ್ಲಿಂದಲೂ ಮೇಲೆ ಹಾರಬೇಕೆನ್ನುವಾಗ ಮುರಿದು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಕೊಂಬೆಯಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ಹಲವು ಋಷಿಗಳು ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿ ಜೋತಾಡಿಕೊಂಡು ತಪಸ್ಸನ್ನಾಚರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅಯ್ಯೋ ಅವರ ತಪಸ್ಸು ಭಂಗವಾಗಕೂಡದೆಂದು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಕೊಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಮೇಲೆ ಹಾರುತ್ತಾನೆ. (ಅಲ್ಲಿ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು "ವಾಲಖಿಲ್ಯ " ಎಂಬ ಋಷಿಗಳು ವಿಷ್ಣು ಪುರಾಣದ ಪ್ರಕಾರ ಕಶ್ಯಪರಿಗೆ ಕೃತು ನಾಮಕಳಾದ ಮಡದಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅರವತ್ತು ಸಾವಿರ... ಗರುಡನ ಹುಟ್ಟಿಗೂ ಈ ವಾಲಖಿಲ್ಯರಿಗೂ ಒಂದು ಸಂಭಂಧ ಇದೆ ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಕಶ್ಯಪರು ಒಂದು ಯಜ್ಞ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಮಿಧೆಗಳನ್ನು ತರಲು ಪುತ್ರರಿಗೆ ಆದೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ., ಇಂದ್ರನೂ.. ವಾಲಖಿಲ್ಯರೂ ಕಾಡಿನಿಂದ ಸಮಿಧೆಗಳನ್ನು ತರಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಾರೆ.. ದೃಡಕಾಯನಾದ ಪರಾಕ್ರಮಿಯಾದ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಅದು ಕಷ್ಟದ ಕಾರ್ಯವೇನೂ ಅಲ್ಲ ಆದರೆ... ಒಂದು ಹೆಬ್ಬೆರೆಳಿನ ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಶರೀರ ಗಾತ್ರವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ವಾಲಖಿಲ್ಯರಿಗೆ ಅದು ಪ್ರಯಾಸದಾಯಕವಾದ ಕೆಲಸ.. ಒಂದು ಮುತ್ತುಗದ ದಂಡವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಪ್ರಾಯಾಸದಿಂದ ಎತ್ತಿ ತರುವಾಗ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗೋವಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ ನೀರನ್ನು ದಾಟಲಾಗದೇ ನಿಂತಿರುತ್ತಾರೆ..ಅದೇ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಇಂದ್ರನಿಗದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅವರನ್ನು ದಾಟಿ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಇಂದ್ರನ ಕಾರ್ಯದಿಂದ ಕುಪಿತರಾದ ವಾಲಖಿಲ್ಯರು ಅವನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಇಳಿಸಲು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಸೃಷ್ಠಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲೇ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ಭಯಗೊಂಡ ಇಂದ್ರ ಕಶ್ಯಪರ ಮೊರೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಕಶ್ಯಪರು ವಾಲಖಿಲ್ಯರ ಬಳಿಬಂದು ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳ ಸಂಕಲ್ಪದಂತೆ ಇಂದ್ರನಾದವನಿಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಇಂದ್ರ ಸೃಷ್ಠಿ ಸರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ಮನವೊಲಿಸುತ್ತಾರೆ... ಜೊತೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಸಂಕಲ್ಪವೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಕೂಡದು ಹಾಗಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಸಂಕಲ್ಪದಂತೆ ಹುಟ್ಟಿದವ ವಿಹಗೇಂದ್ರನಾಗಲಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ತಂದೆಯ ಮಾತನ್ನು ಒಪ್ಪಿದ ವಾಲಖಿಲ್ಯರು ನಾವು ಮಾಡಿದ ಸಂಕಲ್ಪವೂ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿಮ್ಮದೇ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅದನ್ನು ಈಡೇರಿಸುವ ಹೊಣೆಯನ್ನು ಕಶ್ಯಪರಿಗೇ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ವಾಲಖಿಲ್ಯರ ಸಂಕಲ್ಪ ಶಕ್ತಿಯೂ ಕಶ್ಯಪರ ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲವೂ ಸೇರಿ ಹುಟ್ಟಿದವ ಗರುಡ. ) ಮುರಿದುಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಆಲದಮರದ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಕೊಕ್ಕಿನಲ್ಲಿಯೂ.. ಗಜಕಚ್ಛಪರನ್ನು ಕಾಲಿನಲ್ಲಿಯೂ ಗರುಡ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಸಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ತಪೋನಿರತರಾದ ವಾಲಖಿಲ್ಯರಿಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಗುತ್ತದೆ. ಗುರುತರವಾದ ಭಾರವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಇವ ಅತ್ಯಂತ ಪರಾಕ್ರಮಿಯೇ ಸರಿ ಹಾಗಾಗಿ ಇವ "ಗರುಡ" ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.🙏🙏 ಉಳಿದದ್ದು ಮುಂದಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ

ಗರುಡ ಜನ್ಮ

ಜನಮೇಜಯನ ಸರ್ಪಯಾಗಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವಾಗ ಅಕ್ಕತಂಗಿಯರಾದ ವಿನತೆ ಮತ್ತು ಕದ್ರೂ ಇವರಲ್ಲಿ ಏರ್ಪಟ್ಟ ಪಂದ್ಯ... ಕದ್ರೂವಿನ ಕುತಂತ್ರದಿಂದ ಸೋತು ಅವಳಿಗೇ ದಾಸಿಯಾದ ವಿನತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಪ್ರಬಲನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಒಂದು ಮಗು ವಿನತೆಯ ಅಸೂಯೆ ಮತ್ತು ಆತುರದ ಕಾರಣದಿಂದ ಹೆಳವನಾಗಿ ಹೋದ.. ಆದರೂ ದೈವ ನಿರ್ಣಯವೇ ಬೇರೆ ..ಹೆಳವನಾದ ವಿನತೆಯ ಹಿರಿಯ ಪುತ್ರ ಅರುಣನೆಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಸೂರ್ಯನಾರಾಯಣನ ರಥದ ಸಾರಥಿಯಾದ. ಇಲ್ಲಿ ಅರುಣನು ಸೂರ್ಯರಥದ ಸಾರಥಿಯಾಗಲೂ ಒಂದು ಘಟನೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮುದ್ರ ಮಂಥನದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಅಮೃತವನ್ನು ವಿಷ್ಣು ಮೋಹಿನಿ ರೂಪದಿಂದ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹಂಚುವ ಸಂಧರ್ಭ.. ದೇವತೆಗಳ ಪಂಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ರಾಕ್ಷಸನೊಬ್ಬ ವಂಚನೆಯಿಂದ ಕುಳಿತು ಅಮೃತ ಕುಡಿದಿದ್ದನ್ನು ಸೂರ್ಯ ಚಂದ್ರರು ನೋಡುತ್ತಾರೆ,ಮತ್ತು ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮಹಾವಿಷ್ಣು ಕೂಡಲೇ ಸುದರ್ಶನ ಪ್ರಯೋಗದಿಂದ ಆತನ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅದಾಗಲೇ ಅಮೃತ ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಹೋಗಿದ್ದರಿಂದ ರುಂಡ ಮುಂಡಗಳು ಬೇರೆಯಾದರೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡು ರಾಹು ಕೇತುಗಳೆಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಉಳಿದುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾದ ಸೂರ್ಯ ಚಂದ್ರರ ಬಗ್ಗೆ ದ್ವೇಶದಿಂದ ಆಗಾಗ ಅವರನ್ನು ಪೀಡಿಸತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ರಾಹುಕೇತುಗಳ ಪೀಡನೆಗೆ ಒಳಗಾದ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತದೆ ದೇವತೆಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ತಾವು ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯವಾದರೂ ತಮಗೆ ಸಂಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ದೇವತೆಗಳು ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ ಹಾಗಿದ್ದರೆ ತನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಲೋಕವನ್ನೇ ನಾಶ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಬಿಸಿಯಾದ ಕಿರಣಗಳನ್ನು ಹೊರಸೂಸತೊಡಗಿದ. ಇದರಿಂದ ಲೋಕಗಳು ಬಸವಳಿದವು ದೇವತೆಗಳು ಚಿಂತಿತರಾದವರು ಬ್ರಹ್ಮದೇವರ ಬಳಿ ಓಡಿದರು. ಬ್ರಹ್ಮದೇವರು ಸೂರ್ಯದೇವನ ಕಿರಣದ ಉರಿಯನ್ನು ಹೀರಿ ಲೋಕವನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕಾದರೆ ಕಷ್ಯಪ ಮುನಿಯಿಂದ ವಿನತೆಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಅರುಣನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ದೇವತೆಗಳು ಅರುಣನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ ಸೂರ್ಯನ ರಥದ ಸಾರಥಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅರುಣನು ಸೂರ್ಯದೇವನ ಸುಡುವ ಕಿರಣಗಳನ್ನು ತಾನು ಹೀರಿಕೊಂಡು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಕಿರಣೋದಯದ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿಯೇ ಅರುಣೋದಯ.. ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ರೂಢಿ. ಇತ್ತ ಕದ್ರೂವಿನ ದಾಸ್ಯವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ ವಿನತೆ ದುಃಖದಿಂದ ಉಳಿದ ಒಂದು ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿಯೇಬಿಟ್ಟಳು. ಆದರೆ ಆ ನಿಯಾಮಕನ ನಿರ್ಣಯ ಮೀರಲು ಯಾರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯ..? ಉಳಿದ ಆ ಒಂದು ಮೊಟ್ಟೆ ಸುದೀರ್ಘ ಒಂದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿತು. ಕಾಲ ಪರಿಪಕ್ವವಾದಾಗ ತಾನಾಗಿಯೇ ತನ್ನ ಹೊರ ಕವಚವನ್ನು ಬೇಧಿಸಿ ಹೊರ ಬಂದಿತು. ವಿಸ್ತಾರಾದ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿ..ಮೊನಚಾದ ಕೊಕ್ಕನ್ನು ಹೊಂದಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಕೆಂಪಡರಿದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಪಕ್ಷಿಯ ಆಕಾರ.. ಒಮ್ಮೆಲೇ ದೇವತೆಗಳು ಕೂಡ ಬೆದರಿದರು. ಹಾಗೆ ಹುಟ್ಟಿದವನೇ ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠನಾದ ಗರುಡ.... ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಹೊರಸೂಸುವ ತೇಜಸ್ಸು ಅಗ್ನಿಯ ಜ್ವಾಲೆಯನ್ನೂ ಮೀರಿಸುತಿತ್ತು ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ದೇವತೆಗಳು ಅಗ್ನಿಯೇ ಲೋಕಗಳನ್ನು ದಹಿಸಲು ಇಂತಹ ರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅಗ್ನಿಯ ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿದರು. ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದ ಅಗ್ನಿದೇವನು ಆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುವುದು ವಿನತೆ ಪುತ್ರನಾದ ಗರುಡ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ದೇವತೆಗಳು ಗರುಡನ ಬಳಿ ಬಂದು ಘೋರ ರೂಪವನ್ನು ಮರೆಯಾಗಿಸಿ ಶಾಂತನಾಗಲು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೇವತೆಗಳು ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಗರುಡ ಒಮ್ಮೆ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಅವರ ಮಾತು ಸರಿಯೆನಿಸಿ ಶಾಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇತ್ತ ವಿನತೆಗೆ ತನ್ನ ಇನ್ನೊಂದು ಮೊಟ್ಟೆಗೆ ಒಂದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದು ಅರಿವಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಅದನ್ನು ಇರಿಸಿದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ, ಅಂಡ ಒಡೆದುಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ಎದುರಿಗೆ ಬೃಹದಾಕಾರದ ಪಕ್ಷಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದಲೇ ನೀನಾರು ಎಂದು ಗರುಡನಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಅವನು ಅದೇ ಮೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ಉದಿಸಿದವ ತಾನೆಂದು ಹೇಳಿ ತಾಯಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ವಿನತೆಗೆ ಪ್ರಬಲನಾದ ಮಗನನ್ನು ಪಡೆದೆ ಎಂಬ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಕದ್ರೂವಿನ ದಾಸ್ಯ ನೆನಪಾಗಿ ಗರುಡನ ಹೆಗಲೇರಿಯೆ ಕದ್ರೂವಿನ ಬಳಿಗೆ ತೆರಳುತ್ತಾಳೆ. ಗರುಡನೂ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ವಿನತೆ ಆತ ತನ್ನ ಮಗನೆಂದು ಹೇಳಿದಾಗ "ಎಷ್ಟಾದರೂ ದಾಸಿಯ ಮಗ ದೂರನಿಲ್ಲು" ಎಂದು ಹಳಿಯುತ್ತಾಳೆ.( ವ್ಯಾಸ ಮಹಾಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕದ್ರೂ ವಿನತೆಯ ಅಕ್ಕ ಎಂದೂ ಕವಿ ಪರಮದೇವನ ತುರಂಗ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ವಿನತೆಯ ತಂಗಿ ಎಂಬುದಾಗಿಯೂ ಇದೆ.) ಹೀಗಿರುವಾಗ ಒಂದು ದಿನ ಕದ್ರೂ ವಿನತೆಯನ್ನು ಕರೆದು "ಸಮುದ್ರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ರಮಣಕವೆಂಬ ದ್ವೀಪವಿದೆಯಂತೆ, ಅದನ್ನು ನೋಡಬೇಕಾಗಿದೆ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಆ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಾದ ಸರ್ಪಗಳು ನಿನ್ನ ಮಗನಾದ ಗರುಡನ ಬೆನ್ನೇರಲಿ" ಎಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತಾಳೆ. ವಿನತೆ ಹಾಗೆಯೇ ಕದ್ರೂವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ನಾಗಗಳು ಗರುಡನ ಬೆನ್ನೇರುತ್ತಾರೆ. ಗಗನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುವಾಗ ಗರುಡ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸೂರ್ಯನ ಶಾಖದಿಂದ ಅವನ ಬೆನ್ನೇರಿದ್ದ ಸರ್ಪಗಳು ಪ್ರಜ್ಞಾಹೀನರಾಗಿ ಬೀಳತೊಡಗುತ್ತವೆ. ದುಃಖಿತಳಾದ ಕದ್ರೂ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ಇಂದ್ರ ಮಳೆ ಸುರಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮಳೆಯಿಂದ ತಂಪಾಗಿ ಇಳೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಸರ್ಪಗಳು ಮತ್ತೆ ಚೇತನ ಹೊಂದುತ್ತವೆ. ಪುನಃ ರಮಣಕ ದ್ವೀಪದೆಡೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿ ಅತಿ ಮನೋಹರವಾದ ಆ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ತಲುಪುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ಸೌಂಧರ್ಯವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕದ್ರೂ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಪುತ್ರರಾದ ಸರ್ಪಗಳು ವಿಹರಿಸತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವು ಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಕದ್ರೂ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಪುತ್ರರು ಬೇರೊಂದು ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಗರುಡನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಗರುಡನಿಗೆ ಅವರು ಹೇಳುವ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದು ದಾಸ್ಯದ ಬದುಕು ಎಂಬ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ತಾಯಿಯನ್ನು ಕರೆದು "ಅಮ್ಮಾ ಈ ದುಃಸ್ತಿತಿಗೆ ಕಾರಣವೇನು" ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ವಿನತೆ ದುಃಖದಿಂದ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಘಟನೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ತಾಯಿಯ ದಾಸ್ಯ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಬದಲಾಗಿ ಏನು ತಂದುಕೊಡಲಿ ಎಂದು ಕದ್ರೂವಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿಯೂ ವಿಚಾರಮಾಡಿ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಅಸಾಧ್ಯವಾದುದನ್ನೇ ಕೇಳಬೇಕೆಂದು "ತಮಗೆ ಅಮೃತವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟರೆ ವಿನತೆಯ ದಾಸ್ಯ ನಿವಾರಣೆ " ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ...🙏🙏 ಗರುಡನ ಹಸಿವಿನ ನಿವಾರಣೆ... ಅವೃತಾಪಹರಣ ಮುಂದಿನ ಭಾಗ.. .

ಸರ್ಪ ಸತ್ರ ಮುಂದಿನ ಭಾಗ...

ಜನಮೇಜಯನ ಸರ್ಪ ಸತ್ರ.. ಮುಂದುವರಿದು... ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾದ ಯಜ್ಞಶಾಲೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಯಿತು. ಯಜ್ಞ ನಡೆಸಲು ಬೇಕಾದ ಋತ್ವಿಜರೂ ಸೇರಿದರು.. ಯಜ್ಞಕುಂಡದ ಪೂರ್ವಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಖುಗ್ವೇದ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸುವನನು ಹೋತೃ.. ಅದನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಚ್ಯವನವಂಶೀಯನಾದ ಚಂಡಭಾರ್ಗವ ಸಿದ್ಧನಾದನು. ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಯಜುರ್ವೇದ ಮಂತ್ರ ಪಠಣಮಾಡುವವ ಅಧ್ವರ್ಯು..ಅದಕ್ಕೆ ಪಿಂಗಳರು ಸಿದ್ದರಾದರು.. ಇನ್ನು ಹೋಮಕುಂಡದ ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದು ಸಾಮವೇದದ ಮುಖೇನ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನಡೆಸುವವರು ಉದ್ಘಾತೃ.. ಅದಕ್ಕೆ ಜೈಮಿನಿಗಳು ಸಿದ್ಧರಾದರು. ಯಜ್ಞ ಕುಂಡದ ಉತ್ತರ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಅಥರ್ವಣ ವೇದವನ್ನು ಪಠಿಸುವವರು ಬ್ರಹ್ಮ.. ಅದಕ್ಕೆ ಶಾಙ್ಗ೯ರೆಂಬ ಬ್ರಾಹಣರು ಸಿದ್ದರಾದರು. ಇನ್ನು ಶಿಷ್ಯರನ್ನೊಡಗೂಡಿದ ವ್ಯಾಸ, ಉದ್ಧಾಲಕ, ಶ್ವೇತಕೇತು ಮುಂತಾದವರು ಬಂದು ಸೇರಿದರು. ಯಾಗಾರಂಭವಾಯಿತು... ಋತ್ವಿಜರು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಉಚ್ಛರಿಸುತ್ತಾ ಸ್ವಾಹಾಕಾರವನ್ನು ಹೇಳಿದಾಕ್ಷಣವೇ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಆಕರ್ಷಿತವಾಗಿ ಪತಂಗಗಳು ಬಂದು ಬೀಳುವಂತೆ ಸರ್ಪಗಳು ಬಂದು ಯಜ್ಞಕುಂಡದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಆಹುತಿಯಾಗತೊಡಗಿದವು. ಆಹುತಿಯಾಗುವಾಗ ಆ ಸರ್ಪಗಳ ದೇಹದಿಂದ ಸಿಡಿದ ರಕ್ತ,ಮಾಂಸ, ಮಜ್ಜೆಗಳು ಕೋಡಿಯಾಗಿ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು. ಈ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ ಯಜ್ಞ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು.. ಯಜ್ಞ ವೇದಿಕೆಯ ಬಳಿಗೆ ಒಂದು ನಾಯಿ ಬಂದು ಅಡ್ಡಾಡತೊಡಗಿತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಜನಮೇಜಯನ ಸಹೋದರರು ಅದನ್ನು ಹೊಡೆದು ಓಡಿಸಿದರು. ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ಅದು ದೇವಲೋಕದ " ಸರಮೆ " ಎಂಬ ನಾಯಿಯ ಮರಿಯಾಗಿತ್ತು ಪೆಟ್ಟು ತಿಂದ ಆ ನಾಯಿಯ ಮರಿ ನೇರವಾಗಿ ತಾಯಿಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ದೂರಿಕೊಂಡಿತು. "ಅಮ್ಮಾ ನಾನು ಕೇವಲ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡಲು ಹೋದೆ..ಅವರು ಸಿದ್ಧಮಾಡಿದ ಹವಿಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಿ ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ, ಯಾವ ವಸ್ತುವನ್ನೂ ಮೂಸಿ ಅಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಲೂ ಇಲ್ಲ..ಆದರೂ ನಿರಪರಾಧಿಯಾದ ನನ್ನನ್ನು ದಂಡಿಸಿದರು '' ಮಗನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಸರಮೆಗೆ ಕನಿಕರವುಂಟಾಯಿತು. ನೇರವಾಗಿ ತಮ್ಮಂದಿರೊಂದಿಗೆ ಯಜ್ಞಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಜನಮೇಜಯನಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಳು. ಯಾವುದೇ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಮಾಡದಿರುವ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ದಂಡಿಸಿದ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳಿದಳು. ಆದರೆ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಸರಮೆಯ ಪ್ನಶ್ನೆಗೆ ಸೂಕ್ತ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಹಾಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಉಪೇಕ್ಷಿಸಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಸರಮೆಗೆ ಕೋಪ ಬಂತು. ನಿರಪರಾಧಿಯಾದ ನನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ದಂಡಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ ನನ್ನನ್ನೂ ಉಪೇಕ್ಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ನೀವು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿರುವ ಈ ಯಾಗದ ಮದ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಆತಂಕವುಂಟಾಗಲಿ ಎಂದು ಶಪಿಸಿ ಮಗನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು.( ಈ ಘಟನೆ ನಡೆದದ್ದು ಸರ್ಪಯಾಗದ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಜನಮೇಜಯ ಮಾಡಿದ ಇನ್ನೊಂದು ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಕೆಲವು ಕಡೆ ಇದೆ.) ಇತ್ತ ಯಜ್ಞ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು ಲಕ್ಷೋಪಲಕ್ಷ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸರ್ಪಗಳು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಯಾಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು .. ಯಜ್ಞ ಕುಂಡಕ್ಕೆ ಬಂದು ಬೀಳುವಾಗ ಅವುಗಳ ಫೂತ್ಕಾರ.. ಚೀತ್ಕಾರ.. ಸುಡುತ್ತಿರುವ ಅವುಗಳ ದೇಹದಿಂದ ಹೊರಡುವ ಕಮಟುವಾಸನೆ ಇಡೀ ಭೂಮಂಡಲವನ್ನೇ ಆವರಿಸಿ ಕಲ್ಪಾಂತ್ಯದ ಭೀಕರತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿತ್ತು. ಬಹುಪಾಲು ಸರ್ಪಗಳು ಹೋಮಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಆಹುತಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಭಯಗೊಂಡ ತಕ್ಷಕ ನೇರವಾಗಿ ದೇವಲೋಕಕ್ಕೆ ಓಡಿದ ಇಂದ್ರನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಭಯವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡ, ಆಗ ಇಂದ್ರ ಸಮಾಧಾನದ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದ "ನೀನು ಹೆದರಬೇಕಾದ್ದಿಲ್ಲ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೇ ಬ್ರಹ್ಮ ದೇವರು ಅಭಯ ವಾಕ್ಯ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವ ದುಷ್ಟ ಸರ್ಪಗಳ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನೀನು ನನ್ನ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನೊಂದಿಗೇ ಇರು" ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಇಂದ್ರನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ತಕ್ಷಕನೂ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೇ ಇರತೊಡಗಿದ. ಇತ್ತ ನಾಗಲೋಕದಲ್ಲಿದ್ದ ವಾಸುಕಿಗೆ ಆತಂಕ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಹೀಗೇ ಮುಂದುವರಿದರೆ ತಾನೂ ಋತ್ವಿಜರ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಅಧೀನನಾಗಿ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಳಬೇಕಾದೀತು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ... ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭ ಒದಗಿ ಬಾರದಿರಲಿ ಎಂದೇ ಅಲ್ಲವೇ ತಮ್ಮ ಸಹೋದರಿಯಾದ ಜರತ್ಕಾರು ಆಸ್ತೀಕನನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದು ಎನ್ನುವುದು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು. ಕೂಡಲೇ ಸಹೋದರಿಯನ್ನು ಕರೆದು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಘಟನೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ, ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನಾದ ಆಸ್ತೀಕನನ್ನು ಕರೆದು ನಮ್ಮ ಸಂತತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಡಲು ಹೇಳು ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡ. ಅಣ್ಣನಾದ ವಾಸುಕಿಯ ಮಾತಿನಂತೆಯೇ ಜರತ್ಕಾರು ಪುತ್ರ ಆಸ್ತೀಕನನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕದ್ರೂವಿನ ಶಾಪದಿಂದ ತೊಡಗಿ ನಡೆದ ಎಲ್ಲಾ ಘಟನೆಗಳನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಮತ್ತು ತಾನು ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆದ ಉದ್ದೇಶವೇ ಸರ್ಪಕುಲದ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ತಿಳಿಸಿ ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ. ತಾಯಿಯ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಆಸ್ತೀಕ ತನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವಂದಿರನ್ನೂ ಅವರ ಕುಲವನ್ನೂ ಉಳಿಸಲು ಬೇಕಾಗಿ ಜನಮೇಜಯನ ಸರ್ಪಯಾಗವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಾಗಿ ತಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಅವಳಿಂದ ಅಪ್ಪಣೆ ಪಡೆದು ವಾಸುಕಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ದುಃಖ ತಪ್ತನಾದ ಸೋದರ ಮಾವನನ್ನು ಕಂಡು ಧೈರ್ಯದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುತ್ತಾನೆ. ಎಂತಹಾ ಸಂಧರ್ಭವೇ ಒದಗಿ ಬಂದರೂ.. ಜನಮೇಜಯನ ಮನವೊಲಿಸಿ ಸರ್ಪಸತ್ರವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಮಾತುಕೊಟ್ಟು ಹೊರಟು ನೇರವಾಗಿ ಯಾಗಶಾಲೆಯತ್ತ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆ ಸಾಗಿ ಬರುವ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿಯೇ ತಕ್ಷಕನ ವಂಶದ, ಐರಾವತನ ವಂಶದ, ಕೌರವ್ಯನ ವಂಶದ, ವಾಸುಕಿಯ ವಂಶದ ವಿವಿದ ಬಣ್ಣ, ಆಕಾರದ, ಒಂದರಿಂದ ಹತ್ತು ಹಲವು ತಲೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ, ಅತಿ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ವಿಷವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ನಾಗಗಳು ಅಗ್ನಿಗೆ ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದವು. ಇನ್ನೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮಂತ್ರದ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಬಂದು ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು. ಆಸ್ತೀಕ ಯಾಗಶಾಲೆಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರೆ ಹೊರಾವರಣದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾವಲುಗಾರರು ಇವನನ್ನು ಯಾಗಮಂಟಪದ ಬಳಿಸಾಗಲು ಬಿಡದೇ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇತ್ತ ಜನಮೇಜಯನಿಗೆ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸರ್ಪಗಳು ಬಂದು ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಹೋದರೂ ತಕ್ಷಕ ಬಾರದೇ ಇರುವುದು ಅಸಹನೆಯನ್ನು ಉಂಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ತಂದೆಯಾದ ಪರೀಕ್ಷಿತನನ್ನು ಕೊಂದವ ಅವನೇ ತಾನೆ.. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಭೂತ - ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಬಲ್ಲ ಲೋಹಿತಾಕ್ಷ ಎಂಬ ಸೂತನನ್ನು ಕರೆಸಿ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಆ ಸೂತನು ತಕ್ಷಕ ಇಂದ್ರನ ಮೊರೆ ಹೊಕ್ಕ ವಿಚಾರ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರ ಅವನಿಗೆ ಅಭಯ-ಆಶ್ರಯವನ್ನು ನೀಡಿದ ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ತಿಳಿಸ್ತಾನೆ. ಇದರಿಂದ ಕುಪಿತನಾದ ಜನಮೇಜಯ ಇಂದ್ರ ಅವನನ್ನು ಇರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂದಾದರೆ ಇಂದ್ರ ಸಮೇತನಾಗಿಯೇ ಬಂದು ಬೀಳಲಿ ಕರೆಯಿರಿ ಎಂದು ಋತ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಮಾತಿಗೆ ಸಹಮತ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಋತ್ವಿಜನಾದ ಹೋತೃವು "ಸಹೇಂದ್ರಾಯ ತಕ್ಷಕಾಯ ಸ್ವಾಹಾ" ಎಂದು ಕರೆದೇ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ.. ಈ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಆಕೃಷ್ಟರಾದ ದೇವೇಂದ್ರ ತಕ್ಷಕರಿಬ್ಬರೂ ಪ್ರವಾಹದ ಸೆಳೆತದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ತೇಲಿ ಬರುವಂತೆ ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಬೀಳತೊಡಗಿದರು. ಇತ್ತ ಕಾವಲುಗಾರರು ತಡೆದ ಕಾರಣದಿಂದ ಆಸ್ತೀಕ ಯಾಗಶಾಲೆಯ ಹೊರಾವರಣದಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ರಾಜೇಂದ್ರನಾದ ಜನಮೇಜಯನನ್ನೂ, ಋತ್ವಿಜರನ್ನೂ ಸ್ವಸ್ತಿವಾಚನಮಾಡಿ ಹೊಗಳತೊಡಗಿದ. ಇದು ಜನಮೇಜಯನಿಗೂ ಕೇಳಿತು, ಕೂಡಲೇ ಆಸ್ತೀಕನನ್ನು ಒಳಗೆ ಬಿಡುವಂತೆ ಸೂಚನೆ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಹುಡುಗನಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವನ ಮಾತು ನೆಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಕಂಡ ಜನಮೇಜಯನಿಗೆ ಇವನೊಬ್ಬ ಮಹಾಜ್ಞಾನಿ ಎಂಬ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಜನಮೇಜಯನಿಗೆ ಒಂದುಕಡೆಯಲ್ಲಿ ಆಸ್ತೀಕನಿಗೆ ಆತಿಥ್ಯ ಮಾಡಬೇಕು.. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆಯಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರ ಸಮೇತನಾಗಿ ತಕ್ಷಕ ಹೋಮಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಳುವದನ್ನೂ ಕಾಣಬೇಕು... ಹಾಗಾಗಿ ಯಾಗಶಾಲೆಗೆ ಬಂದ ನಿನಗೇನು ದಾನವಾಗಿ ಕೊಡಲಿ.. ಏನನ್ನು ಯಾಚಿಸಿದರೂ ನೀಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಇತ್ತ ಋತ್ವಿಜರಿಗೆ ಇಂದ್ರರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿರುವ ತಕ್ಷಕನನ್ನು ಇಂದ್ರನನ್ನು ಸೇರಿಸಿಯೇ ಆಹುತಿ ನೀಡಿ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಆತುರಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದಾಗಲೇ ತಕ್ಷಕನನ್ನು ಜೊತೆಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಸಾಗಿ ಬರುತಿದ್ದ ಇಂದ್ರ ತಾನೂ ಆಹುತಿಯಾಗುವ ಭಯದಿಂದ ಇನ್ನು ಬೇರೆ ದಾರಿಕಾಣದೇ ತಕ್ಷಕನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಋತ್ವಿಜರು ತಕ್ಷಕ ಮಂತ್ರದ ಸೆಳೆತದಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಜನಮೇಜಯನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇವನಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವಾಗುತ್ತದೆ, ಆಸ್ತೀಕನತ್ತ ತಿರುಗಿ "ಸ್ವಾಮಿ.. ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ'' ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಆಸ್ತೀಕ "ಈ ಯಾಗವನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲಿಸು... ಇನ್ನು ಒಂದು ಸರ್ಪವೂ ಆಹುತಿಯಾಗಬಾರದು ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗದು ಎಂದ ಜನಮೇಜಯ ಬೇರೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಕೇಳು ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ತಾನು ತನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವಂದಿರ ವಂಶವನ್ನು ಉಳಿಸಲು ತಾಯಿಯಿಂದ ಆಜ್ಞಪ್ತನಾಗಿ ಬಂದವನಿದ್ದೇನೆ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಾಗಿ ಬೇರೇನೂ ಬೇಡ ಎಂದು ನಿರ್ಧಾರದ ನುಡಿಯನ್ನಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಮಾತಿಗೆ ಯಾಗಶಾಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರಾಜ್ಞರೆಲ್ಲಾ ಸಹಮತ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ ಆಸ್ತೀಕ ಕೇಳಿದಂತೆ ನಡೆಯುವುದೇ ಸರಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯಬಲ್ಲ ಲೋಹಿತಾಕ್ಷನೂ ಇದು ಇಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿದ ಜನಮೇಜಯನೂ ಸರಿ ಎಂದು ಯಾಗ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಒಪ್ಪುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷೋದ್ಗಾರದಿಂದ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕುತೂಹಲದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ.. ಇಂದ್ರ ತೊರೆದು ಹೋದಮೇಲೆ ಏಕಾಂಗಿಯಾದ ತಕ್ಷಕ ಈ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಅಗ್ನಿಗೆ ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು... ಆದರೆ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ತಕ್ಷಕ ಬೀಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ ಆಸ್ತೀಕ " ನಿಲ್ಲು. ನಿಲ್ಲು, ನಿಲ್ಲು," ಎಂದು ಮೂರು ಬಾರಿ ಹೇಳಿರುತ್ತಾನೆ. ಆ ಶಭ್ಧಕ್ಕೆ ಎಂತಹ ಶಕ್ತಿ ಇತ್ತೆಂದರೆ ಋತ್ವಿಜರ ಸ್ವಾಹಾಕಾರದ ಸೆಳೆತವನ್ನೂ ಪ್ರತಿರೋಧಿಸಿ ಆಗಸದಲ್ಲಿಯೇ ಜಡವಾಗಿ ತಕ್ಷಕ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಯಾಗವನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಜನಮೇಜಯ ಅವಭೃತ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಬಂದು, ಎಲ್ಲಾ ಋತ್ವಿಜರಿಗೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೂ ಯಥೇಶ್ಚವಾಗಿ ದಾನ ದಕ್ಷಿಣೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಸಂತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಆಸ್ತೀಕನನ್ನೂ ಸತ್ಕರಿಸಿ ಮುಂದೊಂದು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗ ಮಾಡುವ ಇಚ್ಛೆ ಇದೆ. ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಾವು ಬರಬೇಕೆಂದು ಆಮಂತ್ರಣವನ್ನೀಯುತ್ತಾನೆ. ಅರಸನಿಂದ ಬೀಳ್ಳೊಂಡ ಆಸ್ತೀಕ ಮಾವ ವಾಸುಕಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಡೆದ ವಿಚಾರವನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸರ್ಪಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾದ ನಿನಗೆ ಏನು ಬೇಕು ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಆಸ್ತೀಕ "ಮುಂದೆ ಯಾರೇ ಆಗಲಿ ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ಪಾರಾಯಣ ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಸರ್ಪಭಯ ಕಾಡಬಾರದು ಆಸ್ತಿಕನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿದವರಿಗೆ ಯಾವ ಸರ್ಪಗಳೇ ಆದರೂ ಕಚ್ಚಬಾರದು" ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಸಮ್ಮತಿಸಿದ ವಾಸುಕಿಯ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಸರ್ಪಗಳು ಆಸ್ತೀಕನನ್ನು' ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಾ.. ಯಾರು ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೂ ಅಂತವರಿಗೆ ಸರ್ಪ ಕಡಿದರೆ ಅಂತಹ ಸರ್ಪದ ತಲೆ ಸಿಡಿದು ಚೂರಾಗಲಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆಸ್ತೀಕನಿಗೆ ನಂಬಿಗೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ನಾಗಲೋಕದತ್ತ ಸಾಗಿ ಹೋದವು. 🙏🙏🙏🙏

ಸರ್ಪ ಸತ್ರ

ಜನಮೇಜಯ - ಸರ್ಪ ಸತ್ರ ಪರೀಕ್ಷಿತನನ್ನು ತಕ್ಷಕ ಮೋಸದಿಂದಲೇ ಸಾಯಿಸಿದ.. ಅವನನ್ನು ಕಚ್ಚಿದಕೂಡಲೇ ನಿಜ ಸರ್ಪಾಕೃತಿಯನ್ನು ತಳೆದು ಆಕಾಶಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹಾರಿಹೋದ. ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪರೀಕ್ಷಿತನ ದೇಹ ಸಿಡಿಲೆರಗಿದ ಮರದಂತೆ ಸುಟ್ಟುಕರಕಲಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ಪರೀಕ್ಷಿತನು ವಾಸ ಮಾಡಿದ್ದ ಏಕಸ್ಥಂಭ ಭವನವೂ ವಿಷದ ಜ್ಜಾಲೆಯಿಂದ ಉರಿದುಹೋಯಿತು. ನಂತರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖರೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಚಿಕ್ಕವನಾದ ಜನಮೇಜಯನ ಮೂಲಕ ಅಳಿದ ಅರಸನಿಗೆ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದರು. ಆ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಹಸ್ತಿನಾವತಿಯ ಪಟ್ಟಾಭಿಷೇಕವನ್ನು ಜನಮೇಜಯನಿಗೆ ಮಾಡಿದರು. ಆಡಳಿತವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವ ಪ್ರಾಯವಿನ್ನೂ ಅವನಿಗೆ ಆಗಿರದಿದ್ದರೂ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಾಡಳಿತವನ್ನು ಮಾಡತೊಡಗಿದ. ಹಾಗೆಯೇ ವರುಷಗಳು ಕಳೆದವು.. ರಾಜಕುಮಾರ ಪ್ರಾಯ ಪ್ರಭುದ್ಧನಾದ. ಅರಸನಿಗೆ ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಕಾಶೀ ದೇಶದ ಅರಸನಾದ ಸ್ವರ್ಣವರ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನ ಪುತ್ರಿಯಾದ ವಪುಷ್ಟಮೆಯನ್ನು ಜನಮೇಜಯನಿಗೆ ಮದುವೆಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಮಂತ್ರಿಗಳು ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿದರು. ಕಾಶೀಶನೂ ಹಸ್ತಿನಾವತಿಯ ಚಕ್ರವರ್ತಿಗೆ ಮಗಳನ್ನು ಕೊಡಲು ಸಂತೋಷದಿಂದಲೇ ಒಪ್ಪಿದ. ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ವಿವಾಹ ಮಹೋತ್ಸವ ನೆರವೇರಿತು. ಊರ್ವಶೀ- ಪುರೂರವರಂತೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಜನಮೇಜಯ-ವಪುಷ್ಟಮೆಯರು ಸಾಂಸಾರಿಕ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸಿದರು. ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಜನಮೇಜಯನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಈ ಭೂಮಂಡಲವನ್ನು ಆಳಿದನು.ತಕ್ಷಶಿಲೆ ಮುಂತಾದ ದೇಶಗಳನ್ನು ದಿಗ್ವಿಜಯದ ಮುಖೇನ ಗೆದ್ದು ತನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿದನು. ಇದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸರ್ಪಕುಲದ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲೇ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ದುಷ್ಟ ಸರ್ಪಸಂತತಿಯನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಸಮಯದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಉತ್ತಂಕ ಅರಸನ ಸಂದರ್ಷನಕ್ಕಾಗಿ ಬರುತ್ತಾನೆ. ತಪಸ್ವಿಯನ್ನು ಕಂಡ ಜನಮೇಜಯ ಆದರದಿಂದ ಆತಿಥ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕುಶಲೋಪರಿಯ ನಂತರ ಅನ್ಯತಾ ಭಾವಿಸದೆ ಬಂದ ಉದ್ದೇಷವನ್ನು ಹೇಳಿರೆಂದು ವಿನಂತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಪಗೊಂಡವನಂತೆಯೇ ಉತ್ತಂಕ ಹೇಳತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ನೀನು ಚಕ್ರವರ್ತಿಯಾಗಿ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಈ ಭೂಮಂಡಲವನ್ನು ಆಳುತಿದ್ದೀಯ.. ನಿನ್ನ ಆಳ್ವಿಕೆ ಉತ್ತಮವಾದದ್ದು ಎಂದು ಪ್ರಜೆಗಳು ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.. ಕ್ಷತ್ರಿಯನಾಗಿ ನಿನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ ಒಬ್ಬ ಮಗನಾಗಿ ತಂದೆಯ ಸದ್ಗತಿಗಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ... ಉತ್ತಂಕನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಜನಮೇಜಯನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ - ಆತಂಕ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. " ಸ್ವಾಮಿ ತಂದೆಯವರ ಮರಣಾನಂತರ ಪುರೋಹಿತರ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿಯೇ ತಂದೆಯವರ ಔರ್ಧ್ವದೈಹಿಕ ಕಾರ್ಯಗಳೆಲ್ಲವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾಗಿದೆ... ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕೊರತೆಯೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ವಿನಯದಿಂದಲೇ ನುಡಿದ. ಆಗ ಉತ್ತಂಕ "ಅದೆಲ್ಲವೂ ಸರಿಯೇ ಆದರೆ ನಿನ್ನ ತಂದೆಯ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣರಾದವರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸದೇ ಬಿಟ್ಟರೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ.. ಮಹಾ ಬಲಶಾಲಿಯೂ ಧಾರ್ಮಿಕನೂ ಆಗಿದ್ದ ಪರೀಕ್ಷಿತನನ್ನು ಮೋಸದಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲಾಯಿತು " ಎಂದು ನುಡಿದ. ಉತ್ತಂಕನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಜನಮೇಜಯ ತಾನು ತಿಳಿಯದೇ ಹೋದ ತಂದೆಯ ಸಾವಿನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡ. (ಮಹಾಭಾರತದಲ್ಲಿಯೇ ಈ ಸಂದರ್ಭ ಎರಡು ರೀತಿಯ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಉತ್ತಂಕನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ಈತನೇ ಜನಮೇಜಯನಿಗೆ ಪರೀಕ್ಷಿತನ ಸಾವಿನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಹೇಳಿ ಸರ್ಪಯಾಗಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಕನಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದಿದ್ದರೆ.. ಮುಂದೊಂದು ಕಡೆ ಜನಮೇಜಯನೇ ಮಂತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ತಂದೆಯ ಸಾವಿನ ವಿವರವಾದ ಘಟನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಸರ್ಪಯಾಗದ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದಿದೆ. ಕಾಡಿನ ನಿರ್ಜನ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕಾಶ್ಯಪ ಎಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೂ ತಕ್ಷಕನಿಗೂ ನಡೆದ ಸಂವಾದ ಉಳಿದವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಮಹಾಭಾರತದಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದು ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರವಾದ ಉತ್ತರವೂ ಇದೆ. ತಕ್ಷಕ ತನ್ನ ವಿಷದಿಂದ ಎದುರು ಬೆಳೆದುನಿಂತ ಮರವೊಂದನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಕರಕಲಾಗಿಸುತ್ತಾನೆ.ಕಾಶ್ಯಪ ತನ್ನ ಮಂತ್ರಬಲದಿಂದ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮೊದಲಿನ ಹಾಗೆಯೇ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಈ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಅರಿಯದೇ ಹೋದ ಒಂದು ವಿಷಯ ನಡೆದಿರುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಮಾರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ಅದೇ ಮರವನ್ನು ಏರಿದ್ದ.. ತಕ್ಷಕನ ವಿಷದಲ್ಲಿ ಅವನೂ ಸುಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದ.. ಮತ್ತೆ ಕಾಶ್ಯಪನ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಬದುಕಿದ... ಇದು ಅವರಿಬ್ಬರ ಗಮನಕ್ಕೂ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ... ಮುಂದೆ ಅವನೇ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯನ್ನು ಊರಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ...) ಉತ್ತಂಕ ವಿವರವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿತನ ಮರಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಜನಮೇಜಯನಿಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಸರ್ಪಸಂಕುಲದ ಮೇಲೆ ಸೇಡನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸೇಡನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸರ್ಪಯಾಗದ ಸಂಕಲ್ಪವೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಯಾಗ ಸಾಧ್ಯವೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾದಾಗ ಕಲ್ಪಾಂತರದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಒಂದು ಯಾಗ ನಡೆದಿದ್ದನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. (ಹಿಂದಿನ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಜನಮೇಜಯ ಮಾಡಿದ ಸರ್ಪಯಾಗ ಎಂದೇ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದೆ) ಅಂದರೆ ಅಂತಹ ಒಂದು ಯಾಗಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಮಂತ್ರ ಭಾಗವೂ ಇತ್ತು ಎಂದೇ ಅಲ್ಲವೇ...ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ದುಷ್ಟ ಸರ್ಪಗಳ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿ ಸಂಕಲ್ಪಬದ್ದನಾದ ಜನಮೇಜಯ ಪುರೋಹಿತರ ನಿರ್ದೇಶನದಂತೆ ಯಜ್ಞಶಾಲೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿಸಿದ. ಉನ್ನತವಾದ ಯಜ್ಞ ವೇಧಿಕೆ.. ಸರ್ಪಾಹುತಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿ ಯಜ್ಞ ಕುಂಡದ ನಿರ್ಮಾಣವಾಯಿತು.... ...ಸರ್ಪಾಹುತಿ ಮುಂದಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ..🙏🙏

ಜರತ್ಕಾರು ಮತ್ತು ಆಸ್ತೀಕ

ಜರತ್ಕಾರು ಮತ್ತು ಆಸ್ತೀಕ ಜನಮೇಜಯನ ಸರ್ಪಯಾಗದ ಕಥೆ ಆರಂಭಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ ಅದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಒಂದು ಭೂಮಿಕೆ ಸಿದ್ಧವಾದದ್ದನ್ನು ಹೇಳಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂದು ತಾಯಿಯಾದ ಕದ್ರೂ ಕೊಟ್ಟ ಶಾಪದ ಬಗ್ಗೆ ಸರ್ಪ ಸಂತತಿಗೆ ಸದಾ ಆತಂಕ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆ ಶಾಪದ ಪರಿಣಾಮ ಏನಾಗಬಹದು..ಅದರಿಂದ ನಿವೃತ್ತಿ ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಚಿ೦ತೆ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಆಗಾಗ ಮಾತೆಯ ಶಾಪವಾಕ್ಯ ನೆನಪಾಗಿ ಆತಂಕ ಉಂಟಾಗುತಿತ್ತು. ಇದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಘಟನೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಜರತ್ಕಾರು ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ಋಷಿ ಇದ್ದ, ಇವನ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳು ಯಾರು ಎಂದು ಸರಿಯಾದ ಉಲ್ಲೇಖ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ, ಯಾಯಾವರ ಎಂಬುವವರು ಇವನ ಪಿತೃಗಳು... ಒಂದು ಕಡೆ ನಿಲ್ಲದೇ ಸದಾ ಊರೂರು ತಿರುಗುತ್ತಲೇ ಇರುವವರು ಎಂದು ಈ ಹೆಸರು.. ಇವರ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಜರತ್ಕಾರು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಾ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಒಂದು ದಿನ ಹೀಗೆಯೇ ಸಂಚಾರ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಒಂದು ಪಾಳುಭಾವಿ.. ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ ಹೋಗುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ.. ಒಂದಷ್ಟು ಜನ ಅದೇ ಹುಲ್ಲನ್ನು ಹಿಡಿದು ನೇತಾಡುತಿದ್ದಾರೆ..ಅವರು ಆಧಾರವಾಗಿ ಹಿಡಿದ ಹುಲ್ಲನ್ನು ಇಲಿಗಳು ಕಡಿಯುತ್ತಾ ಇವೆ. ಪೂರ್ತಿ ಕತ್ತರಿಸಿ ಹೋದರೆ ಅವರು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ.. ಅಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಜರತ್ಕಾರು ಅವರನ್ನು ನೋಡಿದ. ಕುತೂಹಲವಾಯಿತು...ಆ ಹುಲ್ಲನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ರಕ್ಷಣೆ ಅರಸುವ ಯೋಚನೆಯನ್ನೂ ಅವರು ಮಾಡಿದಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ..ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಮಾತನಾಡಿಸಿದ.. ಅಯ್ಯಾ...ನೀವು ಯಾರು ಯಾಕೆ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೀರಿ.. ಈ ಪಾಳುಕೂಪದಲ್ಲಿ ನೀವಿರಲು ಕಾರಣವೇನು...? ಜರತ್ಕಾರು ಹೀಗೆ ಕೇಳಲು ಅವರು ಹೇಳಿದರು.." ಅಯ್ಯಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ..ಯಾಯಾವರರೆಂದು ನಮ್ಮ ಹೆಸರು.. ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾ ಬದುಕಿ ನಂತರ ಉನ್ನತವಾದ ಪಿತೃ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರಬೇಕಾದವರು ನಾವಾಗಿದ್ದೆವು... ಆದರೆ... ಏನು ಮಾಡೋಣ ನಮ್ಮ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಒಬ್ಬನೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜರತ್ಕಾರು ಎಂಬಾತ ಕೇವಲ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ...ಅವನು ಸಂಸಾರಿಯಾಗಿ ಸಂತಾನವನ್ನು ಪಡೆಯದೇ ಇರುವ ಕಾರಣ ನಮಗೆ ಇಂತಹ ದುಸ್ಥಿತಿ ಉಂಟಾಗಿದೆ.. ನಮ್ಮ ಪತನಭೀತಿಗೆ ಅವನೇ ಕಾರಣ " ಎಂದರು. ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ.."ನೀವು ಹೇಳಿದ ಜರತ್ಕಾರು ನಾನೇ..ನನಗೆ ಸಾಂಸಾರಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ನಿಮ್ಮ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಸಂಸಾರಿಯಗಲು ಸಿದ್ಧನಿದ್ದೇನೆ ಆದರೆ... ಅದಕ್ಕೆ ನಿಬಂಧನೆಗಳಿದೆ. ನಾನು ಕೈ ಹಿಡಿಯುವ ವಧು ನನ್ನ ಹೆಸರಿನವಳೇ ಆಗಿರಬೇಕು..ನಾನು ಕನ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.. ಕನ್ಯಾಪಿತೃವೇ ಬಂದು ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಭಿಕ್ಷೆಯರೂಪದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಾನವಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ...ಆ ಕನ್ಯಾಮಣಿಯ ಸದಾ ನನಗೆ ಅನುಕೂಲಳೇ ಆಗಿರಬೇಕು..ನನಗೆ ವಿರೋಧವನ್ನು ಎಸಗಿದರೆ ನಾನವಳನ್ನು ತೊರೆದು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ..." ಎಂದನು. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯಾದ ಜರತ್ಕಾರು ಸಂಸಾರಿಯಾಗುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಅವರಿಂದ ಬೀಳ್ಕೊಂಡು ಜರತ್ಕಾರು ಮುಂದೆ ಹೊರಟ. ಇತ್ತ ನಾಗಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸರ್ಪಗಳ ಸಭೆ.. ನಾಗರಾಜನಾದ ತಕ್ಷಕನ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆ.. ಅದಾಗಲೇ ಪರೀಕ್ಷಿತ ಪುತ್ರನಾದ ಜನಮೇಜಯ ಪಟ್ಟಾಭಿಷಿಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.. ಮಾತೆಯ ಶಾಪ ಯಾವಾಗ ಬರಸಿಡಿಲಿನಂತೆ ಎರಗುವುದೋ ಎಂಬ ಭಯ...ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೊಂದು ಸೂಚನೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ..ಕೆಲವರು ಪರೀಕ್ಷಿತನನ್ನು ಕೊಂದ ಹಾಗೆ ಇವನನ್ನು ಕಚ್ಚಿ ಕೊಂದು ಬಿಡೋಣ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.. ಏಲಾಪತ್ರ ಎಂಬ ನಾಗ ಆ ಸಭೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. " ಅಯ್ಯಾ ಬಂಧುಗಳೇ.. ನಾವು ಹಿಂದಿನ ಘಟನೆಯನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇದೆ. ಅಂದು ನಮ್ಮ ಮಾತೆ ನಮಗೆ ಶಾಪವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಾಗ ನಾಗ ಸಂತತಿಯೇ ಅಳಿದು ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ದೇವತೆಗಳು ಬೃಹ್ಮದೇವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಸೃಷ್ಠಿಕರ್ತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮದೇವರು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ..ಯಾಯಾವರ ರ ಸಂತತಿಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಜರತ್ಕಾರು ಎಂಬ ಋಷಿಯ ಕೈ ಹಿಡಿಯುವ ಅದೇ ಹೆಸರನ್ನು ಹೊಂದಿದ ನಾಗಕನ್ನಿಕೆಯ ಪುತ್ರನಿಂದ ಸರ್ಪಕುಲ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದಿದ್ದಾನೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಈಗನಾವು ಬೇರೆ ದಾರಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.. ಜರತ್ಕಾರು ಎನ್ನುವ ಆ ಖುಷಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ತಕ್ಷಕನ ಸಹೋದರಿಯಾದ ಜರತ್ಕಾರುವನ್ನು ಮದುವೆ ಮಾಡುವುದೇ ದಾರಿ ಅವರಿಂದ ಜನಿಸುವ ಸಂತಾನ ನಮ್ಮ ಕುಲಕ್ಷಯವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತದೆ ".. ಏಲಾಪತ್ರನ ಈ ಮಾತಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ಸಮ್ಮತಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಜರತ್ಕಾರುವಿನ ನಿಬಂಧನೆಯನ್ನು ಅರಿತ ತಕ್ಷಕ ತಾನೇ ಮುಂದಾಗಿ ತನ್ನ ಸಹೋದರಿ ಜರತ್ಕಾರುವನ್ನು ಬಿಕ್ಷೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೀಡಲು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾನೆ. ಜರತ್ಕಾರುವನ್ನು ಕಂಡು ಆಕೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಮೊದಲು ನಿರಾಕರಿಸಲು ಮುಂದಾದ ಜರತ್ಕಾರು ಕನ್ಯೆಯ ಹೆಸರೂ ತನ್ನ ಹೆಸರೇ ಎಂದು ತಿಳಿದಾಗ ಸಮ್ಮತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಬಿಕ್ಷಾರೂಪದಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸಾಂಸಾರಿಕ ಜೀವನ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಸಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ನಾಗಕನ್ನಿಕೆ ಗರ್ಭವತಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಒಂದು ದಿನ ಸಾಯಂಕಾಲ ಪತ್ನಿಯ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ತಲೆಯಿಟ್ಟು ಜರತ್ಕಾರು ಮಲಗಿರುತ್ತಾನೆ... ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ಸಮೀಪಿಸಿದರೂ ಏಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇತ್ತ ಪತ್ನಿಯಾದ ಜರತ್ಕಾರುವಿಗೆ ಆತಂಕವುಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂಧ್ಯಾ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪತಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳು ತಪ್ಪಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಪತಿಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಬೇಕು.. ಎಬ್ಬಿಸಿದರೆ ಕೋಪಗೊಂಡರೇ.. ಏನಾದರಾಗಲಿ ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕರ್ತವ್ಯಕ್ಕೆ ಚ್ಯುತಿ ಆಗಬಾರದೆಂದು ಪತಿಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದಳು. ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ ಜರತ್ಕಾರು ಕೋಪಗೊಂಡ ಸತಿಯಾದವಳು ಪತಿಗೆ ಅನುಕೂಲೆಯಾಗಿರಬೇಕು..ನೀನು ನನ್ನ ನಿದ್ರಾಭಂಗ ಮಾಡಿದೆ...ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನು ಸಂಸಾರ ಮಾಡಲಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ.. ನೀನು ನಿನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಮತ್ತೆ ತವರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಕಳೆ..ನನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಬೇಡ.. ಎಂದನು.ಪತ್ನಿ ಕಣ್ಣೀರುಗರೆದು ಬೇಡಿಕೊಂಡರೂ ಕೇಳದೆ ಹೊರಡಲನುವಾದ..ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ತಾನು ಗರ್ಭವತಿ ಎಂದೂ ಅರಿಯದ ಜರತ್ಕಾರು ಅವನಲ್ಲಿಯೇ ಕೇಳಿದಾಗ.."ಅಸ್ತಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿ.. ನಿನಗೆ ಹುಟ್ಟುವ ಮಗನು ಜ್ಞಾನಿಯೂ ವೇದ ವೇದಾಂಗ ಪಾರಂಗತನೂ ಆಗಿ ನಿಮ್ಮ ಕುಲದ ಉದ್ಧಾರಕನೂ ಆಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟು ಹೋದ. ನಾಗಸ್ತ್ರೀಯಾದ ಜರತ್ಕಾರು ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಾ ತಕ್ಷಕನ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ನಡೆದ ಘಟನೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ತಕ್ಷಕನಿಗೂ ದುಃಖವಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ತಪಸ್ವಿಯಾದ ಜರತ್ಕಾರುವಿನ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತಡೆಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ತನಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತು,ತನ್ನ ಸಹೋದರಿ ಗರ್ಭವತಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತು ಉದ್ದೇಶ ಈಡೇರಿದ ಒಂದು ಸಮಾಧಾನವಾಗುತ್ತದೆ. ತಂಗಿಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ದಿನತುಂಬಿ ಜರತ್ಕಾರು ಸರ್ಪಕುಲೋದ್ಧಾರಕನಾದ ಮಗನಿಗೆ ಜನ್ಮ ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ. ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಪತಿ ''ಅಸ್ತು'' ಹೇಳಿದ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ''ಆಸ್ತೀಕ " ಎಂದು ನಾಮಕರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಚ್ಯವನ ಮಹರ್ಷಿಯಿಂದ ವೇದ ವೇದಾಂಗಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾನೆ.( ದೇವೀ ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ.. ಪತಿ ತೊರೆದು ಹೋದ ಮೇಲೆ ಜರತ್ಕಾರು ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಪಾರ್ವತೀ ಪರಮೇಶ್ವರರಲ್ಲಿ ಆಸರೆ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಜನಿಸಿದ ಆಸ್ತೀಕ ಶಿವನಿಂದಲೇ ಸಕಲ ವಿದ್ಯೆಗಳನ್ನೂ ಕಲಿಯುತ್ತಾನೆ.)🙏🙏

ರುರು ಮತ್ತು ಪ್ರಮಧ್ವರೆ

ರುರು ಮತ್ತು ಪ್ರಮಧ್ವರೆ ಸರ್ಪಯಾಗದ ನಂತರವೂ ನಡೆದ ಒಂದು ಘಟನೆಯಿಂದ ಋಷಿಯೊಬ್ಬ ಸರ್ಪಕುಲವನ್ನೇ ದ್ವೇಷಿಸುವ ಸಂದರ್ಭ ಒದಗಿ ಬಂದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಸಿದ್ದರಾದ ಚ್ಯವನ ಸುಕನ್ಯಾ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಮತಿ ಎಂಬ ಪುತ್ರನಿದ್ದ. ಪ್ರಮತಿಗೆ ಘ್ರತಾಚಿ ಎಂಬ ಅಪ್ಸರೆಯಲ್ಲಿ ರುರು ಎಂಬ ಪುತ್ರ ಜನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಅಪ್ಸರೆಯಾದ ಮೇನಕೆ ವಿಶ್ವಾವಸು ಎಂಬ ಗಂಧರ್ವನಿಂದ ಗರ್ಭ ಧರಿಸುತ್ತಾಳೆ ಮತ್ತು ದಿನಗಳು ಕಳೆದು ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವನ್ನು ಪ್ರಸವಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಜನಿಸಿದ ಮಗುವನ್ನು ಯಾವ ಕರುಣೆಯನ್ನೂ ತೋರಿಸದೆ ಸ್ತೂಲಕೇಶ ಎಂಬ ಮುನಿಯ ಆಶ್ರಮದ ಸಮೀಪ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಸ್ತೂಲಕೇಶಮುನಿಯು ಆಶ್ರಮ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡುತ್ತ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಆಗತಾನೇ ಜನಿಸಿದ ಮಗು ಅನಾಥ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ, ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರ ಕಾಂತಿಯಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಶಿಶುವನ್ನು ನೋಡಿ ಕರುಣಾಮಯಿಯಾದ ಮುನಿ ಅದನ್ನು ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಂದು ದೇವಕನ್ನಿಕೆಯರನ್ನೂ ಮೀರಿಸುವ ಸೌಂದರ್ಯ ಹೊಂದಿದ ಮಗುವಿಗೆ"ಪ್ರಮದ್ವತಿ" ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿ ತಂದೆಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವಳೂ ಬೆಳೆದು ಪ್ರಾಯಪ್ರಬುದ್ಧಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಹೀಗೆಯೇ ಒಂದು ದಿನ ಪ್ರಮತಿ ಪುತ್ರನಾದ ರುರು ಸಂಚರಿಸುತ್ತ ಬರುವಾಗ ಅಪ್ಸರೆಯರ ಸೌಂದರ್ಯ ಮೀರಿಸುವ ಪ್ರಮದ್ವತಿ ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳನ್ನ ನೋಡಿದಾಕ್ಷಣವೇ ಇವನಿಗೆ ಪ್ರೇಮಾಂಕುರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರಿಯಾಗಿ ಬದುಕುವುದಾದರೆ ಪ್ರಮದ್ವತಿಯ ಜೊತೆಗೇ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಹಿಂತಿರುಗಿ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ತಂದೆಗೆ ನೇರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಲು ನಾಚಿಕೆಯಾಗಿ ತನ್ನ ಮಿತ್ರರ ಮುಖಾಂತರ ಹೇಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ತಂದೆಯಾದ ಪ್ರಮತಿಯು ಮಗನ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತಿಳಿದು ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿಯೇ ಕನ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿ ಸ್ತೂಲಕೇಶಮುನಿಯ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಇಬ್ಬರ ಪರಸ್ಪರ ಕುಶಲೋಪರಿಯ ನಂತರ ತಾನು ಬಂದ ಉದ್ದೇಶ... ಮಗನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಸ್ತೂಲಕೇಶಮುನಿಯೂ ಸಂತೋಷದಿಂದಲೇ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮುಂದೆ ಬರುವ ಹಸ್ತಾ ನಕ್ಷತ್ರದ ದಿನ ಮದುವೆಯ ಮುಹೂರ್ತ ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಸಂತೋಷದಿಂದ ಒಪ್ಪಿದ ಪ್ರಮತಿ ಮುಹೂರ್ತದ ದಿನ ದಿಬ್ಬಣಕೂಡಿ ಬರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನು ಮದುವೆಗೆ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳಿರುವಾಗ ಪ್ರಮದ್ವತಿ ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಆಶ್ರಮದ ಹೂದೋಟದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ವಿಹರಿಸುತ್ತ ಇದ್ದಳು, ಹಾಗೇ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಒಂದು ವಿಷಸರ್ಪವನ್ನು ನೋಡದೇ ತುಳಿದು ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಆಯಸ್ಸು ಮುಗಿದಕಾರಣ ಮೃತ್ಯುಪ್ರಚೋದನೆಯಿಂದ ಆ ಸರ್ಪವೂ ಕಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಮೂರುಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ಸುಂದರಿಯರನ್ನೂ ನಾಚಿಸುವ ಸೌಂದರ್ಯ ಹೊಂದಿದ ಪ್ರಮದ್ವತಿಯ ಮುಖ ವಿಷಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪಿಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಹಾ... ಎಂದು ಕೂಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕುಸಿದುಬೀಳುತ್ತಾಳೆ. ಮದುವೆಯ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಸಿದ್ದವಾಗಿದ್ದ ಆಶ್ರಮ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೇ ಮೃತ್ಯುವಿನ ಪ್ರವೇಶದಿಂದ ಸ್ಮಶಾನವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ಸಮೀಪದ ಆಶ್ರಮವಾಸಿಗಳೆಲ್ಲ ದುಃಖಿಸುತ್ತ ಬಂದು ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಮತಿಗೂ ವಿಷಯ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ, ಆಶ್ರಮವಾಸಿಗಳನ್ನೂ ಪುತ್ರನಾದ ರುರುವನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡು ಸ್ತೂಲಕೇಶಮುನಿಯ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮುನಿವನಿತೆಯರ ರೋಧನೆ ಮುಗಿಲುಮುಟ್ಟುತಿತ್ತು, ರುರುವಿಗೆ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯ ಶವವನ್ನು ನೋಡಲು ಧೈರ್ಯವೇ ಬರಲಿಲ್ಲ, ಕ್ಷಣಕಾಲ ನಿಂತು ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಅರಣ್ಯದತ್ತ ರೋಧಿಸುತ್ತ ಹೊರಟುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ನಿರ್ಜನವಾದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದು ಒಬ್ಬನೇ ಕುಳಿತು ರೋಧಿಸತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ಇವನ ದುಃಖವನ್ನು ಕಂಡು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಕರುಣೆಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ದುಃಖಿಸುತ್ತಿರುವ ರುರುವನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸೂಚಿಸಿ ಒಬ್ಬ ದೇವದೂತನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ದೇವತೆಗಳ ನಿರ್ದೇಶನದ ಪ್ರಕಾರ ಸಾಗಿಬಂದ ದೇವದೂತ ರುರುವನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿ ಅಳಿದುಹೋದ ಪ್ರಮದ್ವತಿಯನ್ನು ನೀನು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಬದುಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. "ಆಕೆ ಬದುಕುವಳೆಂದಾದರೆ ನಾನೇ ಸಾಯಲು ಕೂಡ ಸಿದ್ದ" ಎಂದು ರುರು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಆಯಸ್ಸುತೀರಿ ಅಳಿದುಹೋದ ನಿನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಗೆ ನಿನ್ನ ಆಯಸ್ಸಿನ ಅರ್ಧವನ್ನು ಕೊಡುವುದಾದರೆ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಬದುಕುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ರುರು ಸಂತೋಷದಿಂದಲೇ ತನ್ನ ಆಯುಷ್ಯಾರ್ಧವನ್ನು ಕೊಡಲೊಪ್ಪಿ " ಪ್ರಿಯೆಯಾದ ಪ್ರಮದ್ವತಿ ನನ್ನ ಸುದೀರ್ಘವಾದ ಆಯುಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧವನ್ನು ಹೊಂದಿ ಬದುಕಲಿ " ಎಂದು ಕೈಯೆತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಅದು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಮದ್ವತಿಯ ತಂದೆಯಾದ ವಿಶ್ವಾವಸು ಬಂದು ದೇವದೂತನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಯಮನಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಡೆದ ವಿಚಾರವನ್ನೆಲ್ಲ ಯಮನಿಗೆ ಹೇಳಿ ಪ್ರಮದ್ವತಿ ಮತ್ತೆ ರುರುವಿನ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿ ಬದುಕಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡುವಂತೆ ವಿನಂತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಯಮ " ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ನಿರ್ಧಾರ ಅದೇ ಆದರೆ ಹಾಗೇ ಆಗಲಿ" ಎಂದು ಸಮ್ಮತಿಯ ಅಂಕಿತ ಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ಇತ್ತ ಸರ್ಪವಿಷದ ಪರಿಣಾಮದಿಂದ ಜೀವ ತೊರೆದಿದ್ದ ಪ್ರಮದ್ವರೆ ಯಮನ ಅನುಮೋದನೆ ಹೊಂದಿ ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಏಳುವಂತೆ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾಳೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ, ನಡೆದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಚಾರವನ್ನೂ ರುರು ಹಿರಿಯರಿಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲರೂ ರುರುವಿನ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅತ್ಯಂತ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ರುರು ಪ್ರಮದ್ವರೆಯರ ವಿವಾಹವೂ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ. ಪ್ರಿಯತಮೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಸಂತೋಷ ರುರುವಿಗಾದರೂ ನಿರಪರಾಧಿಯಾದ ಪ್ರಮದ್ವರೆಯನ್ನು ಕಚ್ಚಿದ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಸರ್ಪಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದ್ವೇಷ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಡಿಗೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದೇ ಓಡಾಡುತ್ತ ಇರುತ್ತಾನೆ, ಎಲ್ಲಿಯೇ ಸರ್ಪಗಳು ಕಂಡರೂ ಬಡಿದು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ದಿನ ಹೀಗೇ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತ ಇರುವಾಗ ಒಂದು ಕೊಳದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವ ಒಂದು " ಡುನ್ಡುಭ"ವೆನ್ನುವ ಹಾವು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಬಡಿಗೆಯಿಂದ ಇನ್ನೇನು ಹೊಡೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಎತ್ತುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆ ಹಾವು ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿತು. "ಅಯ್ಯಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ.. ವಿನಾಕಾರಣ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಯಾಕೆ ದ್ವೇಷ.. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾನು ಯಾರಿಗೂ ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟವನಲ್ಲ.. ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಕಚ್ಚಿ ಕೊಲ್ಲುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹೊಂದಿದ ವಿಷಸರ್ಪವೂ ನಾನಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಹುಳುಹುಪ್ಪಟೆ.. ಕಪ್ಪೆ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನ ತಿಂದು ಬದುಕುವ ನೀರುಹಾವು ನಾನು, ನನ್ನನ್ನು ಕೊಂದು ಸುಮ್ಮನೇ ಪಾಪವನ್ನ ಯಾಕೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿ.. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಯಾವಾಗಲೂ ಜೀವದಯೆ ಹೊಂದಿದವರು ಆದರೆ ನೀನು ಅದಕ್ಕೆ ವಿರೋಧವಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿತು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ರುರುವಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು ಒಂದು ಹಾವು ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಮತ್ತೆ ಆ ಹಾವಿಗೇ ಕೇಳಿದ " ಅಯ್ಯಾ ಮಹಾನುಭಾವ ನೀನು ಯಾರು... ನಿನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಈ ಹಾವಿನ ರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿ ನನ್ನನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಬಂದ ಯಾವುದೋ ಮಹಾಪುರುಷ ಎಂದು ಬಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ". ರುರುವಿನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಹಾವು ಹೇಳಿತು "ಋಷಿಕುಮಾರ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ ಆಗಿದ್ದೆ.. ಸಹಸ್ರಪಾದ ಎಂದು ನನ್ನ ಹೆಸರು, ನನಗೊಬ್ಬ ಮಿತ್ರನಿದ್ದ ಅವನ ಹೆಸರು ಖಗ ಎಂದು. ಒಂದು ದಿನ ನನ್ನ ಮಿತ್ರನಾದ ಖಗನನ್ನು ಕಾಣಲು ಅವನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋದೆ.. ನಾನು ಹೋಗುವಾಗ ಖಗ ಅಗ್ನಿಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ. ನಾನು ಅವನ ಅಗ್ನಿಕಾರ್ಯ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ಸುಮ್ಮನೇ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳದೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಒಂದು ಸರ್ಪದ ಆಕೃತಿಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಖಗನತ್ತ ಎಸೆದೆ.. ಅಗ್ನಿಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಆತನಿಗೆ ಇದರ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ನಿಜವಾದ ಹಾವು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೇ ತಪ್ಪಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಮತ್ತೆ ಎಚ್ಚರ ಹೊಂದಿ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದ.. ಇದು ನಾನು ಮಾಡಿದ ಕುಚೇಷ್ಟೆ ಎನ್ನುವುದು ತಿಳಿಯಿತು.. ಕೋಪದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆಂಪಾದವು.. ನನ್ನನ್ನು ಹೆದರಿಸಲು ನೀನು ಹಾವಿನ ಆಕೃತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿದೆಯಲ್ಲವೇ ಹಾಗಾಗಿ ನೀನೂ ಹಾವೇ ಆಗು ಎಂದು ಶಾಪ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟ... ನನಗೆ ದುಃಖವಾಯಿತು, ಖಗನ ತಪಸ್ಸಿನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ತಿಳಿದ ನಾನು ಕಣ್ಣೀರುಸುರಿಸಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡೆ.. ಮಿತ್ರತ್ವದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಲಿಗೆಯಿಂದ ಎಸಗಿದ ಕಾರ್ಯ.. ಕ್ಷಮಿಸು.. ಎಂದೆ. ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಶಾಂತನಾದ ಆ ನನ್ನ ಮಿತ್ರ.. "ನಾನಾಡಿದ ಮಾತು ಹುಸಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿನಗೆ ಸರ್ಪದ ರೂಪವೇ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಮುಂದೊಂದುದಿನ ಪ್ರಮತಿಪುತ್ರನಾದ ರುರುವಿನ ದರ್ಶನವಾದಾಗ ನಾನು ಕೊಟ್ಟ ಶಾಪವಿಮೋಚನೆ ಆಗುತ್ತದೆ" ಎಂದು ಆಡಿದ. ಅಂದಿನಿಂದ ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನೀರುಹಾವಾಗಿ ನಿನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದೆ.. ಇಂದು ನನ್ನ ಶಾಪವಿಮೋಚನೆ ಆಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಿಜರೂಪದಲ್ಲಿ ಎದ್ದುನಿಂತ. ಶಾಪವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಸಹಸ್ರಪಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ರುರುವಿಗೆ ಹೇಳಿದ.. " ಅಯ್ಯಾ.. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾದವನು ಹಿಂಸೆಗೆ ತೊಡಗುವುದಲ್ಲ.. ಬದಲಾಗಿ ಆಗಬಹುದಾದ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿ ಕರುಣಾಮಯಿಯಾದ ಆತ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಿಂದೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜನಮೇಜಯ ಎಂಬ ಅರಸ ಸರ್ಪ ಸಂತತಿಯನ್ನೇ ನಾಶಮಾಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ಸರ್ಪಯಾಗ ಮಾಡತೊಡಗುತ್ತಾನೆ, ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸರ್ಪಗಳ ಮೊರೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಜರತ್ಕಾರು ಪುತ್ರನಾದ ಆಸ್ತೀಕ ತನ್ನ ಪಾಂಡಿತ್ಯದಿಂದ ಜನಮೇಜಯ ರಾಜನ ಮನವೊಲಿಸಿ ಸರ್ಪ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಕತೆಯನ್ನು ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಮ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ಹಿರಿಯ ಋಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ತಿಳಿದುಕೋ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟುಹೋದ. 🙏🙏 ಜರತ್ಕಾರು... ಆಸ್ತಿಕ ಜನ್ಮ ಮುಂದಿನ ಭಾಗ